هملت از یک منظر ایلیاتی

آرمان راهگشا
خبرنگار
بعد از تماشای نمایش «ننه مده‌آ» در جشنواره
سی ‌و هشتم، بار دیگر این گروه خلاق فسایی با خوانشی ایلیاتی از هملت شکسپیر قدم به جشنواره چهلم نهاده و به واقع یکی از اتفاقات قابل اعتنای این رخداد هنری را رقم زده. چه در اجرا و چه در صحنه‌آرایی و تلفیق فضاها و موقعیت‌ها، نمایش «هَملُر بیژنی» خلاقانه عمل می‌کند و به قولی از یک منظر محلی به چشم‌اندازی بین‌المللی پل می‌زند. جشنواره تئاتر فجر آنگاه که گشوده به اجراهایی این چنین باشد و محلی برای معرفی جوانان پرشور و پیگیر گوشه و کنار کشور، به واقع که به اهداف عالیه خویش نزدیک شده و به دیگر سخن، امکانی است برای کشف استعدادها و مواجهه گروه‌های نمایشی مختلف با رویکردها و شیوه‌های اجرایی متفاوت. امید است این گروه فسایی فرصت یابد که مدتی در تالار اصلی تئاتر شهر، اجرای «هَملُر بیژنی» را به صحنه آورد و نمایشی از رنگ و موسیقی و موسیقی را به آنان عرضه دارد. گفت‌وگو با آژمان بیژنی‌نسب به شکل کتبی صورت گرفت و پاسخ‌ها به نظر بیش از اندازه کوتاه می‌نماید.
  درباره ایده‌‌ای که به «هَملُر بیژنی» منتهی شد توضیح بدهید. نسبت نمایش‌نامه‌ای که یوسف شکوهی نوشته با هملت شکسپیر چگونه برقرار می‌شود.
 ایده اولیه در مواجهه با کتاب «هملت از زبان مردم کوچه و بازار» نوشته  «شل سیلور استاین»به وجود آمد. در ادامه خوانشی متفاوت و برگرفته از اتفاقات تاریخی «ایل خمسه» در زمان قاجار مد نظر قرار گرفت، اما در نهایت کلیت نمایشنامه هملت شکسپیر  در ساختار دراماتیکی آن حفظ شده است.
به نسبت نمایش «ننه مده‌آ» با گروه بزرگ‌تری کار کرده‌اید و می‌توان گفت که اجرای «هَملُر بیژنی» قدمی رو به جلو است، اما این اجرا اندکی از محلی بودن فاصله گرفته و کمابیش می‌خواهد خود را در استاندارد جهانی تعریف ‌کند. آیا این یک تغییر استراتژی است؟
 خیر، این جهان بینی و خوانش یک استراتژی است که طی سالیان متمادی شکل گرفته و تولید هر اثر جدید تلاشی است برای رسیدن به استانداردهای جهانی.
بازخوانی هملت در اجرایی که شما تدارک دیده‌اید خلاقانه است. می‌شود گفت با نمایشی روبه‌رو هستیم که مقهور متن اصلی نشده و خوانشی یکسره متفاوت ارائه می‌دهد. در این باره توضیح دهید.
 همین زاویه دید متفاوت است که اثر را متمایز می‌کند. تمام تلاش من در این راستا بود که خوانشی بومی و ایلیاتی از هملت شکسپیر داشته باشم.
تئاتر کار کردن در جغرافیایی مثل فسا چگونه است؟ چه امکان‌ها و چه محدودیت‌هایی پیش‌ روی گروه‌های اجرایی است؟ منظورم بیشتر نوعی قیاس با تئاتر مرکز در تهران است.
فاصله تئاتر در تهران با شهری چون فسا از زمین است تا آسمان. بی‌هیچ تجهیزات سخت افزاری و حرفه‌ای، اما دارای انجمن نمایشی پویا، همدل، پرکار، مقاوم و مدام.
از پروژه‌های آتی گروه خود بگویید. آیا همچنان همین فرم اجرایی ادامه خواهد داشت و مواجهه با متون کلاسیک تاریخ درام و بازخوانی آنان مد نظر خواهد بود؟
  بله. همچنان با جهان بینی خودمان تلاش داریم تا همین مسیر را پر قدرت‌تر و دغدغه‌مندتر ادامه دهیم. و پروژه آتی گروه نیز مجموعه‌ای از داستان‌های «محمد بهمن بیگی» به نام «ایل من بخارای من» خواهد بود که به مراتب اثری بسیار بسیار سنگین است.