حاکمان، سرپرست دین مردم نیستند

یک مدرس حوزه با اشاره به اهمیت حقوق ملت در قانون اساسی و دین اسلام گفت: یکی از ارکانی که در اندیشه بلند اسلام و منابع وحیانی اسلام یعنی کتاب و سنت آمده، بحث حقوق انسان‌هاست که کاملاً مورد تأیید الهی است.
حجت‌الاسلام والمسلمین مرتضی جوادی آملی در گفت‌وگویی با «شفقنا» با برشمردن مصداق‌هایی از حقوق ملت که در قانون اساسی هم آمده همچون حق آزادی، حق تعیین سرنوشت، حق عدالت اجتماعی و حتی بحث‌های پایین‌تر مثل تأمین اجتماعی، حق آموزش و... افزود: کارنامه‌ای که در این 40 سال برجای مانده و می‌توان براساس آن داوری کرد، نشان می‌دهد که احساس مردم این نیست که حقوق آنان آن گونه که در قانون اساسی و منابع وحیانی ماست به دست آمده و استیفا شده یا از جانب مسئولان رعایت شده است. وی ادامه داد: این امر جهات مختلفی دارد و یکی از آن جهات این است که جریانی در حاکمیت گمان می‌کند که دین در اختیار اوست و  باید از دین صیانت کند لذا مردم را در بطن امر متعرضان به حقوق دین و جامعه تلقی می‌کند و خود را در جایگاه محافظ و نگهبان دین می‌نشاند و براساس آن اجازه نمی‌دهد که مردم به جایگاه حقوقی خود برسند. اینکه مردم متعرض هستند و حاکمیت بناست که از دین و حکومت الهی دفاع کند، تصور، تفکر و پندار باطل و بینش ناصوابی است که در طول این سال‌ها وجود داشته، در حالی که حاکمیت در فهم درست دین از یک سو و رعایت مباحث دینی از سوی دیگر بشدت مورد پرسش است.
جوادی آملی با بیان اینکه کسانی که در جایگاه حاکمیت قرار می‌گیرند، سرپرست دین مردم نیستند، گفت: هر زمان دین و شعائر دینی مورد آسیب قرار می‌گیرد، اول کسانی که به صحنه می‌آیند حتی پیشگام‌تر از حاکمیت، خود مردم هستند.
وی تصریح کرد: نکته دیگر اینکه جریانی در حاکمیت می‌خواهد براساس ساخت نهادهایی، تولیت دین و حقوق مردم را از جایگاه حاکمیت به دست بگیرد، در حالی که اگر بناست حقی از مردم حفظ و رعایت شود، اول مردم هستند که بایست این امر را پیش ببرند، بنابراین معتقدم برای اینکه جایگاه و موقعیت حکومت با مردم را به درستی ببینیم و اصلاح کنیم نیاز به یک اصلاح ساختاری داریم. استاد حوزه علمیه قم ادامه داد: سرّ دلسردی‌هایی که امروز در نهادهای مدنی شکل گرفته، این است که یک سلسله نهادهای مدنی ساختگی از جایگاه حاکمیتی‌ها می‌تواند آنها را ناکارآمد کند. حاکمیت قدرت و ابزار خود را دارد و به نام حاکمیت باید کار و تلاش کند، اما اگر حاکمیت در میدان مردم بازی کند و از جایگاه مردم سخن بگوید، لازمه آن این است که مردم احساس کنند جایگاهی برای حرف زدن ندارند، در حال حاضر اگر بخواهیم در کنار نهاد دانشجویی مردمی، نهاد دیگری بسازیم، یا در کنار نهاد حوزوی نهاد دیگری بسازیم، یا در کنار نهاد اقتصادی و بازرگانی و بازار که از جایگاه مردم شکل می‌گیرد، معادل‌سازی و مشابه سازی کنیم، این مشکل عمده‌ای است که باعث می‌شود نهادهای مردمی احساس کنند بایست حرف نزنند.