فراسو

‌الن تراویس
مترجم: وصال روحانی


نسل جوان بریتانیا به ترزا‌ می‌«نه» گفتند
ضربه سنگین «کوربین» به محافظه‌کاران
وقتی ترزا می ‌به تصمیم خودش انتخابات بریتانیا را که برای سال 2020 در نظر گرفته شده بود، سه سال جلو کشید اصلاً تصور نمی‌کرد که با وجود پیشتازی در رأی‌ها بازنده آن باشد و کرسی‌های خود را از دست بدهد. بر این اساس جرمی کوربین، رهبر حزب کارگر ضربه‌ای را به باند «می» وارد کرد که شاید خودش هم آن را باور نداشت.
به روایتی نسل جوان‌تر بریتانیا پس‌از سال‌ها منفعل بودن و پشت‌کردن به انتخابات با «نه» گفتن به محافظه‌کاران نشان دادند از سیاست‌های تکراری آنها خسته شده‌اند و هوایی تازه می‌خواهند. البته با توجه به مشارکت بالای مردمی، هر دو حزب در پایان این انتخابات تازه آرایی بیشتر از مرتبه قبلی آوردند تا سیستم حکومتی دو حزبی و جولان آنها در صحنه سیاست بریتانیا ادامه یابد و محافظه‌کاران با‌وجود ضربه دریافتی از حزب کارگر، میزان آرای خود را به 42 درصد رساندند که 5 درصد فزون‌تر از آرای 2015 آنها است اما به حدنصاب لازم برای پیروزی و تشکیل دولتی مستقل دست نیافتند. برنده اصلی انتخابات پنجشنبه انگلیس را بایدکوربین دانست که مانورهایش سبب شد، آرای حزب کارگر را نسبت به دوره قبلی 10 درصد بالاتر آورد و به 40 درصد برساند و از اهمیت آن همین بس که تونی بلر در سال 2001 با 41 درصد آرا برنده انتخاباتی شده بود. به اعتقاد کارشناسان آنچه به سود حزب کارگر کار کرد و این حزب راکد و محو شده را از نو وارد هرم قدرت کرد، آرای حدود 4 میلیون نفری بود که به انتخابات قبلی انگلیس پشت کرده بودند و این‌بار به عرصه بازگشتند و فقط برای نه گفتن به «محافظه‌کاران تکراری و کسالت بار» به حزب مخالف آن رأی دادند. حزب کارگران از این طریق صاحب کرسی‌هایی در مکان‌هایی شد که پیش‌تر اصلاً برایشان پیش‌بینی نمی‌شد. از جمله این حوزه‌ها کانتربری، پلیوت و ایپسویچ بودند. محافظه‌کاران نیز فقط در تعداد کرسی‌هایی رشد داشتند که پیشتر نیز طیف آنها به این حزب تعلق داشت و اگر بخواهم میزان جدایی از محافظه‌کاران و رویکرد به‌کارگرها را مبنا بگذاریم به درصدی برابر با «8/1» می‌رسیم که گاه در انتخاباتی مانند بریتانیا نقشی سرنوشت‌ساز می‌یابد. بسیاری معتقدند صرفنظر از بحث دو حزب این یک پیروزی شخصی برای کوربین بود که در مدتی نه چندان طولانی پس‌از تبدیل شدن به سرکرده حزب کارگر در بازپس‌گیری اعتماد عمومی به سمت کارگرها توفیق چشمگیری داشته و یک حزب «دمده» شده را از نو «به‌روز» جلوه داده‌است. درست است که محافظه‌کاران در لندن از کارگرها پیش افتادند و در ولز هم به نتایج خوبی رسیدند اما شهرهای صنعتی و کارگری به کوربین روی آوردند. در اسکاتلند نیز برتری کارگرها بسیار محسوس بود. اما در این میان آنچه قطعی می‌نماید این است که یک بار دیگر احزاب کوچک‌تر و مدرن‌تر زیر سایه وسیع دو حزب سنتی و مجدداً قدرت گرفته بریتانیا گم شدند و «آینده» را به چیزی مانند «گذشته» تبدیل کردند.