توقعی بیش از حد انتظار

وصال روحانی
روزنامه‌نگار
شـکســـت 0-7 ایــــران بـــرابـــر چین در دومین بــــــازی‌اش در مرحله گروهی فوتبـــــــال جام ملـــــــت‌هـــــای آسیایی زنان 2022 در خاک هند بازتاب بدی داشته اما واقعیت این است که در قهرمان‌سازی سریع از چهره تیمی که برای رسیدن به درجاتی بالا هنوز به سال‌ها و سال‌ها کار نیاز دارد، قدری زیاده‌روی صورت گرفته بود.
تیم ملی فوتبال زنان ایران همان قدر خوب است که دیده یا در گزارش‌ها خوانده و شنیده‌اید اما این توقع که در همان مرتبه اول راهیابی‌اش به مرحله نهایی جام ملت‌ها کارهایی بزرگ در این مرحله هم انجام بدهد، انتظاری بیش از حد بود.
ناظران، دوستداران ورزش و البته بعضی رسانه‌ها با بیان و انتشار گزارش‌هایی بیش از حد امیدوارانه این باور را ایجاد کردند که ایران می‌تواند در هند هم کاری تاریخی انجام بدهد اما هرگونه درخششی از این دست نیاز به سابقه‌ای طولانی و تاریخی 50 ساله از فعالیت‌های پیگیر نزد یک تیم دارد.
به دیگر سخن تیم‌هایی در فوتبال جام ملت‌های زنان و جام جهانی این قشر می‌درخشند که در ازای تاریخ پخته و قوی شده باشند و نسل پی نسل آمده و هر نسلی از نسل قبل تواناتر شده باشد. اینجا و اینگونه عرصه‌ها معمولاً مکان مصداق این ضرب‌المثل نیست که «ره صد ساله را یک شبه بروند» و تیم تحت هدایت مریم ایراندوست باید با دستاوردهای امروز و دهه آینده‌اش مبنای شکل‌گیری تیم‌های دیگری شود که مثلاً در دهه 2030 یا دهه 2040 هم در جام ملت‌های قاره کهن بدرخشند و هم به جام جهانی زنان برسند.
همین حالا هم امکان صعود تیم زنان ایران از گروهش در پیکارهای هند با‌وجود شکست سنگین‌اش مقابل چین وجود دارد زیرا هند که در بازی اول مقابل ایران با تساوی بدون گل متوقف شد به‌دلیل ابتلای گسترده نفراتش به بیماری کرونا قادر به حضور مقابل تایوان دیگر تیم گروه نشد و ظاهراً به‌دلیل ضیق وقت، کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) تیم هند را کلاً کنار گذاشته و گروه ایران 3 تیمی شده است. در چنین اوضاع جدیدی صعود چین با 6 امتیاز قطعی شده زیرا ایران را 0-7 و تایوان را 0-4 شکست داده است و دومین تیم صعود کننده در دیدار فردای ایران با تایوان مشخص خواهد شد و اگر یاران بهناز طاهرخانی برنده این دوئل باشند بالا خواهند رفت اما نتیجه تساوی به سبب تفاضل گل بهتر تایوانی‌ها حکم به صعود آنها خواهد داد و بدیهی است که برد تایوان هم اثر مشابهی داشته باشد حتی اگر ایران روز چهارشنبه برنده شود و به مرحله حذفی برسد، یادمان باشد که به سبب کم بودن تجربه‌های بین‌المللی‌اش شیر بیشه بزرگان نیست و باید به حد انصاف و منطق از آنها توقع داشته باشیم حتی خود ایراندوست هم در مصاحبه‌های مکررش تأکید کرده بود که هدف اصلی از شرکت درآوردگاه هند قوی‌تر و پرتجربه‌تر شدن تیم ایران است تا در جام ملت‌های آسیا 2025 بدرخشد و به جام جهانی 2026 راه یابد.
شاید بتوان بر هر یک از این تاریخ‌ها چهار سال دیگر هم افزود زیرا زنان فوتبال ایران هنوز سابقه‌ای بس کوتاه در این سطح دارند و از بزنگاه‌های متعدد و جام‌های درجه اول متعدد عبور نکرده‌اند تا هر نسلی با درس گرفتن از تجربیات نسل‌های قبلی به توفیق‌هایی برسد که فقط عامل گذشت زمان نصیب انسان‌ها در هر یک از شئون زندگی می‌کند و به تیم‌های ورزشی هم پایه و خاستگاه‌هایی را می‌دهد که برای درخشش در بالاترین میدان‌های قاره‌ای و جهانی به آنها نیازی اساسی وجود دارد. شکست قاطعانه مقابل چین و ناراحتی حاصل از آن محصول تلاشی غیرعقلایی برای حماسه‌سازی سریع پیرامون تیم و ورزش بود که البته شایسته و پرتلاش‌اند اما هنوز به حربه‌های حماسه‌سازی دست نیافته‌اند و سال‌ها با آن فاصله دارند.
با یک دروازه‌بان که حتی مثل زهره کودایی قوی پنجه باشد و تک ستاره‌هایی مانند غزاله بنی طالبی، ملیکا متولی، ثنا صادقی، نگین زندی و هاجر دباغی می‌توان با عبور از سد اردن به مرحله نهایی جام ملت‌ها صعود کرد (که این اتفاق سه ماه پیش رخ داد) اما نمی‌توان در این مرحله از پس «قدرت‌»هایی برآمد که سابقه‌شان در این زمینه دست‌کم 50 سال از ما بیشتر است. این ادوات برای رسیدن به جام جهانی کافی نیست اما همین که در شروع راهی ایستاده‌ایم که شاید فرجام 10 یا 15 و 20 سال بعد آن چنین چیزی باشد، برای جامعه ورزش غرورانگیز است.