امام حسن مجتبی(ع) نماد بردباری

اسماعیل علوی

ابو محمد حسن بن علی(ع) یکی از دو یادگاری است که خاندان رسول گرامی اسلام(ص) از سلاله آنانند، او در دامان نبوت بالید و شایستگی هدایت امت را از جدش به ارث برد.
مسلمانان مجد و عظمت و سایر ویژگی‌هایی که در شخصیت پیامبر اکرم(ص) دیده بودند، در سیمای نورانی امام حسن مجتبی(ع) مشاهده می‌کردند و در دشواری‌ها و مشکلات به آن حضرت پناه می‌بردند. امام حسن مجتبی(ع)در کلیه موضع‌گیری‌ها، سمبل فضایل بلند اخلاق نبوی به شمار می‌آمد و به برترین درجه صبر و بردباری آراسته بود تا آنجا که مروان حکم- سرسخت‌ترین دشمن حضرتش- زبان به اعتراف گشوده و صبر وشکیبایی امام حسن مجتبی(ع) را به کوه استوار تشبیه کرد. دوران حیات آن حضرت با آشوب‌ها و پیچیدگی‌های بسیاری همراه شد وجریان نیرومندی که بخشی از حاکمیت سرزمین‌های اسلامی را در اختیار داشت با طغیان و سرکشی مانع تحقق عدالت بود. امام حسن مجتبی(ع) در پیروی از راه وروش جد بزرگوار و پدر ارجمندش با آنکه از تحرکات و دشمنی‌های شامیان باخبر بود ولی به آنان اعلان جنگ نکرد و با ارسال نامه‌های متعدد، خلافت شام را به وحدت و بازگشت به صف مسلمانان دعوت کرد. اما والی شام که به موفقیت‌های اولیه‌ای دست یافته و جای پایی نیز در سپاه امام حسن(ع) داشت زیر بار نرفت و با بذل وبخشش‌های کلان از بیت‌المال مسلمین توانست افکار عمومی را به انحراف بکشاند و با آتش تهیه تبلیغاتی زهرآگین از تریبون‌های مقدس علیه چهره‌های روشنی همچون امیرالمؤمنین علی(ع)، زمینه کناره‌گیری آن حضرت از خلافت را فراهم آورد. امام حسن(ع) پس از معاهده صلح که با هدف حراست از آیین اسلام و حفظ جان و مال مسلمانان بوقوع پیوست، از سوی همانان که با سستی خود زمینه آن را به وجود آورده بودند مورد نکوهش قرار گرفت. اما با صلح مشروط امام حسن مجتبی(ع) شرایطی فراهم آمد تا شامیان پرده از ماهیت حقیقی خود برگیرند و نیات خود را برخلاف آنچه دم از آن می‌زدند آشکارسازند.