اتاقی که در آنجا اتفاق افتاد

جان بولتون / مشاورامنیت ملی سابق ترامپ / مترجمان: مسعود میرزایی و بهجت عباسی

ناهار با پمپئو
جیمز متیس وزیر دفاع همان روز (چهارم ژوئن) ناهار میهمان ترامپ بود و بلافاصله پس‌ از ناهار به دفتر من آمد تا درباره اجلاس سران در سنگاپور گفت‌و‌گو کنیم. او تأکید داشت که نگران نرمی و شکنندگی موضع امریکا در قبال برنامه هسته‌ای کره شمالی است. متیس با اشاره به گمانه زنی‌های رسانه‌ای، از من پرسید آیا بالاخره در سنگاپور حضور خواهم داشت یا نه؟ وقتی پاسخ دادم بله هستم، با تأکید گفت؛ «چه خوب که هستید.» وی در ادامه توضیح داد که بر اساس ارزیابی‌هایی که انجام داده ژاپن و برخی دیگر از کشورهای مهم منطقه همگی از موضع من مبنی بر عدم لغو تحریم‌های کره‌شمالی قبل از خلع سلاح کامل حمایت می‌کنند که در واقع نشانگر میزان و گستره حمایت‌ها از رویکرد ما است. در طول گفت‌و‌گو با متیس در کمال تعجب او را برای اولین بار بسیار عصبی و متزلزل دیدم و دلیل آن را هم نفهمیدم تا اینکه چند روز بعد ایرز رئیس دفتر معاون رئیس جمهوری خبر داد که بر اساس شنیده‌های او ترامپ بیشتر زمان ناهار مشترک با متیس را به انتقاد از او گذرانده و در میان مسائل دیگر به خاطر اینکه او یک دموکرات است، حسابی از خجالتش درآمده است. به گفته ایرز؛ انتقادات ترامپ از وزیر دفاع به‌گونه‌ای بوده که کسی قبلاً چنین چیزی ندیده بود و متیس باید متوجه شده باشد که معنی این انتقادات چیست. ناهار ترامپ و متیس ظاهراً نمایشی تماشایی بوده است.
من و پمپئو هم روز سه‌شنبه پنجم ژوئن ناهار را با ترامپ خوردیم. یک موضوع مهم که در جریان ناهار مورد بحث قرار گرفت، ادامه اشتیاق و ابراز علاقه مون رئیس جمهوری کره جنوبی برای حضور در سنگاپور بود که پیشتر هم خبر آن در رسانه‌های آسیایی منتشر شده بود و ظاهراً منبع خبر هم خود مقامات کره جنوبی بودند که اطلاعات را به رسانه‌ها درز می‌دادند. هم من و هم پمپئو به همتایان خود در سئول توضیح داده بودیم که نظر ما در این باره چیست. خبر بد درباره ناهار روز سه‌شنبه، شیفتگی ترامپ برای اعلام رسمی پایان جنگ کره بود که می‌گفت من می‌توانم در سنگاپور جنگ کره را پایان دهم. من با اینکه بتوانیم یک روزی این امتیاز را به کره ای‌ها بفروشیم مخالفتی نداشتم اما قویاً اعتقاد داشتم که این موضوع را نباید مجانی بدهیم کاری که ظاهراً ترامپ آمادگی انجام آن را داشت. ترامپ اهمیت این موضوع را درک نمی‌کرد و تصورش بر این بود که اعلام پایان جنگ کره یک ژست خیلی خوب است که پوشش وسیع رسانه‌ای را در پی خواهد داشت. او درکی از عواقب و پیامدهای بین‌المللی اعلام پایان جنگ کره نداشت. بعد از ناهار، با پمپئو قدم زنان به دفتر من رفتیم. ما باید برنامه دیگری را طراحی می‌کردیم تا بتوانیم به‌عنوان جایگزین اعلام پایان جنگ کره، به ترامپ پیشنهاد دهیم، اما چیز دندان‌گیری به دست نیاوردیم. مطمئن بودم اگر ژاپنی‌ها مطلع شوند ممکن است ما چنین امتیازی به کره‌شمالی بدهیم، به طور خاص نگران و آشفته می‌شدند، به همین دلیل واقعاً نمی‌توانستم منتظر شنیدن حرف‌های یاچی مشاور امنیت ملی ژاپن باشم که قرار بود دوباره عصر همان روز به واشنگتن بیاید.
فرصت را غنیمت شمردم و به پمپئو گفتم برخی رسانه‌ها مدعی شده‌اند که تو با من مشکل داری، واقعاً چیز خاصی هست؟ که او قاطعانه گزارش‌های رسانه‌ای را رد کرد و گفت مشکلی با من ندارد و حتی یادآوری کرد که چطور من چند روز پیش به او کمک کردم تا جلوی یکی از سفیران بدنام را بگیرد که بدون اجازه وزیرخارجه می‌خواست مستقیماً با ترامپ ملاقات کند. وقتی به پمپئو خبر دادم که این سفیر یواشکی به‌دنبال وقت گرفتن از ترامپ است، گفت: «جان! خدا تو را حفظ کند» و هر دو حسابی خندیدیم. اینکه واقعاً در پشت صحنه چیزی بیشتر از آنچه که پمپئو گفت وجود داشته یا نه، من هنوز هم نمی‌توانم قاطعانه اظهارنظر بکنم ولی به‌نظر می‌رسید که مشکل خاصی وجود نداشته است.
وقتی من و پمپئو صبح چهارشنبه صبحانه کاری مشترک در اتاق افسران کاخ سفید داشتیم (متیس باز هم خارج از کشور بود)، دو نفری در مورد این بحث کردیم که ما در عوضِ اعلام پایان جنگ کره در اسناد اجلاس سنگاپور (اگر ترامپ همچنان مصر باشد) باید به‌دنبال گرفتن چه امتیازی از کره شمالی باشیم؟ به این نتیجه رسیدیم که شاید بهترین معوض، امتیاز حداقلی در زمینه برنامه‌های تسلیحات هسته‌ای و موشک‌های بالستیک آن کشور باشد. البته من شک داشتم که پیونگ یانگ با آن یا هر پیشنهاد دیگری از سوی ما موافقت کند ولی حداقل می‌توانست جلو امتیاز دادن بلاعوض امریکا را در زمینه اعلام پایان جنگ کره بگیرد.