از آلمان تا ترکیه، همه لغزش‌های احزاب محافظه‌کار

‌ گوون ساک
تحلیلگر
مترجم: وصال روحانی

اوضاع سیاسی در بسیاری از کشورها به طرز محسوسی عوض شده و یکی از مصادیق بارز آن در عملکرد احزاب محافظه‌کار در کشورهای آلمان و ترکیه است. اولین سؤال برخاسته از عملکرد این احزاب در طلیعه بهار 2019 این است که چرا آنها لزوم همسو شدن با جریان‌های تازه جهان و اصول تغییر پاینده سیاسی را حس و در این زمینه اقدام نمی‌کنند. هفته پیش نماینده یک آژانس خبری از رالف برینک‌هاوس رئیس گروه پارلمانی حزب دموکرات مسیحی (CDU) آلمان پرسید آیا ایرادی دارد که یک فرد مسلمان بتواند تا سال 2030 به صدر اعظمی این کشور نایل شود، وی تأکید کرد چنین احتمالی وجود دارد، اما بسرعت مورد عتاب برخی از هم‌حزبی‎های خود و دیگر سیاستمداران قرار گرفت و همان جا مشخص شد که محافظه‌کاران آلمان هنوز نگاه کامل غریبه‌وار به افرادی دارند که سال‌هاست در کشور آنها سکنی گزیده و پاسپورت آلمانی گرفته‌اند و هنوز هم «خودی» به حساب نمی‌آیند و اتباع ترکیه‌ای بزرگ‌ترین نمونه آنها هستند. ژرمن‌ها به‌رغم تحمل اتباع ترکیه در کشورشان بارها با آنها به مخالفت برخاسته و آنان را مسئول برخی تنش‌های اجتماعی در سطح این کشور نامیده‌اند.
در واقعه‌ای مجزا در ترکیه حزب «زنان و دموکراسی» (kadem) این کشور که برای احقاق حقوق زنان می‌کوشد و از 2013 فعال بوده است، نخستین همایش بین‌المللی خود را با شعار «عدالت برای همگان» برپا داشت و از آن جا که دختر رجب‌طیب اردوغان رئیس جمهوری ترکیه نایب رئیس آن است، بدیهی است که نوعی استقبال وسیع دولتی از آن صورت پذیرد. با این حال بحث‌های منفی زیادی هم درباره این اجلاس به‌وجود آمد. سمیر اردوغان بایراکتار دختر اردوغان در پایان این همایش که حمایت رسمی شورای شهر استانبول و چند واحد دانشگاهی بزرگ در این شهر از آن دردسرساز شد، اعتراف کرده اهداف او و دولت ترکیه از این اقدام برآورده نشده اما نگفت چرا دولت اردوغان باید در سایه این حرکت آشکار تبلیغاتی یک تحول و فرم بزرگ را جست‌وجو کند و فایده این امور برایش چیست. بانیان همایش کوشیدند از زنان و مادران تصویر موجوداتی کم نقص ارائه بدهند و معضلات سیاسی روز را نادیده بگیرند. اما این در عصری که ترک‌ها مشکلات داخلی و فرامرزی زیادی دارند، به مثابه تیراندازی به‌سوی اهدافی غلط بود.
اقدامات گروه‌های محافظه‌کار در ترکیه طی دهه 1990 بیش از پیش نضج گرفت ولی از همان موقع نیز اقدامات ملی گرایان حاکم بر آنکارا و استانبول برای ممنوع کردن ورود دانشجویان زن محجبه به دانشگاه‌های این شهر شروع شده بود. بیست سال و اندی بعد شماری از همان زنان ارزش‌هایی را می‌طلبند که متفاوت با خواسته‌های آن زمان‌شان است و قدر مسلم این‌که دولت ترکیه نیز با کارهایش زمینه‌ای را جور نکرده که هر طیف و رده‌ای و صاحبان عقاید متفاوت در این کشور احساس امنیت و احترام کامل کنند. در هر دو کشور آلمان و ترکیه نوعی پس زدن مسلمانان جریان دارد ولی در هرم‌های بلند و پست‌های مهم سیاسی افرادی نشسته‌اند که غیرمسلمان و پرونده‌شان کاملاً مخدوش است. این گواهی می‌دهد که محافظه کاران در هر دو کشور کارشان را به شکلی کاملاً ناقص و سرشار از ایراد و تبعیض و لغزش انجام داده‌اند.
*‌ منبع: Hurriyet Daily News