او در اوج خودش را حفظ کرد

جمال رحمتی
هنرمند طراح و کاریکاتوریست
چهاردهمین جشنواره تجسمی فجر، امسال بخشی را به بزرگداشت زنده یاد کامبیز درمبخش اختصاص داده است. او یکی از کارتونیست‌های مطرح ایران است که شهرت جهانی هم دارد. شخصیت و جایگاه ایشان آنقدر ویژه است که حتی می‌‌توان به نام ایشان جایزه ای طراحی کرد و آن را هر سال به هنرمندان مطرح این حوزه، اهدا کرد.کامبیز درمبخش کاریکاتوریست نبود بلکه کارتونیست بود. به این معنا که چهره کار نمی‌کرد. ممکن بود در کارهایی از چهره هم استفاده کرده باشد، اما کاریکاتوریست چهره نبود. کارهایش بیشتر به کارهای موضوعی خلاصه می‌‌شد و شامل دوره‌های مختلفی بود.  او از کارهای فکاهه شروع کرد. کارهایی که با موضوعات و اخبار روز در ارتباط بود. آن هم به واسطه سلیقه‌ای که آن زمان در مجله طنز مطبوعاتی توفیق وجود داشت و درمبخش هم با این سلیقه هماهنگ و به آن مسلط بود ولی به مرور قلم شخصی خود را پیدا کرد و سبک خاصی داشت که قابل تشخیص بود. در این سبک دوره‌های مختلفی را گذراند و جاهایی به نقاشی سنتی نزدیک شد و آرام آرام این سیر به شکلی طی شد که به یک سادگی در کارش رسید. سادگی به حدی ادامه پیدا کرد که حتی رنگ هم از کارهایش حذف شد و اگر هم رنگی در آثارش حضور داشت، حداقلی بود.به عنوان کسی که کارهای کامبیز درمبخش را دنبال می‌کرد و آثارش را دوست داشت، می‌‌دانم که او در رنگ هم بسیار تسلط داشت.  کارهای مدادرنگ و آبرنگش را همه ما به خاطر داریم. او حتی در رنگ هم سبک خاصی داشت و رنگ‌ها در آثارش و شکل رنگ‌گذاری هم کاملاً قابل تشخیص بود ولی این اواخر ترجیح داد رنگ را از کارهایش یا حذف کند و یا به حداقل برساند ولی این باعث نشد که کمبودی در کارهای او حس شود. به خاطر اینکه او تسلط کافی به فرم، رنگ، ترکیب و به سوژه داشت.کامبیز درمبخش جزو کارتونیست‌هایی بود که سوژه‌های زیادی داشت آنقدر که در دفترش یادداشت کرده بود و تا سال‌های سال  می‌توانست اجرا کند. البته من جزو کسانی نیستم که وقتی فکر کنم یک نفر به حدی از معروفیت و جایگاه والا در هنر برسد، به این معناست که هیچ ایراد و عیبی در کارهایش نبوده است، اما لازم است بگویم که یکی از بارزترین خصوصیات او این بود که همیشه در اوج، خودش را حفظ می‌‌کرد ولی او هم مثل هر کس دیگر می‌‌توانست در کارهایش بهتر و بدتر داشته باشد. اگر بخواهم با طنز او را توصیف کنم، باید بگویم درون کامبیز درمبخش این طور بود که بهتر و بهترتر بود.او شایسته جایگاهی است که به عنوان یک هنرمند بسیار شاخص از او یاد کنیم و به عنوان اسمی که هم خودش و هم آثارش ماندگار خواهد بود. امیدوارم قدر آدم‌هایی مثل کامبیز درمبخش را جامعه بیشتر بداند. همان طور که می‌‌دانید او وقتی در قید حیات بود، خانه و کارگاهی از خود نداشت. به طوری که هر کسی در دنیا در این جایگاه باشد طبیعتاً حمایت دولت شامل حالش می‌شود. وقتی آدمی به این جایگاه می‌‌رسد که اسم کشورش  را به خاطر آثار او با خوشنامی می‌‌برند او شایسته این است که حمایت دولت هم از او دریغ نشود. یک هنرمند در سن 80سالگی می‌‌تواند کار خلق کند؛ اما نباید دغدغه معیشت داشته باشد. او تا اواخر عمرش مستأجر بود و کارگاهی از خود نداشت. این مسأله شایسته کسی که دراین حد از محبوبیت و مقبولیت است، نبود. امیدوارم بیش از گذشته به هنرمندان که سرمایه‌های این مرز و بوم هستند توجه شود تا آنها هم با طیب خاطر بتوانند هم آثاری ارزشمند تولید کنند و هم امرار معاشی درخور داشته باشند. روح کامبیز درمبخش شاد و یادش گرامی باد.