اتاقی که در آنجا اتفاق افتاد

جان بولتون / مشاورامنیت ملی سابق ترامپ / مترجمان: مسعود میرزایی و بهجت عباسی

نمایش آزادی گروگان ها
بعد از دیدار با چانگ، همتای ژاپنی من، شوتارو یاچی هم در همان روز به دیدنم آمد تا درباره دیدار ترامپ – کیم گفت‌و‌گو کند. حضور مجدد یاچی در واشنگتن نشان می‌داد که ژاپنی‌ها با چه دقتی کل این ماجرا را پیگیری می‌کنند. او می‌خواست با هیجان و شادمانی ای که از سئول سرچشمه می‌گرفت مقابله کند، البته من شخصاً مغلوب این فضا نشده بودم. یاچی تأکید داشت که نباید بار دیگر در دام رویکرد سنتی کره شمالی موسوم به «اقدام در برابر اقدام» بیفتیم.
پمپئو روز سه‌شنبه هشتم ماه مه به پیونگ یانگ رفت و سه گروگان امریکایی را از مقامات کره‌ای تحویل گرفت و ساعت 2 بامداد پنجشنبه به همراه آنها وارد پایگاه هوایی «اندروز» در واشنگتن شد. ترامپ در مراسمی باورنکردنی که  عجولانه در ساعات نیمه شب تدارک دیده شده بود و به‌ صورت زنده از شبکه‌های تلویزیونی پخش می‌شد، از گروگان‌های آزاد شده استقبال کرد؛ قابل درک بود که سه امریکایی آزاد شده بسیار هیجان زده باشند و هنگامی که در نقطه نورانی پایگاه از هواپیما پیاده می‌شدند، دست‌های خود را به نشانه شادمانی تکان می‌دادند.
آنها دوست داشتند با رسانه‌ها صحبت کنند و در واقع ستاره‌های آن شب بودند که از بازگشت به خانه لذت می‌بردند؛ خوشبختانه بازگشت آنها از کره شمالی از بازگشت غم انگیز«اتو وارمبیر» که تا حد مرگ در کره شمالی شکنجه شد و مدت کوتاهی پس از رهایی درگذشت، بسیار متفاوت بود. بالگرد ویژه رئیس جمهوری امریکا موسوم به «مارین 1» که هنگام بازگشت به کاخ سفید از نزدیکی بنای یادبود (جورج) واشنگتن که غرق نور بود پرواز می‌کرد، صحنه‌ای سوررئال را رقم زد. ترامپ حتی در ساعت سه بامداد که بالگرد در گذرراه «ساوت لان» در محوطه کاخ سفید فرود آمد، چنان خوشحال و سرحال بود که گویی در آسمان‌ها سیر می‌کرد، چرا که بازگشت گروگان‌ها موفقیتی بود که حتی رسانه‌های مخالف هم نمی‌توانستند ارزش آن را کاهش بدهند.
 نمایش‌های تبلیغاتی در مورد دیدار ترامپ – کیم با سرعت بالا ادامه داشت و ما بویژه نگران اقدامات چین برای اعمال نفوذ بر مقامات کره شمالی بودیم و از نزدیک اظهارات مقامات کلیدی چین از جمله «یانگ جیه چی» سفیر چین در واشنگتن در دوران جورج بوش (پسر)، وزیر خارجه سابق و عضو کنونی شورای دولتی چین (و مسئول نظارت بر روابط خارجی) را پیگیری می‌کردیم. در این راستا، هم مذاکرات مقامات چینی با همتایان خارجی‌شان و هم موضع گیری‌های علنی‌شان را به دقت رصد می‌کردیم. من نگران این بودم که چین به گونه‌ای صحنه آرایی کند که در صورت شکست مذاکرات سران امریکا و کره شمالی، واشنگتن را مسئول این ناکامی معرفی کند.