خاطرات 453 روز حضور در کاخ سفید

اتاقی که در آنجا اتفاق افتاد




جان بولتون / مشاورامنیت ملی سابق ترامپ / مترجمان: مسعود میرزایی و بهجت عباسی

عروسک سیاسی

 «مون جائه این» رئیس جمهوری کره جنوبی وارد دفتر رئیس جمهوری در اتاق بیضی شد و اندکی بعد به همراه ترامپ در جمع انبوهی از خبرنگاران حاضر شدند. سؤالات طولانی خبرنگاران که عمدتاً درباره مسائل چین بود به میزان قابل توجهی تبادل نظر رو در روی مون و ترامپ را کوتاه کرد. بعد از اینکه دو رهبر وارد اتاق جلسات کابینه شدند ترامپ بحث را با این جمله آغاز کرد که شانس برگزاری اجلاس سران امریکا و کره شمالی در سنگاپور 25 درصد است. به نظر، ترامپ این موضوع را به طور خصوصی هم به مون گفته بود. رئیس جمهوری کره جنوبی نیز حمایت خود را از خلع سلاح کامل، قابل راستی آزمایی و غیرقابل بازگشت کره شمالی اعلام و در عین حال با خوشبینی تمام گفت که به نظر او احتمال اینکه اجلاس سنگاپور برگزار نشود، صفر درصد است. ترامپ نگران بود که «زیادی مشتاق» به نظر برسد، اما مون برای اینکه خیال ترامپ را راحت کند بلافاصله تأکید کرد این کره شمالی است که واقعاً اشتیاق دارد، چرا که هرگز در گذشته چنین فرصتی فراهم نشده بود. ترامپ گفت که خواستار یک دیدار برنامه‌ریزی شده و ساختارمند در سنگاپور است که از این حرف شوکه شدم. او پرسید چرا هیچ کارشناس و متخصصی اجازه نیافته از سایت آزمایش های هسته ای «پانگی ری» بازدید کند؟ و ما توضیح دادیم که بسیاری از جمله خود من معتقدیم که کیم یک تعهد زبانی را برای بستن این سایت اعلام کرده، بدون اینکه واقعاً درک کند چه می‌گوید.
اگر پیشتر وضعیت به اندازه کافی به هم ریخته و ناخوشایند نبود، با خبری که «نیک ایرز» رئیس دفتر مایک پنس معاون رئیس جمهوری داد، به هم ریخته شد. ایرز آخر شب تلفن کرد و گفت: «چوئه سان هوی» معاون اول وزیر خارجه کره شمالی حمله‌ای گزنده را علیه پنس انجام داده و او را یک «عروسک سیاسی» خوانده است. او همچنین به‌دلیل اظهارات معاون رئیس جمهوری امریکا در مصاحبه اخیر خود با «مارتا مک کالوم» مجری شبکه فاکس نیوز، حتی تهدید به شروع جنگ هسته‌ای کرده است. دقایقی بعد خود پنس پشت خط آمد و پیشنهاد کرد که من موضوع را به ترامپ اطلاع دهم که فوراً دست به کار شدم. بسرعت اظهارات طولانی و خصمانه مقام کره‌ای را خواندم و حدود 10 شب موفق شدم به ترامپ وصل شوم. موضوع را به طور مختصر برای رئیس جمهوری شرح دادم و پیشنهاد کردم که درخواست عذرخواهی رسمی حداقل چیزی است که ما باید بر آن تأکید کنیم و حتی تهدید کنیم که بدون عذرخواهی اجلاس سنگاپور منتفی خواهد شد. ترامپ خواستار این شد که فعلاً تأمل کنیم تا تصمیم نهایی اتخاذ شود. موضوع را به اطلاع پنس رساندم (ترامپ هم شخصاً با معاونش صحبت کرده بود). سپس ساعت 10 و 25 دقیقه به پمپئو تلفن کردم و او را در جریان قرار دادم و از او خواستم که صبح فردا برای شور و مشورت درباره این موضوع درکاخ سفید به ما ملحق شود. از آنجا که پنس همواره دیدگاهی قوی در مورد امنیت ملی امریکا داشته و هنگامی که عضو مجلس نمایندگان هم بود چنین دیدگاهی را ترویج می‌کرد، من همواره به‌عنوان یک دوست و متحد ثابت قدم به او احترام می‌گذاشتم. در عین حال باید بگویم که پنس هم همچون معاونان رؤسای جمهوری قبلی با احتیاط رفتار می‌کرد و از آنجا که شاید نمی‌دانست ترامپ در نهایت به کدام سمت می‌رود، در تشریح سیاست‌ها و برنامه‌های او با ملاحظه و متعادل عمل می‌کرد. من مشکلات ذاتی شغل او را درک می‌کردم و معتقد بودم که او بهترین عملکردش را در گفت‌و‌گوهای خصوصی خود با ترامپ انجام داده است. من صبح فردا زودتر از معمول عازم دفترم شدم تا پوشش گسترده اظهارات معاون وزارت خارجه کره شمالی را در رسانه‌های آسیایی رصد کنم، نکته قابل توجه این بود که رسانه‌های امریکایی پوشش چندانی به این سخنان نداده بودند که علتش احتمالاً ساعت انتشار بیانیه پیونگ یانگ بوده است. درباره آنچه که اتفاق افتاده بود با جان کِلی رئیس ستاد کارکنان کاخ سفید صحبت کردم و اطلاع دادم که ما قرار است ساعت هشت صبح با ترامپ که در قسمت مسکونی کاخ سفید بود صحبت کنیم.  در همان موقع نیک ایرز وارد شد و گفت که او و پنس بر این عقیده‌اند که اجلاس سنگاپور باید لغو شود؛ کلی موافقت کرد، همچنین پمپئو که تازه به ما پیوسته بود نیز همین نظر را داشت. ما همگی دور تلفنی که در حالت اسپیکر (بلندگو) قرار داشت، جمع بودیم تا با ترامپ صحبت کنیم. من توضیح کاملی درباره حمله کره شمالی به مایک پنس ارائه کردم و نحوه پوشش اخبار این رویداد را در رسانه‌های امریکا و رسانه‌های بین‌المللی تشریح کردم. ترامپ خواست متن کامل بیانیه چوئه سان هوی معاون وزارت خارجه کره شمالی را برایش قرائت کنم که چنین کردم. وقتی بیانیه تمام شد، ترامپ گفت: یا عیسی مسیح، خیلی تند است. ما همگی در این موضوع که چنین بیانیه تند و زننده‌ای نمی‌تواند بدون تأیید صریح کیم جونگ اون صادر شده باشد، هم‌عقیده بودیم؛ این بیانیه‌ای نبود که یک مقام خودسر کره شمالی آن را منتشر کرده باشد.
منتقدان احتمالاً ما را به نشان دادن واکنش تند غیرضرور متهم خواهند کرد، چرا که مقامات پیونگ یانگ همیشه لفاظی‌های تند و زننده‌ای داشته‌اند. این مطلب درست است ولی در عین حال این حرف هم درست است که دولت‌های قبلی امریکا براحتی لفاظی‌های کره شمالی را می‌شنیدند و بدون تحمیل عواقبی به آن کشور، آنها را به نوعی می‌پذیرفتند. این شیوه برخورد باید متوقف می‌شد و اکنون زمان مناسبی برای انجام این مهم بود.


آدرس مطلب http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7434/4/553413/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه ها