به فراخوانهای تغییر بیشتر توجه کنیم
دکتر مهدی نیکعهد
پژوهشگر حوزه کودک و رسانه
فیلم کوتاه «کشوهای کمد» یا استاپ موشن «Piirongin piiloissa»، اثری به نویسندگی و کارگردانی سانی لاتینن، کارگردان فنلاندی با مدت زمان 7 دقیقه و 12 ثانیه، محصول سال ۲۰۱۱ است.
کلیپی مفهومی و انگیزشی که سعی میکند با زبانی استعاری، مفهومی عمیق را منتقل کند. این فیلم در واقع انسان را به کمدی تشبیه کرده است که قواعد، ملاحظات، هنجارها و نظمهای شخصی یا حتی نگرانیها و خاطراتش، قفسههایی از کمد بدن وی هستند و گویی او را در این قواعد محصور کردهاند؛ در این کلیپ مفهومی، شرایط بر همین منوال ادامه مییابد تا اینکه میهمانی به داستان وارد میشود و قواعد بازی را بر هم میریزد. این میهمان ناخوانده، سبب میشود که فرد طغیان کند و هر کدام از قواعد شخصیاش را به نوعی زیر پا بگذارد تا بینظمی رخداده را حل کند. پس از این رویداد، یعنی وقتی که همه قواعد به هم میریزد و شورشی در درون فرد رخ میدهد، گویی رسالت میهمان تمام شده است؛ از این رو از صحنه حذف میشود. اما در زمان حضورش راهی را پیش روی فرد برای تغییر باز کرده است. راهی که به واسطه آن با جهان و زیباییهایش ارتباط برقرار کند.
در واقع میتوان گفت این تغییر و باز شدن دریچه جدید، سخت نیست چون حالا دیگر قواعد و هنجارهایی، که مانع از گسترش دید فرد بود، به کنار رفته و محو شدهاند. قواعد و هنجارهای شخصی، پیشداوریها و پیشفرضهای ما، موانعی هستند که همواره میان ما و جهان پیرامون قرار میگیرند و اجازه نمیدهند از زاویه دیگری به جهان بنگریم. این قواعد گاهی ذهن ما را چنان محدود و محبوس میکنند که اجازه هیچ تغییری را به ما نمیدهند.
کلیپ کشوهای کمد به ما میگوید که با کمی متفاوت دیدن و متفاوت اندیشیدن، میتوان تفسیرها و تعبیرهایمان از زندگی را تغییر دهیم و از زاویهای دیگر هم به جهان بنگریم. شاید این تغییر باعث شد با جهانی متفاوت آشنا شویم و زیباییهای بیشتری از جهان را تجربه و درک کنیم.
در واقع همه ما از زاویه عینک و قاب ذهنی خودمان به زندگی فردی و محیط اجتماعی و طبیعیمان مینگریم؛ عینکی که، تنها عینک یا قاب موجود یا صحیح جهان نیست.
تماشای این فیلم را پیشنهاد میکنم، چرا که بر این باورم که ضرورت دارد همه ما به فراخوانها، نشانهها و نمادهای تغییر در زندگیمان بیشتر توجه داشته باشیم و بپذیریم که شاید زاویه دید دیگری، یا دیگران هم از زندگی صحیح و مطلوب است و چه بسا بهتر و زیباتر از راهی باشد که ما همیشه میرفتیم؛ روشی که فکر میکردیم بهترین روش دنیاست. گفتهاند: «همه کس را حُسن، به کمال است و فرزند، به جمال» اما روشن است که اینگونه نیست و این، تنها یک تصور واهی است که انسان خویشتن و راهش را بهتر از دیگران بپندارد و در همین آشناییها و مشاهده شیوههای گوناگون و تفاوتهاست که رشد اتفاق میافتد.
پژوهشگر حوزه کودک و رسانه
فیلم کوتاه «کشوهای کمد» یا استاپ موشن «Piirongin piiloissa»، اثری به نویسندگی و کارگردانی سانی لاتینن، کارگردان فنلاندی با مدت زمان 7 دقیقه و 12 ثانیه، محصول سال ۲۰۱۱ است.
کلیپی مفهومی و انگیزشی که سعی میکند با زبانی استعاری، مفهومی عمیق را منتقل کند. این فیلم در واقع انسان را به کمدی تشبیه کرده است که قواعد، ملاحظات، هنجارها و نظمهای شخصی یا حتی نگرانیها و خاطراتش، قفسههایی از کمد بدن وی هستند و گویی او را در این قواعد محصور کردهاند؛ در این کلیپ مفهومی، شرایط بر همین منوال ادامه مییابد تا اینکه میهمانی به داستان وارد میشود و قواعد بازی را بر هم میریزد. این میهمان ناخوانده، سبب میشود که فرد طغیان کند و هر کدام از قواعد شخصیاش را به نوعی زیر پا بگذارد تا بینظمی رخداده را حل کند. پس از این رویداد، یعنی وقتی که همه قواعد به هم میریزد و شورشی در درون فرد رخ میدهد، گویی رسالت میهمان تمام شده است؛ از این رو از صحنه حذف میشود. اما در زمان حضورش راهی را پیش روی فرد برای تغییر باز کرده است. راهی که به واسطه آن با جهان و زیباییهایش ارتباط برقرار کند.
در واقع میتوان گفت این تغییر و باز شدن دریچه جدید، سخت نیست چون حالا دیگر قواعد و هنجارهایی، که مانع از گسترش دید فرد بود، به کنار رفته و محو شدهاند. قواعد و هنجارهای شخصی، پیشداوریها و پیشفرضهای ما، موانعی هستند که همواره میان ما و جهان پیرامون قرار میگیرند و اجازه نمیدهند از زاویه دیگری به جهان بنگریم. این قواعد گاهی ذهن ما را چنان محدود و محبوس میکنند که اجازه هیچ تغییری را به ما نمیدهند.
کلیپ کشوهای کمد به ما میگوید که با کمی متفاوت دیدن و متفاوت اندیشیدن، میتوان تفسیرها و تعبیرهایمان از زندگی را تغییر دهیم و از زاویهای دیگر هم به جهان بنگریم. شاید این تغییر باعث شد با جهانی متفاوت آشنا شویم و زیباییهای بیشتری از جهان را تجربه و درک کنیم.
در واقع همه ما از زاویه عینک و قاب ذهنی خودمان به زندگی فردی و محیط اجتماعی و طبیعیمان مینگریم؛ عینکی که، تنها عینک یا قاب موجود یا صحیح جهان نیست.
تماشای این فیلم را پیشنهاد میکنم، چرا که بر این باورم که ضرورت دارد همه ما به فراخوانها، نشانهها و نمادهای تغییر در زندگیمان بیشتر توجه داشته باشیم و بپذیریم که شاید زاویه دید دیگری، یا دیگران هم از زندگی صحیح و مطلوب است و چه بسا بهتر و زیباتر از راهی باشد که ما همیشه میرفتیم؛ روشی که فکر میکردیم بهترین روش دنیاست. گفتهاند: «همه کس را حُسن، به کمال است و فرزند، به جمال» اما روشن است که اینگونه نیست و این، تنها یک تصور واهی است که انسان خویشتن و راهش را بهتر از دیگران بپندارد و در همین آشناییها و مشاهده شیوههای گوناگون و تفاوتهاست که رشد اتفاق میافتد.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7924/24/615396/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه




























