حسرت فقدان یک سینمادوست واقعی

مهدی باقربیگی
بازیگر
«ایران»: یک هفته قبل از برگزاری سی و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم کودک و نوجوان برای پاسداشت مقام زاون قوکاسیان منتقد فقید سینما، برنامه‌ای با عنوان «شب زاون» در موزه هنرهای معاصر اصفهان برگزار می‌شود.
 
من اولین بار مرحوم زاون قوکاسیان را وقتی مشغول فیلمبرداری «قصه‌های مجید» بودیم دیدم. با تیم فیلمبرداری برای ضبط سکانسی در یک کلیسای قدیمی به محله جلفا اصفهان رفته بودیم که برحسب اتفاق زاون هم برای ساخت فیلم مستندش آنجا بود. با آقای پوراحمد سلام و علیک کردند و آقای پوراحمد هم من را معرفی کردند و مرحوم زاون هم بسیار خوش‌برخورد با من رفتار کرد و کلی تعریف و تمجید نثارم کرد. این اولین دیدار ما بود و بعد از این دوره، کمی که بزرگتر شدم سلام و علیک من با آقای قوکاسیان هم بیشتر شد. سال 1392 توانستم برای یک جشنواره کودک و نوجوان مقداری بودجه برای ساخت فیلم کوتاه جذب کنم و به همین دلیل هم فراخوان دادیم تا متقاضیان طرح‌های خودشان را به جشنواره ارائه کنند تا با این بودجه بتوانیم طرح‌های منتخب را برای ساخت فیلم انتخاب کنیم. زاون هم جزو داوران انتخاب طرح‌ها بود و کنار هم این طرح را پیش بردیم. زاون بسیار آدم سالمی بود و دغدغه‌اش این بود که علاقه‌مندان به فیلمسازی در کنار علاقه و استعداد، با الفبای فیلمسازی هم آشنا شوند و کار را از ریشه خوب یاد بگیرند. همین دقت و دغدغه‌اش باعث شد که شاگردان بسیار خوبی تربیت کند.
زاون هم اخلاق‌مدار بود و هم شخصیت سالمی داشت. آدمی بود دلسوز و مهربان و همین حسن اخلاقش باعث می‌شد کسی دربرابر او جبهه نگیرد اما متأسفانه طبق معمول ما منتظریم کسی بمیرد بعد برایش بزرگداشت و یادبود و... بگیریم. اگر زاون الان زنده بود شاید حتی برای جشنواره کودک و نوجوان هم از او دعوت نمی‌کردند و این چه خصلت و خصوصیتی‌ است واقعاً سر در نمی‌آورم. همین آقای پوراحمد مگر کم کسی است؟ هنوز هم خودم «قصه‌های مجید» را که می‌بینم به این فکر می‌کنم که چقدر این آدم جایگاه والا و اندیشمندی دارد. زاون هم همین‌طور. حالا که ذکر آقای پوراحمد به میان آمد این را هم بگویم که کیومرث پوراحمد با هر کسی رفت و آمد و رفاقت نداشت و اگر با کسی رفاقت یا از او تعریف می‌کرد نشان از این داشت که آن آدم شخصیت خاص و بزرگی است و زاون کسی بود که مورد توجه و تعریف پوراحمد بود.