بایدها و نبایدهای فضای مجازی (6)
با آگاهی در واقعیت زندگی کنیم!
آزاده سهرابی
روانشناس
خیلی از ما زندگی روزمره را روی اتوپایلوت (خلبان خودکار) زندگی میکنیم. میخواهید امتحانی بکنید! همین الان که دارید این سطور را میخوانید به این توجه کنید که چشمانتان است که دارد این سطور را میخواند. نسبت به آن آگاه شوید! نسبت به اینکه کدام کلمهها توجه شما را بیشتر جلب میکند، آگاه شوید! حتی از خودتان بپرسید ادامه این متن میخواهد چه بگوید؟ حالا شما کمی از وضعیت اتوپایلوت خارج شدهاید! تصور کنید برای هر فعالیت روزمره قرار باشد از این وضعیت خود را خارج کنید و دکمه خاموش آن را بزنید: وقت کفش پوشیدن، زدن دکمه آسانسور، از پلهها پایین رفتن، تعامل با اطرافیان، دیدن منظرههای بیرون و... اگر بتوانید حتی در برخی از این مواقع این دکمه خاموش را بزنید و کنترل را خودتان به دست بگیرید میبینید چه میزان از درک خودتان و دنیا غافل بودهاید. شاید اوایل کمی عجیب باشد اما کم کم درک میکنید با بودن در وضعیت اتوپایلوت تا به حال چقدر «ندیده اید»، «نشنیدهاید»، نخواندهاید»، «حرف نزدهاید»، «حس نکردهاید» و... حالا شما به امکانی دست پیدا کرده اید: از روی قصد برنامه ریز کردن! وقتی شما توان این را پیدا کنید و کمی از روی اتوپایلوت بیرون بیایید یعنی توان این را پیدا میکنید. وقتی محیط اجبارهایی برایتان رقم میزند، غافلگیر نشوید! کرونا شرایط ویژهای بود که خیلیها را غافلگیر کرد! وقتی برای آسایش و رهایی از سختی کشیدن دکمه اتوپایلوت را میزنیم توان خلاقیت را هم از خودمان میگیریم، توان برنامهریزی را میگیریم و وقتی بحرانی پیش میآید، نزدیکترین امکان برای رفتن به وضعیت اتوپایلوت خودمان را انتخاب میکنیم تا از آن آسایش نداشته کمتر آسیب ببینیم؛ واقعیت این است که عموماً کسانی که روی اتوپایلوت قوی بودند، بعد از کرونا در فضای مجازی شیرجه زدند!
وقتی ذهن خودتان را روی اتوپایلوت میگذارید به سادگی هم نمیتوانید آن را از این مدار برنامهریزی شدهای که ذهن طراحی میکند یکدفعه بیرون بیاورید، باید اول آن برنامهریزی و مقصدش را بشناسید و بعد از آن کم کم جهت دهیها را تغییر بدهید. ناخودآگاه همیشه از سطح شناخت ما خارج است و تنها تکه نانهایی برای شناخت و حضورش میگذارد اما دیدن این تکه نانها برای دیدنش اولین قدم است.
اگر غرق دنیای مجازی هستید این یک تکه نان است شاید برای اینکه بدانید چقدر تحت اتوپایلوت زندگی میکردید و انتخاب فضای مجازی توسط ذهن ناخودآگاهتان چه پیامی برای شما دارد. غرق شدن در هر پدیدهای معنایی دارد! اگر دنبال معنای زندگی میگردید از کوچکترین کارها شروع کنید! در کوچکترین لحظات زندگی خود را از وضعیت اتوپایلوت خارج کنید تا ذهنتان به لحظه آگاه شود و وقوف پیدا کند. حسهای پنجگانه را دوباره تجربه کنید. از لمس تا چشیدن مزه یک ماده غذایی با تمام ادراکتان! آن وقت شاید هرگز هیچ دنیایی در مجاز نتواند شما را آنقدر محسور و مبهوت خود کند که از درک خودتان و پیرامونتان غافل شوید. در دنیای مجازی امکان ارتباط با حسها و واقعیت مختل میشود و البته که این فضا تمام توانش را دارد به کار میگیرد که انسان در این فضا بتواند با حسهایش ارتباط برقرار کند؛ نمونهاش «واقعیت مجازی» که در دنیا در حال گسترش است.
آیا هنوز هم نسبت به خواندن این سطور آگاهانه پیش میروید یا دوباره جایی دکمه اتوپایلوت روشن شد؟ اگر در مقابل همین سطور تمرین کرده اید حالا هر وقت غرق یک مکالمه مجازی شدهاید، غرق یک بازی آنلاین هستید، غرق در اینستاگرام شده اید و حتی افکار خودکار به کار افتاد، کمی مکث کنید و برای چند لحظه دکمه خاموش اتوپایلوت را بزنید و ببینید در اطرافتان واقعاً چه چیز در حال رخ دادن است: «ببینید»، «بشنوید» و «حس کنید»! آگاهانه در واقعیت زندگی کنیم!
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7823/24/597434/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه
























