یک روز پرهیجان قهرمانی پیکان و اشک‌های معروف

مهری رنجبر/ وارد بلوار غربی استادیوم آزادی که می‌شوی، صف طولانی ماشین‌هاست که به چشم می‌آید که برای ورود به پارکینگ ردیف شده‌اند. جلوی در اصلی استادیوم هم افرادی ایستاده‌اند. همه آمده‌اند برای تماشای بازی رده‌بندی و فینال قهرمانی باشگاه‌های والیبال مردان آسیا. اما تنها کسانی اجازه ورود دارند که بلیت‌های آبی رنگ را به مأموران نشان می‌دهند. بعضی‌ها اصلاً خبر نداشتند که باید بلیت می‌خریدند. یکی می‌پرسد: «حالا باید بلیت از کجا بخریم؟» آن یکی می‌گوید: «مگر سایتی بلیت می‌فروختند؟» بعضی‌ها هم با اتومبیل‌هایشان اجازه حضور به ورزشگاه را پیدا می‌کنند. عده‌ای بیرون از سالن 12 هزار نفری نشسته‌اند، حتی بازیکنان بزرگ  و ملی پوش هم به سالن آمده‌اند تا بازی‌ها را از نزدیک تماشا کنند. عادل غلامی سرعتی زن ملی پوش والیبال بعد از سلام و علیک به شوخی می‌گوید: «دیدی گفتم برای تماشای فینال می‌آیم.»
برخلاف روزهای قبل که زنان اجازه حضور در سالن را نداشتند، اما برای فینال ظاهراً طلسم شکسته شد. آنها باید قبلاً ثبت‌نام می‌کردند و با تأیید فدراسیون می‌آمدند. مثل سال‌های قبل، آنها از ورودی بعد از در شیشه‌ای سالن وارد می‌شدند. حتی سرپرست تیم کاناپولو که زودتر از بقیه به اردو آمده بود هم ترغیب شد تا برای ورود به سالن و تماشای بازی فینال، تلاش کند. بازی رده‌بندی مثل همیشه با تعداد نه چندان زیاد تماشاگران برگزار شد. شهداب یزد با شکست تاراز قزاقستان با نتیجه 3- صفر، اولین تجربه باشگاه‌های آسیا را با سومی تمام کرد.
در یک چشم بهم زدن سالن 12 هزاز نفری آزادی، مملوازهواداران والیبال شد. حتی با شروع بازی فینال قهرمانی باشگاه‌های والیبال مردان آسیا، هواداران با عجله وارد سالن می‌شدند تا بازی را از دست ندهند و شریک جشن قهرمانی پیکان باشند. لحظاتی پرهیجان و دلهره‌آور که دو ساعت طول کشید. هر چند پیکان شروع خوبی نداشت، اما موتور پیکان از ست دوم روشن شد. البته نباید از نقش پر رنگ کاپیتان سعید معروف پاسور نابغه والیبال گذشت، او هر بار که اسپوکرهای پیکان برای گرفتن امتیاز به مشکل می‌خوردند، خودش با جای خالی‌های دیدنی‌اش سالن را به وجد می‌آورد. همین طور سید محمد موسوی با آن دفاع‌های بی‌نقص.
بعد از دو، سه سالی که به خاطر کرونا، نه خبری از مسابقه بین‌المللی بود و نه تماشاگر در سالن، دوباره با طنین شعار: «ایران، ایران» و طبل‌های جنوبی، برای خیلی‌ها خاطره بازی تیم ملی والیبال در سالن 12 هزار نفری آزادی زنده شد. سرانجام ستاره‌های پیکان با درخشش، ژاپن خستگی‌ناپذیر را وادار به تسلیم کردند. با تحمیل باخت 3-2 به تیم سانتوری. باخت سامورایی‌ها همان و بالا رفتن هشتمین جام قهرمانی آسیا روی دستان پیکانی‌ها همان. کاپی که به موزه آستان مقدس حرم رضوی هدیه می‌شود. پیکانی‌ها با این قهرمانی، نماینده آسیا در جام باشگاه‌های جهان شدند.

اشک‌های کاپیتان معروف با سورپرایز
پیکانی‌ها در شب قهرمانی، اشک کاپیتان سعید معروف را با سورپرایز درآوردند. آنها قبل از اهدای مدال و رفتن روی سکو از کاپیتان ماندگارش تقدیر و پیراهن شماره 4 او را بایگانی کردند. کاپیتان سعید معروف با دسته گل و لوحی با عکس خودش حسابی سورپرایز شد و بغضش شکست. او معتقد است خدا خیلی دوستش داشته که چنین سورپرایزی برایش تدارک دیده شد: «من تا دو روز مانده به بازی آخر نمی‌دانستم برنامه‌ای برای تقدیراز من تدارک دیده‌اند، اما پیکان با این اتفاق جالب، سورپرایزم کرد. معمولاً این اتفاق در ایران از طرف فدراسیون نمی‌افتد و بازیکنان راحت کنار گذاشته می‌شوند و می‌روند. اما خدا مرا دوست داشت که در جو سالن آزادی، با پیروزی در مسابقه و اینکه بعد از مدت‌ها بازی می‌کردم، این اتفاق را برایم رقم زد. حسش قابل وصف نیست و از همه کسانی که این قدردانی را از من‌کردند تشکر می‌کنم. در نهایت کار خدا بود و خدا آنقدر مرا دوست دارد که بهترین‌ها را برایم رقم می‌زند.»

معروف متفاوت
کاپیتان سعید معروف درپیکان، خیلی متفاوت از معروف قبل بود. این تغییر در اوج پختگی پاسور نابغه والیبال به حدی مشهود بود که حتی خبرنگاران هم آن را به زبان آوردند و از او دلیلش را پرسیدند. اگرچه پاسور سابق تیم ملی آن را به رقابت‌های قهرمانی باشگاهی ربط داد و نبود فشاری که تیم ملی تحمل می‌کند. اما واقعیت ظاهراً مسأله دیگری است و اینکه حالا اخلاق سعید معروف هم به حد پختگی پاس‌هایش رسیده و تجربه‌اش که حتی تیم پیکان را در بازی پرفشار مقابل سانتوری، از باخت نجات داد. اوکه چند سالی بود به دلایلی با رسانه‌ها قهر کرده بود، اما با شروع قهرمانی باشگاه‌های آسیا با حضور در نشست خبری، خیلی راحت و با همان رک‌گویی جوابگوی همه سؤالات خبرنگاران بود. آن هم با صبوری و نهایت آرامش. همین مسأله سعید معروف را متفاوت از قبل کرده است.