نسخه Pdf
ایران عصر
خاطرات یک دیپلمات
روایت گمشده
فاروق الشرع / وزیر خارجه سابق سوریه
مترجم: حسین جابری انصاری
تلاش برای حفظ پل‌های ارتباطی با عرفات
هیچ کس بدون اشتباه نیست و اعتمادی که با حسن نیت به دیگران می‌شود، اعتماد کننده را به‌طور کلی از اشتباه خود مبرا نمی‌کند. اما از سوی دیگر باید بگویم اگر برخی رهبران فلسطینی بتوانند درباره کوشش ما برای تسلط یافتن انحصاری بر «تصمیم فلسطینی مستقل» تردیدآفرینی کنند، نمی‌توانند ما را متهم به کوتاهی ورزیدن در ارتباط دادن سرنوشت خود با سرنوشت فلسطین کنند. سوریه جدای از نظام‌های سیاسی خود، از هنگام استقلال بیش از یک پناهگاه برای فلسطینی‌ها بوده و شهروندان سوری، فلسطینی‌ها را به لحاظ ریشه‌ها و سرنوشت از خود جدا احساس نمی‌کنند. جریان کلی مذاکرات صلحی که دنبال کردم و اسناد موجود آن نزد ما و دیگران، این حقیقت را باز می‌گوید، همچنان که رفتار مذاکراتی ما نیز همین را تأیید می‌کند. اگر جز این بود، حکمرانان اسرائیل آن اندازه نادان نبودند که در ازای رها کردن حقوق فلسطینی‌ها از سوی ما، جولان را به سوریه بازنگردانند.
من به‌عنوان وزیر خارجه سوریه، همواره و حتی در سیاه‌ترین لحظات روابط سوری - فلسطینی، مشتاق آن بودم که پل‌های ارتباطی با عرفات باقی بماند. از همین رو به خاطر نپذیرفتن قطع رابطه با عرفات و تأیید نکردن موضع رهبری درباره «جنگ اردوگاه‌ها»، سرزنش‌ها را نسبت به خود به جان خریدم. زیرا بر این باور بودم که انگیزه‌های این جنگ هر چه هست، بیشتر قربانیان آن بی‌گناهان هستند. من تقریباً تنها فردی در حکومت سوریه بودم که به این جنگ انتقاد داشتم؛ جنگی که افراد نزدیک و مورد اعتماد اسد به آن دامن می‌زدند. از سوی دیگر از جماعت عرفات می‌پرسیدم: اگر نسبت به این موضوع دچار تردید بودید که ما می‌کوشیم به شما پشت کرده و به توافقی با اسرائیلی‌ها برسیم، چرا آن را با ما روبه‌رو نکردید؟ شما می‌توانستید این موضوع را از طریق هیأت‌های مذاکره کننده در واشنگتن که تا هنگام اعلام توافق اسلو، نشست‌های خود با یکدیگر را حفظ کرده بودند، یا از طریق فاروق قدومی که در تمام دوره زندگی سیاسی خود اعتماد به سوریه و سازمان آزادیبخش فلسطین را بی‌هیچ تردیدی حفظ کرده بود، منتقل کنید.
اما قدومی که نماینده فلسطین در نشست‌های وزرای خارجه فلسطین و کشورهای پیرامونی آن بود، خود «قربانی فریب» شد. بر این باورم که راه و روش عرفات مسئول این وضعیت بود و سرزنش من از سوی اسد در این خصوص، بدون توجیه نبود. ناامیدی شدیدتر من از آن بود که از همان آغاز باور داشتم امور نباید به این راه بن‌بست برسد، نه در میانه راهی که ما را به توافق اسلو رساند، یا برای برخی از ما رسیدن به اسلو را توجیه کرد. بویژه که گزینه سوری برای صلح با اسرائیل، تنها یکی از گزینه‌های فراروی ما بود، در حالی که ارتباط تاریخی سوری - فلسطینی گزینه یگانه و نهایی بود که می‌بایست همه چالش‌ها را پشت سر گذارد.
مترجم: حسین جابری انصاری
تلاش برای حفظ پل‌های ارتباطی با عرفات
هیچ کس بدون اشتباه نیست و اعتمادی که با حسن نیت به دیگران می‌شود، اعتماد کننده را به‌طور کلی از اشتباه خود مبرا نمی‌کند. اما از سوی دیگر باید بگویم اگر برخی رهبران فلسطینی بتوانند درباره کوشش ما برای تسلط یافتن انحصاری بر «تصمیم فلسطینی مستقل» تردیدآفرینی کنند، نمی‌توانند ما را متهم به کوتاهی ورزیدن در ارتباط دادن سرنوشت خود با سرنوشت فلسطین کنند. سوریه جدای از نظام‌های سیاسی خود، از هنگام استقلال بیش از یک پناهگاه برای فلسطینی‌ها بوده و شهروندان سوری، فلسطینی‌ها را به لحاظ ریشه‌ها و سرنوشت از خود جدا احساس نمی‌کنند. جریان کلی مذاکرات صلحی که دنبال کردم و اسناد موجود آن نزد ما و دیگران، این حقیقت را باز می‌گوید، همچنان که رفتار مذاکراتی ما نیز همین را تأیید می‌کند. اگر جز این بود، حکمرانان اسرائیل آن اندازه نادان نبودند که در ازای رها کردن حقوق فلسطینی‌ها از سوی ما، جولان را به سوریه بازنگردانند.
من به‌عنوان وزیر خارجه سوریه، همواره و حتی در سیاه‌ترین لحظات روابط سوری - فلسطینی، مشتاق آن بودم که پل‌های ارتباطی با عرفات باقی بماند. از همین رو به خاطر نپذیرفتن قطع رابطه با عرفات و تأیید نکردن موضع رهبری درباره «جنگ اردوگاه‌ها»، سرزنش‌ها را نسبت به خود به جان خریدم. زیرا بر این باور بودم که انگیزه‌های این جنگ هر چه هست، بیشتر قربانیان آن بی‌گناهان هستند. من تقریباً تنها فردی در حکومت سوریه بودم که به این جنگ انتقاد داشتم؛ جنگی که افراد نزدیک و مورد اعتماد اسد به آن دامن می‌زدند. از سوی دیگر از جماعت عرفات می‌پرسیدم: اگر نسبت به این موضوع دچار تردید بودید که ما می‌کوشیم به شما پشت کرده و به توافقی با اسرائیلی‌ها برسیم، چرا آن را با ما روبه‌رو نکردید؟ شما می‌توانستید این موضوع را از طریق هیأت‌های مذاکره کننده در واشنگتن که تا هنگام اعلام توافق اسلو، نشست‌های خود با یکدیگر را حفظ کرده بودند، یا از طریق فاروق قدومی که در تمام دوره زندگی سیاسی خود اعتماد به سوریه و سازمان آزادیبخش فلسطین را بی‌هیچ تردیدی حفظ کرده بود، منتقل کنید.
اما قدومی که نماینده فلسطین در نشست‌های وزرای خارجه فلسطین و کشورهای پیرامونی آن بود، خود «قربانی فریب» شد. بر این باورم که راه و روش عرفات مسئول این وضعیت بود و سرزنش من از سوی اسد در این خصوص، بدون توجیه نبود. ناامیدی شدیدتر من از آن بود که از همان آغاز باور داشتم امور نباید به این راه بن‌بست برسد، نه در میانه راهی که ما را به توافق اسلو رساند، یا برای برخی از ما رسیدن به اسلو را توجیه کرد. بویژه که گزینه سوری برای صلح با اسرائیل، تنها یکی از گزینه‌های فراروی ما بود، در حالی که ارتباط تاریخی سوری - فلسطینی گزینه یگانه و نهایی بود که می‌بایست همه چالش‌ها را پشت سر گذارد.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7763/4/590778/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.- دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
- از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
- دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه
ویژه نامه ها
.jpg)
