در انتظار قلاب جذب‌کنندگی

پژمان خلیل‌زاده
منتقد سینما

پس از فراز و نشیب بسیار در سال‌های گذشته بر سر تولید سریالی که به نوعی اسپین‌آف (به یک رمان، برنامه تلویزیونی، بازی ویدیویی، فیلم یا هر کار روایتی گفته می‌شود که بر اساس داستان یا مفهوم یک اثر دیگر باشد) سریال پر تماشاگر و پرطرفدار «بازی تاج و تخت» قرار است باشد، بالاخره سریال «خاندان اژدها» از چهار هفته پیش در سرویس تلویزیونی امریکا تا چهار قسمت منتشر شد. «خاندان اژدها» قصه‌ای را روایت می‌کند که از منظر زمانی و مکانی، به ۲۰۰ سال قبل از اتفاقات سریال «بازی تاج و تخت» می‌پردازد. دورانی که تارگرین‌ها عنان قدرت را به‌دست داشتند و امپراطوری بزرگی در نواحی جنوبی ، شمالی و غربی جهان فانتزیک مجموعه رمان‌های‌ «آتش و خون» را به خود اختصاص داده‌اند. وقتی که در «بازی تاج و تخت» کاراکتر دنریس تارگرین و اژدهاهایی که همراهش بودند مورد توجه و محبوبیت مخاطبان قرار گرفت، جورج آر. آر. مارتین به فکر نوشتن یک قصه مجزا درباره سال‌های قدرت تارگرین‌ها افتاد که به همین ترتیب «خاندان اژدها» از سال ۲۰۲۰ رسماً پیش تولیدش از سر گرفته شد. این سریال در پیشبرد قصه‌اش تا به اینجای کار (قسمت ۴) نتوانسته قدرت اعجاب‌برانگیز «بازی تاج و تخت» را در کشش داستان به همراه داشته باشد و در محدوده‌ای کند و فاقد جذابیت‌های دراماتیک و حتی بصری، مخاطبش را با یک رکود انضمامی در قصه روبه‌رو کرده است. شخصیت‌ها بجز کاراکتر دیمین تارگرین، در انفعال و خامی بسر می‌برند و انتخاب بازیگر نقش رینیرا (میلی آلکاک) زیادی سرد و نچسب ظاهر شده است. «خاندان اژدها» تا چهار قسمت در یک رکود انضمامی بسر برده و برای اپیزودهای آتی، کارش در راضی کردن مخاطبان و علاقه‌مندان به دنیای بازی تاج و تخت بسیار سخت می‌باشد چون اسلوب استاندارد یک سریال در حالت کلی این چنین است که تا قسمت سوم و چهارم و نهایت پنجم فرصت دارد تا قلاب جذب‌کنندگی‌اش را به توجه مخاطب وصله بزند، در غیراینصورت باید یک ساختمان ویژه و غیرکلیشه‌ای در بستر فرم خود دارا باشد که بتواند پس از مقدمه‌سازی، تماشاگر را ناگهان شوکه کند.