سایهیلدا
میلاد ظریف
داستاننویس وکتابفروش
دو روز قبل و دو روز بعد از شب یلدا اگر کتابفروش هستید در دکان خود را ببندید و با خیال راحت بنشینید توی خانه.
بعد از اینکه آبها از آسیاب افتاد با خیال راحت و فراغ بال برگردید سر کار و کاسبی خود. میگویم چرا. از خدا پنهان نیست از شما چه پنهان که من یک بار چنین خطایی را مرتکب شدم و طبق روال کتابفروشی بودم و مصادف شد با شب یلدا.
از دو روز قبل میآمدند سراغ هر چیزی را میگرفتند جز کتاب. حتی دیگر سراغ کتاب حافظ با فالنامه هم ملت نمیگیرند مثلاً میآیند دنبال انار سفالی!
بهشان میگویی خانم آقا جان اینجا کتابفروشی است اسمش روشه! یکجور نگاهت میکند انگارداری به زبان فارسی قرن چهارم صحبت میکنی. یا میآیند دنبال یک کتابهایی که توی دکان هیچ عطاری پیدا نمیشود.
مثلاً میآیند دنبال کتابی که از اول تا آخرش یک جمله بلند داشته باشد به درازای شب یلدا!
میگویم خانم آقا جان چنین کتابی غیر ممکن است نوشتنش. مگر میشود کتابی نوشت که از ابتدا تا انتها یک جمله بلند و طولانی داشته باشد بدون وقفه.
یکجور نگاهت میکنند که به خودت شک میکنی که شاید همچین کتابی وجود دارد و تو از آن بیاطلاعی. روی مبل سبز رنگ و خوش نشین نشسته بودم که یکی آمد تو و تا آمدم سرم را بالا بگیرم رفت پشت قفسه کتابها.
بلند شدم و طبق معمول رفتم استقبالِ مشتری. دور زدم و فقط سایهاش را دیدم که روی سرامیک کف میافتاد. من بهدنبال او، او در گریز.
چند دور دورِ قفسه کتابهای وسط کتابفروشی بهدنبال کسی که فقط سایه درازش را میدیدم چرخیدم و یک لحظه ایستادم. سایه
هم ایستاد.
تندی دویدم دور قفسهها و او هم تند کرد. یکهو دیدم پاهایم دیگر مال خودم نیست. نمیتوانستم بدوم. انگار به زمین میخ شده بودم. به پایین نگاه کردم. پاهایم سر جایش بود اما نمیتوانستم
راه بروم.
سایه انگار خیالش راحت شده بود توی قفسه کتاب چرخید و حسابی کتاب برداشت. عاشق کتابهای جیبی بود.
کتابها یکی یکی از قفسهها کم میشد. بعد دیدم سایههای دیگری یکی یکی به کتابفروشی داخل شدند. آمدم چیزی بگویم دیدم صدایم در نمیآید. زبانم سرجاش بود اما صدایم در نمیآمد. سایهها هر کدامشان عاشق یک نوع کتاب بودند.
یکی از سایهها که کلاه شاپویی سرش بود عاشق کتابهای پلیسی بود و آن یکی سایه که موهای لخت و بلند داشت عاشق کتابهای عاشقانه و آن یکی سایه که چیزی شبیه پیپ گوشه لبش عاشق کتابهای فلسفی.
به خود که آمدم دیدم کتابفروشی خالی خالی شده است. هر کدام علاوه بر کتاب قسمتی از من را بُرده بودند. موقع رفتنشان صدای خودم را میشنیدم که داشت به یکی دیگه میگفت عجب کتابهای خوبی سوا کردم و آن یکی که پاهای مرا با خود بُرده بود گفت آره هر چی کتاب فیتم بود اینجا پیدا کردم.
فقط برایم یک چشم ماند که میدیدم و گوشهایی که میشنیدم سایهای بلند با موهای بلند و قدی بلند و صدایی بلند و غمی بلند ایستاده کنار قفسه آثار کلاسیک.
خواستم بگویم شما چرا کتابهایتان را انتخاب نمیکنید ولی یادم آمد که صدام را بُردن. خودش انگار ذهن مرا خوانده باشد گفت: هفت شب یلداست که مییام اینجا. قرار داشتیم
با هم.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/6953/12/494101/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه
























