سفر به سرزمین رؤیاها
محدثه واعظیپور
روزنامهنگار
سینمای کودک پس از پیروزی انقلاب، بیشترین رشد و بالندگی را در دهه شصت و اوایل دهه هفتاد داشت. سیاستهای حمایتی از این سینما، تنها بخش تولید و اکران را شامل نمیشد و در بخش کشف استعداد بسیار موفق بود. نسل مهمی از سینماگران فعال در سینمای کودک آن سالها (بهعنوان نمونه فرشته طائرپور، کامبوزیا پرتوی، کیومرث پوراحمد، مرضیه برومند و...) بهترین آثار مربوط به حوزه کودک و نوجوان را در آن مقطع تولید کردند. خورشید آسمان سینمای کودک سالهاست غروب کرده و برگزاری جشنواره فیلم کودکان و نوجوانان هم هرگز نتوانسته به رونق این سینما به شکل واقعی کمک کند. فیلم کودک، زمینه حضور فیلمسازانی اغلب کم استعداد بوده که برای ورود به دنیای فیلمسازی نیازمند فضا و شرایطی بودهاند که فیلمسازی برای کودکان و جشنواره کودک این بستر را فراهم میکرده است. کارگردانهایی که با یک یا دو فیلم عطای سینمای کودک را به لقایش بخشیده و معمولاً به سینمای تجاری پیوستهاند. شور و شوق و تعصبی که نسلی از فیلمسازان برای کار در این حوزه داشتند، در نسل بعد کمتر دیده میشود و به همین دلیل کودکان و نوجوانان و خانوادهها در این سالها به تماشای فیلمهای خارجی که ارزان و سریع به دستشان میرسد عادت کردهاند.
«پسر دلفینی» که این روزها اکران شده و مخاطب بالایی هم دارد، از معدود آثاری است که توانسته بخشی از مخاطبان این سینما را به سالنها بیاورد. جدا از تیم حرفهای تهیه و تولید فیلم و تبلیغات گسترده (بویژه حمایت تلویزیون از این انیمیشن سینمایی) آنچه باعث شده «پسر دلفینی» اثری جذاب و تماشایی باشد، استاندارد بودن آن است. جریان تولید انیمیشنهای سینمایی در یک دهه اخیر تلاش بسیاری برای ورود به بازار داشته و آثار مختلفی با مضامین و رویکردهای متفاوت ساخته شده تا این گونه محبوب در جهان، در ایران هم پرفروش و پرمخاطب باشد. بجز مواردی اندک، نمیتوان گفت انیمیشنهای سینمایی در رقابت با جریان اصلی در جذب مخاطب موفق بودهاند.
فروش «پسر دلفینی» در آشفته بازار اکران و خالی بودن سالنها، امیدوارکننده است. فیلم، قصهای آشنا و روان دارد که با ویژگیهای بومی پیوند خورده، استفاده از موسیقی و ترانه به فیلم حس و حال و گرما داده و طراحی و اجرای انیمیشن، کم ایراد است. «پسر دلفینی» رشد ساخت انیمیشن سینمایی در ایران را نوید میدهد و نشان میدهد مسیر دشواری که در این سالها با قدرت و تمرکز بیشتر طی شده، به نتایج قابل توجهی انجامیده است. «پسر دلفینی» مضمون امید، مبارزه برای رسیدن به هدف و عشق به خانواده را در قالب داستانی قهرمانی و پرتعلیق، برای مخاطبش زنده میکند و به او یادآور میشود که برای رها شدن از تلخیها، باید تلاش کرد. اگرچه این مضامین و رویکردها در تعداد بیشماری از انیمیشنهای موفق و پربیننده خارجی (از جمله کوکو) وجود دارند اما «پسر دلفینی» نشانهها و عناصری دارد که فیلم را برای مخاطب کودک و نوجوان ایرانی، آشناتر و ایرانیتر کرده است.
در سالهای پس از کرونا، وضعیت استقبال از فیلمهای ایرانی در سینماها مأیوس کننده بوده است، «پسر دلفینی» جدا از امتیازهایش به آشتی کودکان با سینما کمک کرده است.
روزنامهنگار
سینمای کودک پس از پیروزی انقلاب، بیشترین رشد و بالندگی را در دهه شصت و اوایل دهه هفتاد داشت. سیاستهای حمایتی از این سینما، تنها بخش تولید و اکران را شامل نمیشد و در بخش کشف استعداد بسیار موفق بود. نسل مهمی از سینماگران فعال در سینمای کودک آن سالها (بهعنوان نمونه فرشته طائرپور، کامبوزیا پرتوی، کیومرث پوراحمد، مرضیه برومند و...) بهترین آثار مربوط به حوزه کودک و نوجوان را در آن مقطع تولید کردند. خورشید آسمان سینمای کودک سالهاست غروب کرده و برگزاری جشنواره فیلم کودکان و نوجوانان هم هرگز نتوانسته به رونق این سینما به شکل واقعی کمک کند. فیلم کودک، زمینه حضور فیلمسازانی اغلب کم استعداد بوده که برای ورود به دنیای فیلمسازی نیازمند فضا و شرایطی بودهاند که فیلمسازی برای کودکان و جشنواره کودک این بستر را فراهم میکرده است. کارگردانهایی که با یک یا دو فیلم عطای سینمای کودک را به لقایش بخشیده و معمولاً به سینمای تجاری پیوستهاند. شور و شوق و تعصبی که نسلی از فیلمسازان برای کار در این حوزه داشتند، در نسل بعد کمتر دیده میشود و به همین دلیل کودکان و نوجوانان و خانوادهها در این سالها به تماشای فیلمهای خارجی که ارزان و سریع به دستشان میرسد عادت کردهاند.
«پسر دلفینی» که این روزها اکران شده و مخاطب بالایی هم دارد، از معدود آثاری است که توانسته بخشی از مخاطبان این سینما را به سالنها بیاورد. جدا از تیم حرفهای تهیه و تولید فیلم و تبلیغات گسترده (بویژه حمایت تلویزیون از این انیمیشن سینمایی) آنچه باعث شده «پسر دلفینی» اثری جذاب و تماشایی باشد، استاندارد بودن آن است. جریان تولید انیمیشنهای سینمایی در یک دهه اخیر تلاش بسیاری برای ورود به بازار داشته و آثار مختلفی با مضامین و رویکردهای متفاوت ساخته شده تا این گونه محبوب در جهان، در ایران هم پرفروش و پرمخاطب باشد. بجز مواردی اندک، نمیتوان گفت انیمیشنهای سینمایی در رقابت با جریان اصلی در جذب مخاطب موفق بودهاند.
فروش «پسر دلفینی» در آشفته بازار اکران و خالی بودن سالنها، امیدوارکننده است. فیلم، قصهای آشنا و روان دارد که با ویژگیهای بومی پیوند خورده، استفاده از موسیقی و ترانه به فیلم حس و حال و گرما داده و طراحی و اجرای انیمیشن، کم ایراد است. «پسر دلفینی» رشد ساخت انیمیشن سینمایی در ایران را نوید میدهد و نشان میدهد مسیر دشواری که در این سالها با قدرت و تمرکز بیشتر طی شده، به نتایج قابل توجهی انجامیده است. «پسر دلفینی» مضمون امید، مبارزه برای رسیدن به هدف و عشق به خانواده را در قالب داستانی قهرمانی و پرتعلیق، برای مخاطبش زنده میکند و به او یادآور میشود که برای رها شدن از تلخیها، باید تلاش کرد. اگرچه این مضامین و رویکردها در تعداد بیشماری از انیمیشنهای موفق و پربیننده خارجی (از جمله کوکو) وجود دارند اما «پسر دلفینی» نشانهها و عناصری دارد که فیلم را برای مخاطب کودک و نوجوان ایرانی، آشناتر و ایرانیتر کرده است.
در سالهای پس از کرونا، وضعیت استقبال از فیلمهای ایرانی در سینماها مأیوس کننده بوده است، «پسر دلفینی» جدا از امتیازهایش به آشتی کودکان با سینما کمک کرده است.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/8008/24/627176/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه




























