اول دعوا کردیم بعد رفیق شدیم

دکتر محمد‌تقی حلی‌ساز
پزشک نزدیک سردار سلیمانی
1. آشنایی من با سردار سلیمانی به سال‌ها قبل بر‌می‌گردد. در سال 75 بود که من مسئولیت کمیسیون پزشکی جانبازان را داشتم و ایشان من را صدا زدند و با من مشاجره سنگینی کردند. گویا بی‌سیم‌چی سردار در جنگ به خاطر موج‌های انفجار دچار مصدومیت از ناحیه گوش شده بود و چون صورت سانحه‌ای وجود نداشت بنیاد این مصدومیت را نمی‌پذیرفت که سردار به این موضوع اعتراض کردند و بعد از آن تغییراتی در قوانین به وجود آمد. معتقدم وقتی فردی مردم را واقعی دوست داشته باشد مردم هم او را دوست خواهند داشت.
ویژگی بارز ایشان این بود که فقط پاهایش در زمین بود و به نوعی شهید زنده محسوب می‌شد. تعبیری که بارها از زبان دیگران درباره حاج قاسم آن را شنیده‌ایم. همچنین ایشان بصیرت بالایی داشتند و دست به قلم بودند. به عقیده من بصیرت، عشق به مردم، شجاعت و کار برای رضای خدا همه و همه ویژگی‌هایی بود که از ایشان شهید زنده ساخته بود و دیگر هیچ چیزی برای آسمانی شدن کم نداشتند. من به شخصه کسی را تا به حال ندیده‌ام که ایشان را بشناسد و با روحیات‌شان آشنا باشد و بگوید سردار را دوست ندارد. ایشان برای همه عزیز بودند.
2. یک بار در زمستان بود که برای نماز صبح بیدار شدم و همان زمان با من تماس گرفتند که سردار دستش درد می‌کند و شما ببینید. در آن زمان گفتم الهی شکر که بیدار بودم و بعد متوجه شدم که این اتفاقی نیست و سردار به یکی از همراهانشان که از همسایگان ما بودند سپردند که وقتی چراغ خانه روشن شد تماس بگیرید. یعنی تا این اندازه ایشان راضی نشده بود که وقتی من در حال استراحت هستم خدای نکرده مزاحم من نشوند. بعد از اینکه چند باری دست ایشان را معاینه کردم،ایشان گاهی هم بیمار به من معرفی می کردند. سردار و رزمنده‌هایی بودند که ایشان در جریان مجروح شدنشان بود و ایشان به صورت جدی پیگیر حالشان بود و حتی گاهی با آنها به مطب می‌آمد.
3. یک روز در بیمارستان چمران بودم و پیگیر وضعیت دستشان بودم و به صورت خودمانی از ایشان پرسیدم که درخواست شده اگر ایران سردار سلیمانی را تحویل بدهد تسهیلاتی می‌گیرد. من سؤالم مشخص بود و این اعتقاد را نداشتم فقط می‌خواستم نظر ایشان را راجع به شایعات بدانم. ایشان در پاسخ به من گفتند که من سرباز ساده جمهوری اسلامی هستم و تابع تصمیمات هستم؛ البته من به شما می‌گویم که هیچ اتفاقی نخواهد افتاد.
4. در این مدت کوتاهی که با ایشان بودم می‌توانم شهادت بدهم که چندین بار وضعیت جسمی ایشان رو به وخامت بود اما حاضر به ترک مأموریت خود نشدند. یک بار از این روزها به من مراجعه کردند با درد شدیدی که در دستانشان داشتند و من از وضعیت جسمی‌شان فهمیدم که شب‌ها هم به درستی نمی‌خوابند و سخت مشغول کارند. گاهی پیش می‌آمد که بحث‌های سیاسی با سردار می‌کردیم. ایشان به جناح خاصی تعلق نداشتند و من خودم از نزدیک یک‌بار دیدم که میهمان‌هایی دارند که مواضع‌شان با حاج قاسم متفاوت است اما ایشان در جلسه تلاش می‌کنند که آنها را متقاعد کنند. بعد از جلسه با ایشان صحبت کردم و به ایشان گفتم فکر می‌کنید آنها متقاعد می‌شوند که پاسخ منفی دادند.
5. آشنایی با سردار سلیمانی از اول تا آخر برای من درس زندگی بود چون شخصیت ایشان بسیار تأثیر‌گذار بود. من یک‌بار به منزل ایشان رفتم و در اتاقی منتظر بودم تا ایشان را معاینه کنم. خود این اتاق پر از درس زندگی بود برای من. لباس آقای مغنیه، عکس سردار کاظمی و سادگی خانه، همه و همه درس بود برای من. به نظرم همه افرادی که نزدیک ایشان بودند درس اخلاق و زندگی را در رفتار ایشان فرا می‌گرفتند نه در گفتار. چون ایشان اهل نصیحت نبودند.
6. یادم هست یک بار خانه سردار و در حال معاینه ایشان بودم که نزدیک ناهار بود و سفره‌ای پهن شد. بلافاصله معذرت‌خواهی کردم و آمدم از خانه خارج شوم اما ایشان اجازه ندادند و گفتند که این سفره را برای شما آماده کردیم و حتی کنار من نشستند و خودشان به شخصه از من پذیرایی کردند. خب طبیعی است که آدم غبطه می‌خورد وقتی که چنین شخصیتی را از دست می‌دهد. برای نماز صبح بیدار شدم و خبر را دیدم. از درون فرو ریختم.