سه نقطه و هنر خانه‌نشینی

خانه‌نشینی هنر است و پرونده ۱۵ مجله طنز «سه نقطه» درباره هنر خانه نشینی است. درباره اینکه حالا که سرمان خلوت شده چیزهای مهمی که از یاد برده‌ایم را دوباره مرور کنیم. امروز هم که میزان اخبار بد و ناگوار و در پی آن گزارش‌های پیگیری و مصاحبه‌های مرتبط با این اخبار کم نیست؛ انتشار مجله‌ای طنز که هر شماره به یک معضل اجتماعی آن هم با زبان طنز بپردازد جرأتی می‌خواهد هم از جهت تهیه محتوای مناسب، هم به‌دلیل کاهش تعداد خوانندگان مجلات و هم گرانی کاغذ که داستان پرغصه این روزهای اهالی نشر است. در پانزدهمین شماره سه نقطه در بخش کرسی آزاداندیشی، نویسندگان صاحب قلم از دریچه‌ای متفاوت به جهان نگریسته اند؛ در این بخش می‌خوانیم: «آنان که کارتن دارند و آنان که ندارند» به قلم یوسفعلی میرشکاک، «حکایت دزدیده شدن بزغاله درویش» به قلم امرالله احمدجو کارگردان روزی روزگاری و تفنگ سرپر، «پاکردن شلوار و برابری آدم‌ها» نوشته یاسین کیانی، «کریم آقا اسلام پناه، حق گو و سعادت پیشه فرزند مرحوم تیرغیب در کمر استکبار» نوشته رضا دباغی. در بخش تهرانشهر مطالبی از کورش علیانی با عنوان «شاه رفت، جمهوری رفت»، «ای مردم قهرمانتان برگشت» نوشته غلامرضا طریقی، «سال‌ها پیش مرکز شهر را از تاریخ و زیست بوم پاک کردند» نوشته مریم حسن‌نژاد و «دنیایی که یک دانه چشم نرگسی ندارد» نوشته ابراهیم افشار آمده است. در قسمت پرونده از مریم حسن‌نژاد مطلبی با عنوان «کشتن مگس روی میز کافه الخاندرو با ته لیوان آب پرتقال»، «تقابل پارادوکسیکال در بستر قرنطینه» نوشته سید محمد صاحبی، «شعر کوتاه خسته در گوگل» نوشته مریم نظام دوست و «با هم در دهان گاز» نوشته مریم حسن‌نژاد آمده است. در بخش پایانی سه نقطه ۱۵ با عنوان دونقطه مطالب «طنز فاخر چیز خوبی است؟» نوشته امید مهدی‌نژاد و «جای خالی سترگ گردآورندگان واژگان» را می‌خوانیم. صاحب امتیاز و مدیر مسئول سه نقطه امید مهدی‌نژاد و سردبیر آن مرتضی کاردر است و سه نقطه ۱۵ ویژه مرداد ماه در ۲۱۶ نسخه به چاپ رسیده و نسخه‌های الکترونیک آن نیز از فیدیبو، طاقچه و جار و فروشگاه‌های اینترنتی نیوار و دکه قابل دستیابی است.