آزاد از رنگ تعلق‌ها


مینا نبئی
خبرنگار

​​​​​​​بسیاری از ما اغلب آغاز کردن و از کجا آغاز کردن را می‌دانیم؛ اما کمتر کسی دقیقاً می‌داند که کجای مسیر باید ماجرایی را تمام، یا یک پیوند و یک چرخه معیوب را متوقف کند و گاه چنان دچار روزمرگی‌ها و ناگزیرِ ناچارگی‌ها می‌شویم که فراموش می‌کنیم اصلاً زندگی نکرده‌ایم و تنها به جبر پیش رفته‌ایم و زنده بوده‌ایم.دلیل زندگی نکردن‌هایمان هم به طور معمول کسی و چیزی جز خود ما نیست؛ اغلب ما خود را اسیر و گرفتار زنجیرهایی می‌کنیم که با عشق، هر روز رنگشان می‌زنیم تا مبادا زنگ بزنند و بپوسند و از دست و پاهایمان جدا شوند. اگر ساعت بیدار شدن میلیاردرهای بزرگ دنیا را جست‌و‌جو کنیم، درمی‌یابیم که همگی بین ساعت 5 تا 6 صبح از خواب بیدار می‌شوند؛ چرا که تعلقاتشان به زنجیرشان کشیده است و شاید این بزرگ‌ترین درس زندگی باشد که باید حواسمان را جمع کنیم که گرفتار تعلقاتمان و روزمرگی‎ها نشویم و این پند را در خاطر نگه داریم که بایسته است که «عادت کنیم که هیچ وقت عادت نکنیم.» لسان‌الغیب، حافظ شیرازی می‌گوید:
غلام همت آنم که زیر چرخ کبود      
ز هرچه رنگ تعلق پذیرد، آزادست
انیمیشن 7 دقیقه‌ای و مفهومی«The Last Knit»، که معنای آن آخرین گره (بافتن) یا آخرین پیوند است، اثر ژرفی است از لائورا نیو وومن (Laura newvovmen) و در شمار انیمیشن‌های کوتاه برگزیده جشنواره‌های بین‌المللی سال 2005 قرار دارد و ساخت کشور فنلاند است. این انیمیشن، کاری هنری است و به نوعی محتوای روانشناسی دارد و مفهوم تعلق خاطر به منطقه امن عادت‌ها را به تصویر می‌کشد.نمادهای اصلی این انیمیشن، قیچی، بافتنی و میل بافتنی است. بافتنی، نماد عادت‌ها و روزمرگی‎های کشنده و کشنده‌ای است، که ناخواسته چنان به آنها سرگرم می‌شویم که از خاطر می‌بریم بی‌آنکه به ایده‌ها و آرزوها و علایقمان دست یابیم، داریم به آخر خط می‌رسیم. موسیقی متن یکنواخت این انیمیشن هم به القای مفهوم روزمرگی به ذهن مخاطب یاری می‌دهد. قیچی، که به طور معمول یک وسیله کاربردی است، در این انیمیشن می‌بینیم که به زیر پا افتاده و گویی که به دست فراموشی سپرده شده است؛ و بانوی بافنده چنان از آن غافل است که نمی‌تواند به‌موقع از این ابزار نمادین بهره بگیرد و خود را از بند روزمرگی و سرگرم شدن به عادت‌ها جدا کند؛ از این‌رو سقوطی تلخ می‌کند و آسیب می‌بیند و موهایی که اقدام به بریدنشان نکرده، کنده و به درد و دشواری از وی جدا می‌شوند و به این شکل کلاف پیچیده عادت و پیوندهایی که عمر بر سر آنها گذاشته و حالا باید از آنها فاصله بگیرد تا زندگی‌اش رنگی تازه و دوباره بیابد، می‌گسلد.
وقتی که بار دیگر وی به سختی موفق می‌شود خود را به جایگاه قبلی برساند، یعنی از لحظه بیداری، درمی‌یابد که باید رها کرد تا رها شد؛ از این‌رو آخرین مظاهر تعلق، یعنی میل‌های بافتنی را هم به دره می‌افکند.بانوی بافنده وقتی از یافته‌های پوچ زندگی و بافته‌های ذهنی رهایی می‌یابد، تازه می‌فهمد نه‌تنها آن بافتنی، که سنگینی موهایش هم آزاردهنده بوده است و باید حتی از این هم سبکبارتر و سبکبال‌تر گردد؛ از این‌رو نماد قیچی دیگرباره نقش انفصالی و قطع‌کننده به خود می‌گیرد و بانو آن را برمی‌دارد و ناخن‌هایش را نیز که هم‌سو و هم‌هویت با شالِ بافته و موهایش شده‌اند، کوتاه می‌کند. سپس گویی که از دریچه‌ای تازه و با تجربه‌ای بسنده به پیرامون خود بنگرد، قیچی را در دست می‌گیرد و آگاهانه و هوشیار به پایش پیرامونش می‌پردازد و تیغه‌های آن را بر هم می‌زند تا اگر لازم باشد، به‌منظور قطع وابستگی‌های دیگر هم از آن بهره بجوید.بیدل‌ دهلوی بر آن است که آدمِ متعلق، انسان بدون اراده است و نمی‌تواند بیرون از حوزه تعلق خویش بیندیشد. این شاعر ژرف‌اندیش در باب تعلقات بشری اینگونه می‌سراید:
مُردیـم و ز تشــویش تعلق نگسستیم
چون آدم بیچاره که افسار خران بست

آدرس مطلب http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7987/24/623953/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه ها