وفاداری والاتر
چالشها و فرصتهای بودن در افبیآی
جیمزکومی
مترجمان: مسعود میرزایی و بهجت عباسی
استعداد و توان نیروهای افبیآی مرا حیرت زده میکرد اما روندی نیز در این سازمان جریان داشت که بیمناکم میکرد. از 11 سپتامبر 2001 اکثر افرادی که بهعنوان مأمور ویژه به افبیآی پیوسته بودند، سفید پوست بودند و این بهصورت یک روند رو به افزایش ادامه داشت. وقتی که من رئیس این تشکیلات شدم، 83 درصد مأموران ویژه اف بیآی، غیرِ اسپانیولی و غیر هند و اروپایی بودند (به عبارت دیگر 83 درصد سفید پوست بودند). همانگونه که برای کارکنان افبیآی توضیح دادم من هیچ مشکلی با سفید پوستان ندارم، اما ادامه این روند یک تهدید جدی برای تأثیرگذاری ما خواهد بود. در کشوری که تنوع نژادی در آن رو به رشد است، که به نظر من اتفاقی فوقالعاده میباشد، اگر همه مأموران از نظر ظاهر شبیه من باشند، ما تأثیرگذاری کمتری خواهیم داشت. 83 درصدِ مذکور میتوانست خیلی سریع به 100 درصد تبدیل شود، اگر اف بیآی بهعنوان ادارهای که فقط سفیدپوستان در آنجا کار میکنند، شناخته میشد. من به نیروهایم گفتم که چالشها و فرصتهایی در این موضوع وجود دارد که یکی از دختران من هم وقتی با او در مورد بحران ناشی از تنوع نژادی صحبت میکردم، به آن اشاره کرد؛ «پدر، مشکل این است که تو مرد قدرتمند و کارفرمای این تشکیلات هستی و (باید بدانی) چه کسانی میخواهند برای این مرد کار کنند.»
دخترم هم درست میگفت و هم درست نمیگفت، چون اگر مردم بدانند، زنان و مردان شاغل در اف بیآی واقعاً چگونه افرادی هستند و کارشان چقدر اهمیت دارد، آنها علاقهمند خواهند شد که به سازمان ما بپیوندند. تقریباً هیچ کس، چه سفید و چه سیاه، چه زن و چه مرد، چه لاتین و چه آسیایی، پس از اینکه مأمور ویژه اف بیآی شد، این شغل را ترک نمیکند. خالصِ خروجی نیروی انسانی از افبیآی همچنان سالانه حدود نیم درصد است. همین که افراد فضای کاری افبیآی و مأموریتهای آن را تجربه کنند، وابسته و معتاد میشوند و تا زمان بازنشستگی در خدمت اف بیآی میمانند. این شرایط بهرغم دریافت حقوق پایین دولتی و همچنین استرس و فشار بالای کاری، وجود دارد. من به مجموعه همکارانم در اف بیآی گفتم که چالش عمده ما این است که بتوانیم به میان مردم کوچه و بازار برویم و به آنها نشان بدهیم که نژادهای مختلفی در اف بیآی خدمت میکنند و زنان نیز جزو مأموران ویژه ما هستند (مدتهاست که تعداد زنان شاغل در اف بیآی همچنان زیر 20 درصد است). ما باید به اقشار مختلف جامعه نشان دهیم که اف بیآی برای فعالیت حرفهای چگونه مکانی است و مردم را ترغیب کنیم که به ما بپیوندند. گفتم؛ ما که نمیخواهیم موشک هوا کنیم، استعدادهای زیادی در جامعه هستند و ما فقط باید جذبشان کنیم. آنها نمیدانند گمشدهشان کجاست و این ما هستیم که باید با عشق و علاقه راه را نشانشان دهیم.
مترجمان: مسعود میرزایی و بهجت عباسی
استعداد و توان نیروهای افبیآی مرا حیرت زده میکرد اما روندی نیز در این سازمان جریان داشت که بیمناکم میکرد. از 11 سپتامبر 2001 اکثر افرادی که بهعنوان مأمور ویژه به افبیآی پیوسته بودند، سفید پوست بودند و این بهصورت یک روند رو به افزایش ادامه داشت. وقتی که من رئیس این تشکیلات شدم، 83 درصد مأموران ویژه اف بیآی، غیرِ اسپانیولی و غیر هند و اروپایی بودند (به عبارت دیگر 83 درصد سفید پوست بودند). همانگونه که برای کارکنان افبیآی توضیح دادم من هیچ مشکلی با سفید پوستان ندارم، اما ادامه این روند یک تهدید جدی برای تأثیرگذاری ما خواهد بود. در کشوری که تنوع نژادی در آن رو به رشد است، که به نظر من اتفاقی فوقالعاده میباشد، اگر همه مأموران از نظر ظاهر شبیه من باشند، ما تأثیرگذاری کمتری خواهیم داشت. 83 درصدِ مذکور میتوانست خیلی سریع به 100 درصد تبدیل شود، اگر اف بیآی بهعنوان ادارهای که فقط سفیدپوستان در آنجا کار میکنند، شناخته میشد. من به نیروهایم گفتم که چالشها و فرصتهایی در این موضوع وجود دارد که یکی از دختران من هم وقتی با او در مورد بحران ناشی از تنوع نژادی صحبت میکردم، به آن اشاره کرد؛ «پدر، مشکل این است که تو مرد قدرتمند و کارفرمای این تشکیلات هستی و (باید بدانی) چه کسانی میخواهند برای این مرد کار کنند.»
دخترم هم درست میگفت و هم درست نمیگفت، چون اگر مردم بدانند، زنان و مردان شاغل در اف بیآی واقعاً چگونه افرادی هستند و کارشان چقدر اهمیت دارد، آنها علاقهمند خواهند شد که به سازمان ما بپیوندند. تقریباً هیچ کس، چه سفید و چه سیاه، چه زن و چه مرد، چه لاتین و چه آسیایی، پس از اینکه مأمور ویژه اف بیآی شد، این شغل را ترک نمیکند. خالصِ خروجی نیروی انسانی از افبیآی همچنان سالانه حدود نیم درصد است. همین که افراد فضای کاری افبیآی و مأموریتهای آن را تجربه کنند، وابسته و معتاد میشوند و تا زمان بازنشستگی در خدمت اف بیآی میمانند. این شرایط بهرغم دریافت حقوق پایین دولتی و همچنین استرس و فشار بالای کاری، وجود دارد. من به مجموعه همکارانم در اف بیآی گفتم که چالش عمده ما این است که بتوانیم به میان مردم کوچه و بازار برویم و به آنها نشان بدهیم که نژادهای مختلفی در اف بیآی خدمت میکنند و زنان نیز جزو مأموران ویژه ما هستند (مدتهاست که تعداد زنان شاغل در اف بیآی همچنان زیر 20 درصد است). ما باید به اقشار مختلف جامعه نشان دهیم که اف بیآی برای فعالیت حرفهای چگونه مکانی است و مردم را ترغیب کنیم که به ما بپیوندند. گفتم؛ ما که نمیخواهیم موشک هوا کنیم، استعدادهای زیادی در جامعه هستند و ما فقط باید جذبشان کنیم. آنها نمیدانند گمشدهشان کجاست و این ما هستیم که باید با عشق و علاقه راه را نشانشان دهیم.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/6911/22/487692/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه













































