عادت‎های بد

جیمزکومی
مترجمان: مسعود میرزایی و بهجت عباسی
شاید عجیب باشد اما من در سراسر پنج ماهی که با دولت دونالد ترامپ کار می‌کردم، می‌خواستم به‌عنوان رئیس جمهوری در کارش موفق شود. این یک سوگیری و تعصب سیاسی نیست. اگر هیلاری کلینتون هم انتخاب می‌شد باز هم می‌‌خواستم موفق شود. من فکر می‌کنم که این به معنای دوست داشتن کشور است. برخوردهای من با رئیس جمهوری ترامپ عصبانی‌ام نمی‌کرد؛ ناراحت می‌شدم، اما عصبانی نه. من شناخت خوبی از او و زندگی‌اش ندارم اما به‌نظر می‌رسد که او از دیدن افرادی مانند
هَری هاول که یک رهبری قدرتمند توأم با عطوفت را نشان داد، بهره نبرده است یا زیر دست افرادی مانند هلن فِیهی کار نکرده که به قدر کافی اعتماد به نفس داشته باشد تا بتواند احساس فروتنی کند و تفاوتی را که می‌شود ایجاد کرد، حس نکرده است.
هر چند که مطمئن هستم او درد و رنج انسانی را دیده است یا شخصاً فقدان برخی از نزدیکانش را تجربه کرده است اما نشانه‌‌ای ندیدم که ثابت کند این درد و رنج‌ها و فقدان‌ها، زندگی او را به اندازه من و پاتریس- وقتی که فرزندمان کالین را از دست دادیم- ساخته باشد؛ همچون میلیون‌ها نفر از افراد دیگر که از فقدان عزیزی رنج می‌برند و درد و رنج‌شان را به‌سمت احساس همدردی و مراقبت از دیگران هدایت می‌کنند.
من درس‌های عبرت‌آموز فراوانی را از قلدری و دروغگویی درباره مهارت خودم در زمینه بسکتبال یاد گرفتم و فهمیدم چطور «به آسانی و مثل آب خوردن دروغ گفتن» به یک عادت تبدیل می‌شود. حتی یک نشانه هم ندیدم که دروغ باعث رنج ترامپ شود؛ موضوعی که هم ناراحت‌کننده و هم باعث ترس است. بدون همه این چیزها- بدون مهربانی برای سخت‌گیر بودن، بدون توازن در اعتماد به نفس و تواضع، بدون همدردی و بدون احترام به حقیقت- احتمال کمتری وجود دارد که ترامپ بتواند افرادی را که در اطرافش هستند جذب کند و آنها را در کنار خود نگه دارد. هر رئیس جمهوری برای گرفتن تصمیمات عاقلانه باید قدرت جذب و نگه داشتن افراد را داشته باشد. این مسائل باعث می‌شود برای شخص او ناراحت باشم در عین حال که باعث نگرانی من درباره وضعیت کشورم نیز می‌شود.
روز جمعه، 12 مه، رئیس جمهوری ترامپ پیام هشداری را برای من و 39میلیون فالوور توئیت کرد: «بهتر است جیمز کومی امیدوار باشد «نواری» از مکالمات ما وجود ندارد قبل از اینکه شروع به درز اطلاعات در مطبوعات کند.» برای من خیلی عجیب بود. آیا من را تهدید می‌کرد؟ من قصد نداشتم با مطبوعات مصاحبه کنم یا اطلاعات محرمانه را فاش کنم. تنها کاری که می‌خواستم انجام دهم، این بود که فکر دونالد ترامپ را از سرم بیرون کنم، به همین خاطر زیاد به معنی آنچه می‌گفت فکر نکردم. درعوض، در خانه ماندم، استراحت کردم، ورزش کردم و از رسانه‌هایی که تا پای پلکان هواپیما خبرهای مربوط به من را پوشش می‌دادند، فاصله گرفتم.