باران


در خبر از رسول خدا نقل شده است که فرمود: اگر کسی خانه کعبه را آتش زند و خراب کند، گناهش آن قدر نباشد که به دوستی از دوستان خدا اهانت کرده و خواری روا دارد! کسی پرسید؛ دوستان خدا کیانند؟ فرمود: مؤمنان همه دوستان خدایند که آنان را از تاریکی به روشنایی آورد و چنانکه خداوند فرموده است که من مولای مؤمنانم و کافران مولا ندارند. از این جهت فرمود: «نحن اولیائکم فی الحیوة الدنیا والآخرة» (فصلت/31) اشارت است به آنکه با ضعیفان رفق بیشتر کنند و عاجزان را بیشتر نوازند که جسارت دعوی آشنایی ندارند و از آنکه خود را آلوده دانند زبان گفتار ندارند. پس هرکس درمانده‌تر است به دوست نزدیک‌تراست وهرکه شکسته‌تر به دوستی سزاوارتر! در خبر است که چون روز رستاخیز یکی از آن شکسته و سوخته‌ها را به حضرت برند، خداوند از او پرسد؛ بنده من چه داری؟ گوید: دو دستِ تهی و دل پردرد، جان آشفته و حیران، در موج اندوه و غمان. خداوند فرماید: همچنان برو تا سرای دوستان که من شکستگان و اندوهناکان را دوست می‌دارم.
گفتم چه نهم پیش دو زلف تو نثار / گرهیچ به نزد چاکر آیی یک بار؟
پیشت بنهم این جگر سوخته زار/ کاید جگرسوخته با مشک به کار؟
تفسیر ادبی و عرفانی قرآن مجید، اثر خواجه عبدالله انصاری، ذیل تفسیر آیه 257 سوره بقره

آدرس مطلب http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7823/16/597373/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه ها