در فضای سیاسی لبنان چه میگذرد؟
از پولپاشی انتخاباتی تا پیگیری پروژه اتهامزنی
حسین فاطمی/ در فاصله 15 روز تا برگزاری انتخابات پارلمانی لبنان به نظر میرسد که آرایش سیاسی این کشور بر دو محور کلی جریان هشتم مارس و 14 مارس بیش از آنکه متأثر از اقتضائات فضای داخلی باشد به تحولات منطقه و تقابل نیابتی در غرب آسیا باز میگردد. لذا وزن کشی احزاب در لبنان بیش از هر فاکتور داخلی در سایه این پارامتر خارجی پیش میرود، خاصه آنکه اخیراً اخباری پیرامون «پولپاشی» انتخاباتی در فضای لبنان به گوش میرسد که منشأ آن به کشورهای حاشیه خلیج فارس و مشخصاً عربستان سعودی باز میگردد.در این بین سایه انفجار بندر بیروت پس از گذشت 634 روز کماکان بر ساختار سیاسی لبنان و به طریق اولی بر انتخابات پیش رو سنگینی میکند، چرا که این انفجار علاوه بر آنکه نقطه عطفی در فضای سیاسی، امنیتی، دیپلماتیک، اقتصادی و معیشتی لبنان ایجاد کرد، کماکان ترکشهایش بر دیوار افکار عمومی در این کشور سنگینی میکند. از این منظر علاوهبر پولپاشی انتخاباتی، پیگیری پروژه زیرپوستی سیاسی ذیل باز کردن زخمهای ناشی از ترکش انفجار بندر بیروت در افکار عمومی با متهم کردن حزبالله در جهت تضعیف جریان هشتم مارس و به تبع آن بالا بردن وزن جریان رقیب (14 مارس) میتواند در تعیین سمت وسوی انتخاباتی مؤثر واقع شود.
افزون بر آنچه گفته شد اهمیت انتخابات پیش رو برای بازیگران منطقهای در غرب آسیا بویژه ریاض سبب شده است تا فضای بعد از انتخابات پارلمانی هم به اندازه فضای پیش از انتخابات و حتی بیشتر از آن اهمیت داشته باشد. از اینرو تحرکات پس از انتخابات در کنار پولپاشی انتخاباتی، تحریک زیر پوستی سیاسی علیه حزبالله و... معنادار خواهد بود و بهعنوان مکمل پازل پروژه قبضه قدرت عمل خواهد کرد.لذا اگر چه ذیل یک گزاره تحلیلی همه ساختارها و معادلات سیاسی که بعد از روی کار آمدن میشل عون بهعنوان رئیسجمهور لبنان در این کشور که در فاصله حدود 5 سال و نیم اخیر به وجود آمدهاند بعد از انتخابات 15 مه/ 25 اردیبهشت ماه هم کماکان پایدار خواهد ماند و از این رهیافت انتخابات پارلمانی آینده معادلات فعلی در عرصه میدانی و سیاسی لبنان را تغییر نمیدهد، اما باید در نظر داشت که چون انتخابات پیش رو علاوه بر تغییر نخستوزیر لاجرم به کنار رفتن میشل عون، رئیسجمهور کنونی لبنان خواهد انجامید، لذا رقابتهای درون لبنانی با محوریت وزنکشی درون مسیحی برای تعیین کلیددار بعدی کاخ بعداً میتواند دگرگونیهای جدی را بهدنبال داشته باشد.در نتیجه اگر پیرو برخی گمانهزنیها شانس سمیر جعجع بهعنوان رهبر القواتاللبنانیه و یکی از مهره های 14 مارس نسبت به سلیمان فرنجیه برای نشستن بر کرسی ریاست جمهوری بیشتر باشد موتور محرکه سکون و بنبست سیاسی در جامعه لبنان خواهد بود، کما اینکه میشل عون هم پس از 30 ماه خلأ نهایتاً توانست در 31 اکتبر 2016 بهعنوان هفدهمین رئیسجمهور لبنان عنان کار را به دست بگیرد.حال اگر در نهایت پس از انتخابات شاهد چنین خلأیی باشیم با وجود آنکه برای جامعه لبنان چنین فضای سیاسی چندان ناآشنا نیست، اما بهدلیل همان تأثیر رقابتهای فرا لبنانی در منطقه خاورمیانه این خلأ میتواند زمینه چالشها و بحرانهایی بزرگتر را بیافریند. اینها علاوهبر آن است که به طور کلی جامعه اهل سنت لبنان با وجود کنار کشیدن سعد حریری از رقابتهای انتخاباتی وی را رهبر خود میدانند و حاضر نیستند حتی بهاء حریری (بردار سعد حریری) و یا فؤاد سنیوره را بهعنوان جایگزین او بپذیرند. بنابراین در شرایط فعلی به نظر میرسد خلأ حریری میتواند در برهه پس از انتخابات و ذیل یک سناریوی بدبینانه بهعنوان کانون بحران عمل کند تا فضا و بستر برای تحمیل تغییر بر ساختار سیاسی لبنان در جهت خواست برخی بازیگران شکل گیرد.
افزون بر آنچه گفته شد اهمیت انتخابات پیش رو برای بازیگران منطقهای در غرب آسیا بویژه ریاض سبب شده است تا فضای بعد از انتخابات پارلمانی هم به اندازه فضای پیش از انتخابات و حتی بیشتر از آن اهمیت داشته باشد. از اینرو تحرکات پس از انتخابات در کنار پولپاشی انتخاباتی، تحریک زیر پوستی سیاسی علیه حزبالله و... معنادار خواهد بود و بهعنوان مکمل پازل پروژه قبضه قدرت عمل خواهد کرد.لذا اگر چه ذیل یک گزاره تحلیلی همه ساختارها و معادلات سیاسی که بعد از روی کار آمدن میشل عون بهعنوان رئیسجمهور لبنان در این کشور که در فاصله حدود 5 سال و نیم اخیر به وجود آمدهاند بعد از انتخابات 15 مه/ 25 اردیبهشت ماه هم کماکان پایدار خواهد ماند و از این رهیافت انتخابات پارلمانی آینده معادلات فعلی در عرصه میدانی و سیاسی لبنان را تغییر نمیدهد، اما باید در نظر داشت که چون انتخابات پیش رو علاوه بر تغییر نخستوزیر لاجرم به کنار رفتن میشل عون، رئیسجمهور کنونی لبنان خواهد انجامید، لذا رقابتهای درون لبنانی با محوریت وزنکشی درون مسیحی برای تعیین کلیددار بعدی کاخ بعداً میتواند دگرگونیهای جدی را بهدنبال داشته باشد.در نتیجه اگر پیرو برخی گمانهزنیها شانس سمیر جعجع بهعنوان رهبر القواتاللبنانیه و یکی از مهره های 14 مارس نسبت به سلیمان فرنجیه برای نشستن بر کرسی ریاست جمهوری بیشتر باشد موتور محرکه سکون و بنبست سیاسی در جامعه لبنان خواهد بود، کما اینکه میشل عون هم پس از 30 ماه خلأ نهایتاً توانست در 31 اکتبر 2016 بهعنوان هفدهمین رئیسجمهور لبنان عنان کار را به دست بگیرد.حال اگر در نهایت پس از انتخابات شاهد چنین خلأیی باشیم با وجود آنکه برای جامعه لبنان چنین فضای سیاسی چندان ناآشنا نیست، اما بهدلیل همان تأثیر رقابتهای فرا لبنانی در منطقه خاورمیانه این خلأ میتواند زمینه چالشها و بحرانهایی بزرگتر را بیافریند. اینها علاوهبر آن است که به طور کلی جامعه اهل سنت لبنان با وجود کنار کشیدن سعد حریری از رقابتهای انتخاباتی وی را رهبر خود میدانند و حاضر نیستند حتی بهاء حریری (بردار سعد حریری) و یا فؤاد سنیوره را بهعنوان جایگزین او بپذیرند. بنابراین در شرایط فعلی به نظر میرسد خلأ حریری میتواند در برهه پس از انتخابات و ذیل یک سناریوی بدبینانه بهعنوان کانون بحران عمل کند تا فضا و بستر برای تحمیل تغییر بر ساختار سیاسی لبنان در جهت خواست برخی بازیگران شکل گیرد.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7898/4/611600/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه




























