به یاد روزهایی که فوتبال دو نیمه داشت

کامران علمدهی/ آخرین باری که برای تماشای یک بازی فوتبال به استادیوم آزادی رفته بودم حدود 20سال پیش بود. زمانی که هنوز نه بازسازی در کار بود و نه بلیت‌فروشی مکانیزه و آنلاین. تقریباً همه چیز سنتی اداره می‌شد. چند پارکینگ برای خودروها در نظر گرفته شده بود و تماشاگران به‌راحتی پس از پارک کردن خودروشان، بلیت تهیه می‌کردند و وارد استادیوم می‌شدند. حالا با گذشت 2دهه، از نگاه من که کمتر به استادیوم می‌روم نه تنها پیشرفتی حاصل نشده بلکه حتی همان شیوه معمول سنتی و تا حدودی قابل قبول آن روزها هم وجود ندارد.بازی دو تیم استقلال‌تهران و آلومینیوم‌اراک قرار بود ساعت 21:15 آغاز شود. ساعت 20 دقیقه به 9 شب جلوی در شرقی استادیوم آزادی رسیدم، اما دریغ از نظم و برنامه. نه هیچ‌کدام از پارکینگ‌ها باز بود و نه جایی برای پارک کردن خودروها. تنها ترافیک بود و گره خوردن خودروها. بعد از 40دقیقه به ناچار خودروام را جلوی خروجی ایستگاه مترو پارک کردم و دوان دوان خودم را به ورزشگاه رساندم. بماند که وقتی از ایستگاه‌های متعدد بازرسی گذشتم و به محل چک بلیت رسیدم که آن‌هم به خاطر اشکال در سیستم بلیت‌خوانی بسیاری را معطل کرده بود، در نهایت با بارکد یکی از متصدیان – و نه با بارکد بلیت خریداری شده آنلاین خودم – وارد ورودی 8 شدم؛ آن‌هم زمانی که سوت پایان نیمه اول به صدا درآمده بود!البته خوبی این بی‌نظمی این بود که برای نیمه دوم دیگر به بلیت و شماره و بارکد توجهی نمی‌شد و هرکس هرجا می‌خواست می‌نشست. هر چه دقت کردم هیچ نکته مثبتی پیدا نکردم که اگر چند سال دیگر دوباره به سرم زد و خواستم راهی استادیوم شوم بتوانم توجیهی داشته باشم. پس از پایان بازی و در زمان خروج فقط حسرت روزهایی را داشتم که هرچند سیستم، مکانیزه و آنلاین نبود اما حداقل نظمی حاکم بود؛ روزهایی که می‌توانستیم حداقل دو نیمه بازی را تماشا کنیم و بازی برای تماشاگران دو نیمه داشت.