کرامت‌های مولود مقدس

حجت‌الاسلام مجید جعفرپور
دین‌پژوه
سوره فیل اشاره به داستان ابرهه و لشکرکشی او به سوی خانه خدا دارد که در نهایت، خداوند متعال با فرستادن دسته‌های پرندگان(طیر ابابیل)، معجزه ای واضح را به نمایش گذاشت و قداست مکه بیش از پیش شد. حال در این خانه مقدس  نزد عرب، معجزه‌ای دیگر رخ می‌دهد و دیوار این خانه ترک برمی‌دارد و فرزندی در این خانه به دنیا می‌آید. این «مولود مقدس» که وجود مبارک حضرت امیرالمؤمنین(ع) بود، نزد اهل مکه به‌عنوان یک«قِدّیس» شناخته شد که خداوند متعال ایشان را در کنار خود در آیه آخر سوره رعد به‌عنوان شاهد رسالت پیامبر(ص) معرفی می‌کند.
اکنون داستان تولد این «مولود مقدس» را از زبان شاهد عینی ماجرا مطالعه کنیم: یزید بن قَعنب گوید: من و عباس بن عبد المُطّلب و گروهى از تیره عبد العُزّى، در کنار خانه کعبه نشسته بودیم، ناگهان دیدیم فاطمه بنت‏ اسد، مادر بزرگوار امیر المؤمنین(ع)در حالى که از حمل او 9 ماه مى‏ گذشت و آثار وضع حمل در او نمایان بود، از دور پیدا شد و دست به دعا برداشت و عرض کرد: «پروردگارا، من به تو و به پیامبرانت و کتب آنها ایمان دارم و گفتار جدم ابراهیم خلیل علیه السّلام را که این خانه را تجدید بنا کرده تصدیق می‌کنم و به آن اعتراف دارم. خدایا به حق بانىِ این خانه و این مولودى که در رَحِم دارم، تو را سوگند مى ‏دهم که سختىِ ‏ولادتِ او را بر من آسان فرما». یزید بن قَعنب گوید: دیدم دیوار خانه خدا باز شد و شکاف برداشت و فاطمه از آن شکاف به درون خانه کعبه رفت و دیوار به حال اول برگشت؛ جماعتى که در آن جا بودیم، برخاستیم تا قفل در را باز کنیم، اما قفل باز نشد، از آن جا فهمیدیم که این شکافتن دیوار، به امر پروردگار بوده و این کرامتى است که خداوند متعال، به آن بانوی باکرامت و فرزندش، اختصاص داده است. سه روز از این ماجرا گذشت و در روز چهارم، فاطمه دختر اسد در حالى که مولود مقدس را به روى دست داشت، از خانه خدا بیرون آمد و گفت: «بى‌گمان من از زنان با ایمان دوران گذشته برترى یافتم؛ چرا که آسیه دختر مُزاحِم، خداوند را در مکانی به شکل پنهانى پرستش کرد که خداوند دوست نداشت جز در حال اضطرار در آنجا پرستش شود؛ یعنى خانه فرعون که مهد کفر و ستمگرى بود و مریم دختر عِمران که به هنگام ولادت مسیح، به فرمان خداوند، از بیتُ‌المقدس و عبادتگاهش خارج شد و مسیح را به دنیا آورد و از درخت خرماى خشکیده ‏اى که آن را تکان داد،  خرماى تازه خورد، اما من به فرمان خداوند، به خانه کعبه داخل شدم و از میوه‏ هاى بهشتى خوردم و پس از پایان حمل که خواستم از آنجا خارج شوم، هاتفى مرا صدا زد که این مولود مسعود را، «على» نام بگذار؛ چرا که خداوند علىّ اعلى مى ‏فرماید: «من نام او را از نام خویش برگرفتم و او را به ادب خاص خود تربیت کردم و بر دانش عمیق خویش او را واقف ساختم؛ اوست که در آینده نه چندان دور، خانه‏ ام را از وجود بت‌ها پاک می‌کند و آنها را می‌شکند و بر پشت بام خانه ‏ام پس از شکستن بت ها، حکومت توحید را اعلام می‌کند و مرا خالصانه می‌ستاید، خوشحال و شادمان باد آن کس که او را دوست داشته باشد و فرمانش را اطاعت کند و تیره روز باد آن کس که با او دشمنى ورزد و از فرمانش سرپیچی کند».
مفضّل بن عمر گوید: شنیدم امام صادق(ع) مى ‏فرمود: «هنگامی که رسول خدا(ص) متولد شد، سفیدى مملکت فارس و کاخ هاى شام براى (مادرش) آمنه، نمایان شد. فاطمه بنت اسد (مادر امیرالمؤمنین) خندان و شادان نزد ابوطالب(پدر حضرت علی علیه‌السلام) آمد و آنچه را آمنه گفته بود به او خبر داد. ابوطالب گفت: «از این تعجب می‌کنى؟ همانا تو هم آبستن شوى و وصى و وزیر او را به دنیا آوری».
آری، حضرت على(ع) روز جمعه، سیزدهم ماه رجب، سى سال پس از عام الفیل، در خانه کعبه، دیده به جهان گشود و این فضیلت، مخصوص آن حضرت است چرا که کسى غیر از او، در خانه کعبه نه پیش و نه پس از او متولد نشده است.
روزى که حضرت على(ع)دیده به جهان گشود، از عمر پر برکت رسول خدا(ص) سى سال گذشته بود، پیامبر او را بسیار دوست مى‌‏داشت و به مادرش فاطمه بنت اسد دستور داد تا گهواره او را نزدیک بسترش قرار دهد.
پیامبر رحمت(ص) شخصاً تربیت او را به عهده گرفت و به دست مبارکش او را مى‌شست و به هنگام خواب گهواره اش را تکان مى‏ داد و در بیدارى با او سخن مى‏ گفت و بر سینه ‏اش او را جاى مى‏ داد و مى‏ گفت: «این مولودِ عزیز، برادر، ولىّ امور، پشتیبان، ذخیره، پناهگاه، برگزیده، داماد، وصىّ، شوهر دخترم، امین بر وصیت‌ها و خلیفه من است».