الگوی رفتاری امریکا در قبال ایران

ادامه از صفحه یک
از این منظر اگر نگاه شود، ایران و امریکا به عنوان دو قطب رقیب به لحاظ سیاسی و ایدئولوژیک شناخته می‌شوند. بعد از سه دهه زورآزمایی به نظر می‌آید طرف‌های امریکایی و اروپایی به این باور رسیده‌اند که می‌بایست در مذاکره با ایران سودای تحمیل ایدئولوژی را از ذهن خویش دور سازند.  در این دور از مذاکرات مقام‌های ایران و امریکا، این نکته به وضوح دیده می‌شود آنجا که فرستادگان دولت امریکا هیچ سخنی از بحث تغییر رژیم که به میان نمی‌آورند. همچنان که دیپلمات‌های ایرانی در ژنو یا وین تصریح می‌کنند که نظر مخالف خویش را نسبت به سیستم سیاسی امریکا حفظ کرده‌اند.
جواد ظریف به عنوان مسئول تیم مذاکره ایرانی بارها گفته است که ایرانی‌ها فقط برای تحصیل منافع ملی‌ خویش و شکستن زنجیره تحریم‌ها به مذاکره با طرف امریکایی نشسته‌اند.  با این حال تجربه حاصل از هشت سال گذشته و دوران تحریم، دیپلمات‌های ایرانی را به این باور رسانده که باید راه سوء استفاده و سودجویی  از اختلافات تاریخی‌شان را به روی طرف‌های ثالث ببندند. اتفاقات این هشت سال ثابت کرد که فقط گروهی از دولت‌ها از سفره تحریم و تشدید تنش ایران و امریکا سود می‌برند.
دولت روحانی در شرایطی روی کار آمد که به واسطه هشت سال قبل از آن تصویر سیاهی از ایران در جهان ساخته و پرداخته شده بود. این تصویر را لابی‌های تندرو یهودی شکل داده‌اند. ظریف در مصاحبه‌ای که با ایران داشت، نمایه‌ای از آرایش دو جبهه لابی‌های ضد ایرانی و طیف مدافع مصالحه با ایران ارائه کرد. به گفته او، همان اندازه که در کنگره و وزارت خزانه‌داری امریکا برای تشدید تحریم ایران تلاش می‌شود، نهادهایی نظیر وزارت خارجه و مراکز اقتصادی و انرژی امریکا ادامه خصومت با تهران را بی ثمر می‌دانند.
به گفته کارشناسان، اوباما در پیگیری خط مذاکره با ایران بیشتر متأثر از الگوی دموکرات‌های دوره کلینتون است. در دوره کلینتون تلاش طیف مدافع مذاکره با ایران در امریکا تلاش برای مصالحه با  ایران با نطق مادلین آلبرایت شروع شد. این خط مصالحه‌جویی به تشکیل نخستین نشست مذاکره موضوعی در باب جنگ افغانستان در سال 2001 (با حضور نمایندگان وزارت خارجه ایران و امریکا در اجلاس بن) منجر شد. سپس در بحران عراق جولای و آوریل 2007 (به صورت مذاکره سفیران ایران و امریکا در بغداد) و اکتبر 2009 به شکل مذاکره رئیس وقت شورای امنیت ملی (سعید جلیلی) با ویلیام برنز (فرستاده ویژه امریکا به ژنو) دنبال شد.   از همین روست که سرتیم مذاکره هسته‌ای ایران (ظریف) تأکید می‌کند که تلاش دیپلماسی ایران باید معطوف به تقویت صدای جناح هوادار مذاکره و تضعیف پایگاه تندروهای ضد ایرانی باشد زیرا نتیجه توافق تاریخی ژنو چیزی جز ناکامی بزرگ لابی صهیونیست‌ها نخواهد بود.