فرشته‌‌وار و مادرانه

 پوران درخشنده
فیلمساز
فرشته طائرپور شخصیتی ارزشمند برای سینمای ایران بود. به معنای واقعی کلمه دلسوز بود و دغدغه سینما داشت. در شکل‌گیری و ثبات سینمای کودک و نوجوان نقشی غیرقابل انکار داشت. دغدغه و حساسیت او در سینمای کودک و نوجوان در فیلم‌هایی که در این حوزه تولید کرده مشهود است. همیشه و همه جا همراه اهالی سینما بود و برای گره‌گشایی مشکلات پیشقدم می‌شد. یک فعال صنفی باهوش و خستگی‌ناپذیر بود. کمتر کسی است که برای حل مسائل مالیاتی سراغ او نرفته باشد. با شیوع کرونا مادرانه وارد میدان شد و با تمام توان برای همفکری و حل مسائل حضور فعالانه داشت، تلاش کرد آدم‌ها را دور هم جمع کند، همفکری کنند، برای واکسیناسیون عمومی و البته اهالی سینما مطالبه کنند و... نه تنها برای سینما بلکه دلش برای تمام ایران می‌تپید و در امور خیرخواهانه مشارکت داشت. همه کارها را فرشته‌وار و مادرانه انجام می‌داد. شخصیت کاریزمایتک، مقتدر، باهوش و پرانگیزه و در عین حال مهربان او ستودنی بود. سینمای ایران نه تنها یک سینماگر بلکه انسان ارزشمندی را از دست داد. خبر رفتن او حال همه‌مان را دگرگون کرد و تصور نبودن او، تصویری غیرممکن و هولناک است. فقدان او همانند درگذشت هر ایرانی برای یک خانواده تلخ است. اگر واکسن کرونا بموقع می‌رسید فرشته طائرپور و خیلی از همکاران و هموطنان ما امروز زنده بودند. به خانواده ایشان، عسل، غزل، علی و آقای منوچهر شاهسواری تسلیت می‌گویم. روحش شاد باشد و یادش مانا.