هنرمندانی که در روز ملی سینما جایشان خالی بود

ابوالحسن داوودی
فیلمساز
این ابتدایی‌ترین نیاز سینمای ایران است که در این ایام اضطرار، روز ملی سینما از حالت عنوان اسمی در گوشه‌ای از تقویم شکل پویاتری به‌خود بگیرد و حداقل بتواند دراین ماه، به‌عنوان روزی که مظهر سینمای ایران است، نام و‌شأن سینمای ایران را بر سر زبان‌ها بیندازد. البته این کار مستلزم پیگیری بیشتر بخش مدیریت صنفی و دولتی سینما است. این بخش با در نظر گرفتن تمهیداتی می‌تواند این روز را حتی در شرایطی که بیماری جامعه را فرا گرفته به یادماندنی کند. البته سال‌های گذشته همزمان با روز ملی سینما جشن سینما هم برگزار می‌شد که خود آن جشن یادآور چنین روزی بود. به‌نظرم این اتفاق باید ادامه پیدا کند. هر چند که شکل‌اش به‌دلیل شرایط حاکم بر دنیا تغییر کرده است ولی همین جشن مجازی (جشن شامگاه روز جمعه) هم با کمی خلاقیت بخش مدیریت صنفی و کمک گرفتن از توان همه اصناف موجود در خانه سینما و بخصوص چهره‌هایی که می‌توانند در این زمینه کمک کنند، می‌توانست خیلی جذاب‌تر از قبل برپا شود و این روز را زنده نگاه دارد.
 با توجه به اینکه در فضای مجازی ارتباط‌ها، سریع‌تر و گسترده‌تر صورت می‌گیرد هیچ خبری از برپایی چنین جشنی نبود. این در حالی است که در مراسم بزرگی چون اسکار و یا جشنواره‌های رده الف از ماه‌ها قبل مخاطبان از طرق مختلف در جریان چگونگی برگزاری آن هستند. شخصاً سینما برای من مهم‌ترین رؤیای زندگی است. رؤیایی که زندگی حرفه‌ایم را دگرگون کرد. سینمای ما چهره‌های زیادی داشته است. بخصوص نسلی که برای همه خاطره‌های جذابی به یاد گذاشته است. متأسفانه از چنین چهره‌هایی در زمان فعالیت‌شان قدردانی نمی‌شود یا هیچگاه شرایطی که باید مطرح شوند ایجاد نمی‌شود، یا هیچگاه زمینه‌سازی برای مطرح شدن آنها مهیا نمی‌شود به همین دلیل جایگزین کردن برای هنرمندانی که در حال حاضر در قید حیات نیستند باید صبر کنیم تا سال‌های آینده... ولی در حال حاضر اگر بخواهیم به شکل شفاف جایگزینی برای آقای کشاورز انتظامی، رشیدی... انتخاب کنیم، کار بسیار سختی است.
و حالا که روز ملی سینماست جای خالی این هنرمندان بیش از پیش احساس می‌شود.