حقی: کسی نیست به داد ما برسد

مهری رنجبر/ تیم ملی دوچرخه‌سواری به دلیل عدم صدور ویزا، دو مسابقه تدارکاتی را از دست داد و امیدوار است با فراهم شدن شرایط، دو مسابقه دیگر تدارکاتی، طبق برنامه در ترکیه برگزار و آنها آماده حضور در مسابقات شوند. این در حالی است که رکابزنان باید از اوایل فروردین سال آینده در تاجیکستان در مسابقات قهرمانی جاده آسیا با حریفان رقابت کنند. علیرضا حقی، سرمربی تیم ملی نرسیدن ویزا و از دست رفتن دو مسابقه تدارکاتی را بدشانسی تیمش می‌‌داند: «بچه‌های ما از دو سال قبل تا به حال درهیچ مسابقه‌ای رکاب نزده‌اند. آنها خیلی بدشانس هستند و تحت فشار؛ چرا که تنها نمی‌شود تمرین کرد. قهرمانی آسیایی 2019 آخرین مسابقه‌شان بوده و حالا هم به‌دلیل‌ باز نبودن اپلیکیشن ویزا، هنوز نتوانستیم ثبت‌نام کنیم  و تا وقتی ویزا صادر نشود هم نمی‌توانیم به ترکیه برویم. طبق برنامه قراراست از ترکیه به تاجیکستان برویم.»
علیرضا حقی که دغدغه نداشتن تجهیزات دارد، به خبرنگار«ایران» گفت: «ما اسم ورزش را گذاشته‌ایم تفریح وگرنه ورزش سراسر ریاضت است و تمرین سخت. حالا وضعیت تجهیزات تیم ما صفر است. قزاق‌ها روزی آرزویشان عکس انداختن با دوچرخه‌های ما بود، اما حالا چی؟ حالا من بدنه دوچرخه سال 2014 را از انبار برای بچه‌ها درآوردم و با سر هم کردن قطعات از آنها دوچرخه ساختم تا بچه‌ها بتوانند با آن مسابقه دهند. در حالی که تجهیزات دوچرخه به ثانیه عوض می‌‌شود. دوچرخه‌سواری این روزها حال و روز بدی دارد و من دلم به حال شاگردانم می‌‌سوزد. من اگر جای بچه‌هایم بودم با این شرایط یک روز هم رکاب نمی‌زدم. آنها خیلی مرد هستند و سنگ‌ تمام گذاشته‌اند که بدون هیچی مانده‌اند و به عشق کشورشان می‌‌خواهند با آسیایی‌ها رقابت می‌‌کنند. در حالی که آخرش می‌‌شوند منِ علیرضا حقی با 22 مدال که به دلیل نداشتن لیسانس استخدامش نمی‌کنند.»
او از اجحافی که در حق بعضی ورزشکاران می‌‌شود ناراحت است: «ما آن زمان وقتی رکاب می‌‌زدیم 40-50 هزار دلار می‌‌گرفتیم. من اگر آن موقع درآمدم را جمع می‌‌کردم تا 20 نسلم می‌‌خوردند اما متوجه نشدیم. حالا یک دوچرخه‌سوار پا می‌‌زند، هزار دلار هم نمی‌گیرد. واقعاً بی‌عدالتی در ورزش بیداد می‌‌کند و همه چیز شده فوتبال. طرف روی نیمکت می‌‌نشیند و سالی یکبار هم پایش به توپ نمی‌خورد اما چقدر درآمد دارد؟ آن وقت دوومیدانی ما که مدال المپیک دارد یا دوچرخه‌سواری هیچ. مسئولان تازه نزدیک المپیک و بازی‌های آسیایی به یاد ما  می‌‌افتند. دوچرخه معمولی که جوانان ما دارند، 170 میلیون تومان است و دوچرخه تولید سال 2020، 450 میلیون. اگر قرار باشد دوچرخه 2022 را استفاده کنیم، باید 800 میلیون تومان هزینه کنیم، من این روزها غصه بچه‌هایم را می‌‌خورم. کاش می‌‌شد راهی جلوی پای آنها گذاشت تا دوچرخه‌سواری را رها کنند و تنها به عشق آن رکاب بزنند.» سرمربی تیم ملی دوچرخه‌سواری مجبور است به خاطر بی‌پولی تیمش را برای قهرمانی آسیا کوچک کند: «من مجبور شدم تعداد بچه‌ها را برای تاجیکستان کم کنم،  یعنی یک دوچرخه‌سوار جوان، امیدها 3 نفر هستند با اینکه قراراست به تیم ملی برسند و تیم ملی هم به جای 6 نفر، 4 نفره بسته شد و قرار است 2 دوچرخه‌سوار امید هم به تیم ملی  کمک کنند. شرایط بدی داریم. البته فدراسیون هم مقصر نیست، اگر اسپانسرها نبودند، همین اردوها را هم نداشتیم؛ چرا که روزی 500 هزارتومان هزینه یک دوچرخه‌سوار می‌‌شود و تغذیه هم بماند. البته که ما دو اردوی خیلی خوب در کیش و قشم داشتیم و دست مناطق آزاد درد نکند، اما همین دو اردو یک‌ میلیارد و 900 میلیون تومان آب خورد؛ مبلغی که می‌‌شد 4 دوچرخه 250 میلیون تومانی برای بچه‌ها خرید و کار را راه انداخت. این روزها هزینه‌ها سرسام‌آور است و البته کسی نیست به داد فدراسیون برسد.» او از اینکه رقابت‌های قهرمانی آسیایی پیست لغو شد، ناراحت نیست: «من انبار فدراسیون را که دیدم پراز بدنه دوچرخه بود که 23 قلم جنس می‌‌خواهد تا دوچرخه شود. خدا را شکر که رقابت‌های قهرمانی آسیایی پیست لغو شد، وگرنه ما لوازم نداشتیم به بچه‌ها بدهیم. آن وقت باید کاسه چه کنم، چه کنم دست می‌‌گرفتیم. حالا هم همه امیدم این است که کمیته ملی المپیک 4 دوچرخه 2020 برای بچه‌ها بگیرد. پدر آیدین علیاری استاد دانشگاه است و یک دوچرخه دست دوم 200 میلیونی برای او خریده تا در ترکیه تحویل بگیرد. مگر یک استاد دانشگاه چقدر درآمد دارد؟ حالا دوچرخه‌های بچه‌ها شخصی است و برای  گنج خانلو، بهنام آرین، چایچی و راوندی قطعات را سر هم کردم تا دوچرخه جور شد. من 19 ساله بودم که از درآمد دوچرخه خانه خریدم اما حالا ملی‌پوش 29 ساله ما یک ماشین یک میلیاردی هم ندارد.»
سرمربی تیم ملی دوچرخه‌سواری جاده معتقد است دوره خودش شرایط خیلی بهتر بود: «دوره ما پدر و مادرمان از بغل دوچرخه تأمین می‌‌شدند. دلار2800 تومانی یک دفعه شد 30هزار تومان. ما قبلاً با 100 میلیون تومان اردوی کیش را برگزار می‌‌کردیم اما حالا چه؟ به نظرم یا ورزش را جمع کنند یا رئیس‌جمهور و معاونش به داد ورزش برسند. نمی‌دانم چه کسی باید به داد ورزش برسد؟»
علیرضا حقی البته شرایط  بد اقتصادی را درک می‌‌کند: «من می‌‌دانم اولویت کشور نان شب مردم و سقف بالای سر آنهاست، اما ورزش هم دیپلماسی است. زمانی ما برای مسابقه به اروگوئه رفته بودیم، آنها نمی‌دانستند ایران کجای دنیاست، اما علی دایی را می‌‌شناختند. بنابراین با ورزش خیلی راحت می‌‌شود کارهای مهمی انجام داد.» به نظر سرمربی تیم ملی، شرایط ورزشکاران ایرانی با کل دنیا متفاوت است:«من هیچ رئیس فدراسیونی را مقصر نمی دانم؛ چرا که همه از او فقط مدال می‌‌خواهند، نه برنامه مدون برای استعدادیابی  و تربیت ورزشکار. در همه دنیا ورزشکاران 40-50 درصد سهم در قهرمانی المپیک و دنیا دارند، اما ایرانی‌ها 90 درصد و 10 درصد بقیه عوامل موثر است.»

بــــرش

حقی پخش نشدن مسابقات دوچرخه‌سواری را یکی از دلایل عدم سرمایه‌گذاری اسپانسرها می‌‌داند: «فدراسیون چقدر باید دنبال اسپانسر بدود، وقتی صداوسیما مسابقات دوچرخه‌سواری را پخش نمی‌کند. اصلاً چرا باید اسپانسر سرمایه‌گذاری کند. اگرپول خرج والیبال، بسکتبال و... می‌‌کنند، حداقل به المپیک می‌‌روند، فوتبال چه می‌‌کند؟ به زور به جام جهانی می‌‌رود و بعد هم می‌‌بازد. نمی‌دانم چرا بقیه رشته‌ها اینقدر مظلوم هستند؟ حالا بودجه فدراسیون در حد آب، برق و حقوق کارمندانش است. وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک باید به داد فدراسیون برسند. حالا گرانی همه دغدغه فدراسیون‌هاست.»