نسخه Pdf
ایران عصر
نگاهی به دومین روز جشنواره فیلم فجر در برج میلاد
از درام دادگاهی تا کمدی موقعیت
رضا صائمی
منتقد سینما
در هر دو فیلم روز دوم جشنواره یعنی «علفزار» به کارگردانی کاظم دانشی و «شادروان» به کارگردانی حسین نمازی شاهد فضا و لوکیشن بسته و کاراکتر و شخصیت‌های پر تعداد هستیم. در «علفزار» سهم عمده قصه در لوکیشن داخلی و در فضای دادگاه و اتاق بازپرسی رخ می‌دهد اما التهاب داستان و تنش‌هایی که بین شخصیت‌ها وجود دارد از ملال و یکنواختی لوکیشن محدود می‌کاهد. آنچه بیش از هر چیز به مثابه موتور درام و روایت، قصه را پیش می‌برد روابط مخدوش و آسیب خورده آدم‌هاست. آدم هایی که هر کدام زخمی یک اتفاق هستند. زخمی جنایت و خیانت و اعتیاد و تجاوز. در واقع کلکسیونی از جرم و گناه و ناهنجاری و آسیب به شکل در هم تنیده‌ای به هم گره می‌خورد تا تصویری از جامعه آسیب پذیر را به تصویر می‌کشد. این آسیب‌پذیری در فیلم «شادروان» به نوعی دیگر و در ارتباط با فقر و نداری بازنمایی می‌شود و البته از لحنی طنز و کمدی هم برخوردار است. در واقع «شادروان» را می‌توان یک کمدی موقعیت در وضعیت آبزورد دانست که از یک سو به فیلم‌های کاهانی شباهت داشت از جنس فیلم هیچ. و از سوی دیگر به میهمان مامان مهرجویی که تلاش فامیل و در و همسایه برای برگزاری یک میهمانی آبرومند و در اینجا برگزاری یک خاکسپاری و مراسم کفن و دفن آبرومندانه. تماشای دو فیلم «علفزار» و «شادروان» در واقع تجربه تراژدی و کمدی با هم بود و هر دو فیلم سعی کردند اعتدال ژانری خود را حفظ کرده و دچار غلظت و اغراق ناموجه نشوند. نه علفزار در تراژدی خود به دام احساسی گری افتاد و نه شادروان در ورطه لودگی. حفظ حد و اندازه حسی و ژانری را می‌توان ویژگی مشترک این دو فیلم دانست که اندازه نگه داشتند و از متن بیرون نزدند. هر دو فیلم پر بازیگر و شخصیت بودند. اینکه می‌گوییم شخصیت یعنی اینکه دچار تیپ زدگی و بازی‌های تیپیکال نشدند دست‌کم در میان نقش‌های اصلی. این ویژگی را بویژه در «شادروان» بیشتر شاهد بودیم. با اینکه فیلم واجد سویه کمیک بود و طبعاً از ظرفیت تیپ‌سازی بیشتری برخوردار بود اما سعی کرد با شخصیت‌پردازی شرط یک کمدی موقعیت را رعایت کند. همین مسأله هم کمک کرد تا مخاطب علاوه بر طنز قصه یا شوخ طبعی کاراکترها در لحظات متعددی از فیلم متأثر شود و با شخصیت‌های قصه همدردی کند. به نظر می‌رسد هر دو فیلم «علفزار» و «شادروان» با ساختار ژانری متفاوت خود بتوانند نظر مخاطب را جلب کرده و در گیشه با استقبال مخاطب همراه شوند. در این میان بازی متفاوت و جدی پژمان جمشیدی در علفزار در نقش یک بازپرس هم قابل توجه و چشمگیر است و نشان می‌دهد او گام به گام در حال تبدیل شدن به یک بازیگر حرفه‌ای است که تلاش می‌کند خود را از قالب و تصویر کلیشه‌ای بازیگر کمدی خارج کند و خود را در کسوت نقش‌های جدی اثبات کند. بعید نیست که او امسال یکی از نامزدهای سیمرغ بازیگری شود. در شادروان نیز سینا مهراد بازی متفاوتی از خود به نمایش گذاشته که در کانون توجه قرار می‌گیرد. حضور کوتاه رضا رویگری نیز در این فیلم قابل توجه است. روز دوم جشنواره با نمایش دو فیلم «علفزار» و «شادروان» با رضایت اهالی رسانه و منتقدان در برج میلاد همراه شد و هر دو فیلم قابلیت‌هایی داشت که می‌توانند امیدوار کننده باشند.
منتقد سینما
در هر دو فیلم روز دوم جشنواره یعنی «علفزار» به کارگردانی کاظم دانشی و «شادروان» به کارگردانی حسین نمازی شاهد فضا و لوکیشن بسته و کاراکتر و شخصیت‌های پر تعداد هستیم. در «علفزار» سهم عمده قصه در لوکیشن داخلی و در فضای دادگاه و اتاق بازپرسی رخ می‌دهد اما التهاب داستان و تنش‌هایی که بین شخصیت‌ها وجود دارد از ملال و یکنواختی لوکیشن محدود می‌کاهد. آنچه بیش از هر چیز به مثابه موتور درام و روایت، قصه را پیش می‌برد روابط مخدوش و آسیب خورده آدم‌هاست. آدم هایی که هر کدام زخمی یک اتفاق هستند. زخمی جنایت و خیانت و اعتیاد و تجاوز. در واقع کلکسیونی از جرم و گناه و ناهنجاری و آسیب به شکل در هم تنیده‌ای به هم گره می‌خورد تا تصویری از جامعه آسیب پذیر را به تصویر می‌کشد. این آسیب‌پذیری در فیلم «شادروان» به نوعی دیگر و در ارتباط با فقر و نداری بازنمایی می‌شود و البته از لحنی طنز و کمدی هم برخوردار است. در واقع «شادروان» را می‌توان یک کمدی موقعیت در وضعیت آبزورد دانست که از یک سو به فیلم‌های کاهانی شباهت داشت از جنس فیلم هیچ. و از سوی دیگر به میهمان مامان مهرجویی که تلاش فامیل و در و همسایه برای برگزاری یک میهمانی آبرومند و در اینجا برگزاری یک خاکسپاری و مراسم کفن و دفن آبرومندانه. تماشای دو فیلم «علفزار» و «شادروان» در واقع تجربه تراژدی و کمدی با هم بود و هر دو فیلم سعی کردند اعتدال ژانری خود را حفظ کرده و دچار غلظت و اغراق ناموجه نشوند. نه علفزار در تراژدی خود به دام احساسی گری افتاد و نه شادروان در ورطه لودگی. حفظ حد و اندازه حسی و ژانری را می‌توان ویژگی مشترک این دو فیلم دانست که اندازه نگه داشتند و از متن بیرون نزدند. هر دو فیلم پر بازیگر و شخصیت بودند. اینکه می‌گوییم شخصیت یعنی اینکه دچار تیپ زدگی و بازی‌های تیپیکال نشدند دست‌کم در میان نقش‌های اصلی. این ویژگی را بویژه در «شادروان» بیشتر شاهد بودیم. با اینکه فیلم واجد سویه کمیک بود و طبعاً از ظرفیت تیپ‌سازی بیشتری برخوردار بود اما سعی کرد با شخصیت‌پردازی شرط یک کمدی موقعیت را رعایت کند. همین مسأله هم کمک کرد تا مخاطب علاوه بر طنز قصه یا شوخ طبعی کاراکترها در لحظات متعددی از فیلم متأثر شود و با شخصیت‌های قصه همدردی کند. به نظر می‌رسد هر دو فیلم «علفزار» و «شادروان» با ساختار ژانری متفاوت خود بتوانند نظر مخاطب را جلب کرده و در گیشه با استقبال مخاطب همراه شوند. در این میان بازی متفاوت و جدی پژمان جمشیدی در علفزار در نقش یک بازپرس هم قابل توجه و چشمگیر است و نشان می‌دهد او گام به گام در حال تبدیل شدن به یک بازیگر حرفه‌ای است که تلاش می‌کند خود را از قالب و تصویر کلیشه‌ای بازیگر کمدی خارج کند و خود را در کسوت نقش‌های جدی اثبات کند. بعید نیست که او امسال یکی از نامزدهای سیمرغ بازیگری شود. در شادروان نیز سینا مهراد بازی متفاوتی از خود به نمایش گذاشته که در کانون توجه قرار می‌گیرد. حضور کوتاه رضا رویگری نیز در این فیلم قابل توجه است. روز دوم جشنواره با نمایش دو فیلم «علفزار» و «شادروان» با رضایت اهالی رسانه و منتقدان در برج میلاد همراه شد و هر دو فیلم قابلیت‌هایی داشت که می‌توانند امیدوار کننده باشند.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7841/15/601369/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.- دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
- از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
- دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه
ویژه نامه ها
.jpg)
