خداحافظ «گلنار» سینمای ایران

مشکلات اهالی سینما، سینمای کودک و مسائل صنفی که مطرح می‌شد کوتاه‌ترین مسیر برای اغلب اهالی رسانه، سراغ گرفتن از فرشته طائرپور بود. نگاه هوشیار و صلابت گفتار بی‌نظیرش تعیین‌کننده بود و یادداشت‌هایش که از دل تجربه حضور در هیأت تحریریه در مجله «زن» و مدیریت مرکز نگارش و ویرایش کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان می‌آمد، موضع‌گیری صریح و روشن جهت آگاهی‌بخشی بود. صدای رسا و حمایتگرش را می‌شد در تمام رویدادهای صنفی سینمایی و میدان جنبش‌های مردمی و فعالیت‌های خیرخواهانه هنرمندان شنید؛ از «سین هشتم» (سرپناهی برای بی‌خانمان‌ها) و اهدای عروسک‌ خاله قورباغه فیلم «گلنار» تا همین زلزله سرپل ذهاب. همیشه و همه‌جا حضور اثرگذار بر رویدادهای صنفی و برنامه‌ریزی سینمایی داشت. برای گره‌گشایی از معضلات صنفی پیش‌قدم بود و پا به پای تک‌تک اهالی سینما همراه بود. کمتر سینماگری است که برای حل مشکلات مالیاتی سراغ او را نگرفته باشد. فارغ از تمام همدلی‌ها و همراهی‌ها، به عنوان اولین زن تهیه‌کننده سینمای ایران در شکل‌گیری و ثبات سینمای کودک و نوجوان نقشی مؤثر داشت. مرور کارنامه‌اش نشان می‌دهد کرونا چه گنجینه‌ای را با خودش برده است. فرشته طائرپور تهیه‌کننده و فیلمنامه‌نویس سینمای ایران ۲۶ مردادماه بر اثر عوارض ناشی از کرونا در ۶۹ سالگی درگذشت اما تصویر مادرانه او با چشمانی نافذ و روشن، ظاهری سختگیر و دلی مهربان با مرور تمام آثارش از «گلنار» و «پاتال و آرزوهای کودکانه» و «مدرسه پیرمردها» تا «آینه‌های روبه‌رو»، «زن دوم»، «وقتی همه خواب بودند» بر دل خاطرات چنگ می‌زند.