دیدن تئاتر شریف

 تئاتر دیدن را دوست دارم. اصلاً آدم وقتی در سالن تئاتر می‌نشیند انگار وارد دنیای دیگری شده. دنیایی عجیب و پیچیده با سرنوشت‌هایی غریب. آدم‌ها همان آدم‌های زندگی روزمره خودمان هستند اما انگار جور دیگری زندگی می‌کنند و جور دیگری فکر می‌کنند. جوری عجیب و غریب. خیلی وقت بود که تئاتر دیدن برایم آرزوی محالی بود. کرونا آمده بود و آدم نمی‌دانست که چه کار باید بکند. تئاتر کار کند، نکند. این است که بالاخره تصمیم گرفتم به تئاتر بروم. تالار مولوی همیشه تجربه‌ها را نشان می‌دهد. تئاتری که همیشه شریف بوده و فکر می‌کنی این تجربه‌ها آینده تئاتر ایران هستند اما از بودن تا شدن همیشه فاصله است. شما تجربه می‌کنید و آینده ممکن است با شما یار نباشد. شما در زندگی حل می‌شوید. زندگی گاهی و بیشتر از گاهی با شما نامهربان است و شما می‌مانید و تجربه‌هایی که تمام شده‌اند. نمایش «گردن» به‌نویسندگی و کارگردانی آرمین حمدی‌پور روی صحنه «تالار مولوی» بود با پنج بازیگر: محمد مطهری‌پور، شراره منصورآبادی، پوریا احمدی، رعنا شبانکاره و شاداب مهدی‌یار. نمایشی که به گفته بروشور کار بهترین تئاتر به انتخاب منتقدین و مخاطبین اولین «جشنواره تئاتر هامون» بوده است. به گمان من منتقدین و مخاطبین جشنواره «هامون» بهترین انتخاب را داشته‌اند و تئاتری به معنای واقعی کلمه تئاتر را انتخاب کرده‌اند. از همان متن اگر بخواهیم شروع کنیم می‌بینیم نویسنده بزنگاه‌های یک زندگی روزمره‌‌ را خوب شناخته و از آنها استفاده کرده است. یک واقعیت تکه تکه که هر یک از شخصیت‌ها راوی آن هستند. واقعیت که معنایی چند تکه دارد. همان حرف پیتر بروک که هفته پیش درباره‌اش حرف زدم در این نمایش هم خودش را به‌خوبی نشان می‌دهد: «واقعیت کلمه‌ای است با معانی مختلف.» این است که بالاخره کدام‌یک مقصر است؟ جوان شخصیت دارد واقعیت را بازگو می‌کند؟ آدمی موجودی است پیچیده و همین پیچیدگی آغازی است برای درام و نویسنده این را خوب می‌داند. اما نویسنده که کارگردان هم هست می‌داند که برای یک درام همین تعلیق‌ها کافی است تا مخاطب با او همراه باشد. همین تعلیق و کشمکش کافی است تا مخاطب به دیدن چیزی فراتر از آن احتیاج نداشته باشد. این است که در صحنه فقط یک خط نوری داریم و پنج بازیگر و دیگر هیچ خبری از دکور و طراحی صحنه نیست. این یعنی کارگردان می‌داند که درامش با اتکا به بازی بازیگرها می‌تواند بیشترین تأثیر را بر مخاطب بگذارد. این است که توانش را گذاشته روی بازیگرها و طراحی حرکت‌ها تا با کمترین حرکت بیشترین تأثیر را به نمایش بگذارد. کشمکش کلامی و فکری‌ای که در این درام وجود دارد کارگردان را از هرگونه حرکت اضافه‌ای بی‌نیاز کرده است. شاید اگر همین متن در فضایی رئالیستی اجرا می‌شد چنین تأثیری بر مخاطب نداشت. شاید کلمه شریف بهترین و مناسب‌ترین واژه‌ای باشد که بتوان برای این نمایش به کار برد. نمایش شریفی که شما را با آدم‌های داستانش همراه می‌کند.