شبی با شعرای قرنهای گذشته!
خواب دیدم که شب یلداست و قرار است طبق معمول این شب عزیز را با شعرخوانی و آجیل و چای و انار و هندوانه بگذرانیم. در همین خواب گرامی دیدم که در خانه سعدی علیه الرحمه هستیم و تا چشم کار میکند ادیب و شاعر است که کنار یکدیگر نشستهاند و انار میخورند و هندوانه قاچ میزنند، کسی کنارم نشسته بود، مثل شعرا ریش بلندی داشت و آرام سخن میگفت، پرسیدم: «پس آجیلش کو؟»، یک سری جواب غیرقابل چاپ در مورد افزایش قیمت خشکبار داد و چیزی شبیه«ابیاتم توی این قیمتها!» گفت که شک کردم و پرسیدم: «ببخشید شما؟»، لبخندی زد و گفت: «میرزا هستم، ایرج میرزا!» دیدم کار خراب افتاده و ممکن است وضعیت بغرنجتر شود، سؤال کردم: «عبیدتان کجاست؟» با انگشتی نزدیک به انگشت اشاره گوشهای از باغ را نشان داد که عبید آنجا نشسته و دیگر تا آخر مراسم به آن سو نرفتم.
از ایرج میرزا هم جدا شدم و کمی در باغ(جهت مخالفی که عبید نشسته بود) چرخی زدم، که یک نفر را پشت میزی دیدم که مملو از نوشیدنیهای خوشرنگ و هیجانانگیز بود، پرسیدم: «اینا که مشکلی ندارن!»، خیام بود، خندید تا خواست حرفی بزند، معلم ادبیات دوم دبیرستانمان هم که انگار دعوت شده بود، خودش را به ما رساند و گفت: «من از همه امتحان کردم، معنوی هستند، تو معنوی هستی، همین خیام که اینجا ایستاده معنوی است، من معنویام، این باغ معنوی است!» و همینطور که «معنوی معنوی» میکرد از ما دور شد و رفت.
متوجه شدم که در جای اشتباهی از باغ ایستادهام؛ کمی آنسوتر رفتم که دیدم یک نفر چوبی در دست دارد و روی یک مقوا دارد چیزی را به بقیه نشان میدهد و میگوید: «وزان سوی دیگر گو اسفندیار/ همی کشتشان بیمر و بیشمار» خودم را قاطی بحث کردم و گفتم: «نه به خشونت! نه به جنگ!» که جلوی دهانم را گرفت و گفت: «گزافه مگوی! من فردوسیام داداش! توی اون دنیا که ما رو دلارفروش کردید، لااقل بذارید اینجا از شعر و ادب پارسی نان معنوی سر سفره زن و بچهمان ببریم، بزن به چاک تا نگفتم اسفندیار بیاد برات!»
ترسیدم، عصبانی بود.آرام آرام از فردوسی و جمعی که دور او را گرفته بودند فاصله گرفتم که تنهام به کسی خورد تا آمدم از او عذرخواهی کنم، دست روی شانهام گذاشت و گفت: «سلطان که خشم گیرد بر بندگان حضرت/ حکمش رسد ولیکن حدی بود جفا را!» سلامی خدمت جناب سعدی کردم و از ایشان بابت دعوتشان تشکر کردم که احساس کردم نگاهی به سر تا پایم انداخت و احساس کرد غریبه هستم و گفت: «جرم بیگانه نباشد که تو خود صورت خویش/ گر در آیینه ببینی برود دل ز برت» که دیدم ممکن است کار به درختی که ته باغ با ارزن روپایی میزند بکشد، پس بیسر و صدا از محل دور شدم و رسیدم به دو پیرمرد که یکی زیر آواز زده بود و میخواند: «آمد بت میخانه تا خانه برد ما را/ بنمود بهار نو تا تازه کند ما را» عدهای هم دور آنها حرکات موزون میکردند، کناری رفتم و به پیرمردی که او را شمس مینامیدند گفتم: «داداش این حرکات موزون مجوزم نداره، داستان میشه براتون ها» پوزخندی زد و گفت: «زیاده گویی اضافه نکن!» که متوجه شدم، صدای پیرمرد به قیافهاش نمیخورد، نگاهی کردم و مهدی طارمی را دیدم که ظاهراً او هم در خواب ما بود.
میهمانی به اواخرش رسید، در به در بهدنبال حافظ میگشتم، بالاخره پیدایش کردم، پریدم جلویش و گفتم: «تو حافظی! بالاخره پیدات کردم!» ریشهای مصنوعیاش را کنار زد و گفت: «من بدل حافظم، ضایع بازی در نیار دیگه!» که متوجه شدم، آنجا هم بدل افراد مشهور شدن باب است.حافظ اصلی را که دیدم داشت دیوانش را با دقت میخواند و اصلاح میکرد و زیر لب میگفت: «آب معدنی بهتر است، هرچند وزن و قافیهاش جور در نمیآید؛ بر گیر آب معدنی طربانگیز و بیا/ پنهان ز رقیب سفله بستیز و بیا» که متوجه شدم دارد اصلاحیههای دیوانش را انجام میدهد، مزاحمش نشدم و قصد خروج از در را داشتم که ملک الشعرا و شاملو را دیدم، سؤال کردم چرا بیرون هستند که شاملو گفت شعرهایش را که خواندهاند، گفتهاند: «اینا که اصلاً شعر نیست!» و به ملک الشعرا هم گفتهاند هنوز تازه وارد است و زود است که به جمع شعرای بزرگتر وارد شود.از خواب بیدار شدم!
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/6953/13/494110/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه
























