نگاهی به مستند تحسین شده «تنفس» ساخته شان مولن
طبیعت پناهگاه روح است
علیرضا نراقی
منتقد
درد و غربت از روز نخست، از لحظه بیرون آمدن از رحم امن مادر آغاز می شود. انسان ها در مواجهه با ناملایمات دچار استیصال می شوند و در پی درمان خود می گردند. دردها اگر جسم را آزار دهند، درمان آدرس های سرراستی خواهد داشت. بدن،خود را بازسازی می کند و علم پزشکی به کمک بازسازی بدن می آید و زخم ها را محو و دردها را دستکم قابل تحمل می سازد، اما دردهای روح و آلام ذهن مانا و پیچیده ترند و درمانشان دشوارتر. برای همین انسان ممکن است در میان دردهای روح و روان گیج و گم شود؛ شکست بخورد و در گودالی بی پایان تا آخرین لحظه دست و پا بزند. از راه های متداول مواجهه با دردهای روان علم پیشرونده و آگاهیبخش روانشناسی است که موفق شده ساختار ذهن انسان و ناملایمات و نیازهای آن را توضیح دهد، همراه با این شیوه علمی اثربخش، رویکردهایی در عرفان های شرقی، معنویت و ارتباط برقرار کردن با امر استعلایی نیز تبدیل به شیوه های نسبتاً مرسوم درمانگری روح و رهایی نسبی از دردها و رنج های ذهنی شده اند،اما در کنار اینها یکی از راه های کهن و همواره مفید انسان در مواجهه با مصائب درونی، پناه بردن به طبیعت و کوچ به دل زندگی ناب و دور از شهر است؛ شیوه ای که انسان را به منشأ رابطه با هستی گسیل می دارد و برای او امکان شروعی تازه را میسر می سازد.
گستره سخاوتمند طبیعت که ایستا و ساکن، قدرت اصیل هستی را در دل خود پرورش داده، به انسان امکان می دهد که بزرگی و ناب بودن عالم را درک کند و در جایگاهی فراتر از روزمرگی، رنج ها و دردهای خود استقرار یابد. طبیعت در عین تکرار، خالی از ملال است، مدام با هر گردش و تکانهای تغییر می کند. ضمن اینکه همواره برجای ایستاده است و استوار میماند، در تحول و دگرگونی مداوم است. این دوگانه سکون و حرکت، ایستایی و تحول، کهن بودن و نو شدن، استواری و رهایی، همان کیمیایی است که طبیعت به مثابه معنای زندگی به انسان ِغلتیده در رنج و وهم عطا میکند. در مستند تحسین شده «تنفس» (Inhale) اثر «شان مولن»که سال 2017 ساخته شده است، با مردی آشنا می شویم که پس از مرگ ناگهانی همسرش، خود را با ارتباط با اسب ها و پرورش آنان رام می کند. در ظاهر او مشغول پرورش اسب ها است، ولی در باطن این اسب ها هستند که مرد را پرورش می دهند، اما در این میان او دختر 19 ساله خود را به علت سرطان از دست می دهد و درد بزرگ دیگری بر درد عظیم قبلی اضافه می شود، اما مرد در دامن طبیعت و در گذر از زندگی شهری، ارتباط خود را با جهان ناب و دور از مظاهر و نقوش خیالی، دنیای مدرن برمی سازد و در نتیجه آنچه می بیند مانایی روح و روان عزیزان از دست رفته و عظمت آن وحدت خدشه ناپذیر و ناگسستنی با کلیت هستی است.
مرد رنج وسیعی را تحمل می کند. او خود اذعان دارد که درد «جان» فراتر از درد تن است، اما همین درد است که روح را بزرگتر می کند، همچون همان دردی که فردریش نیچه معتقد بود اگر ما را نکشد، قویترمان میکند. مرد معتقد است ما همه در عبور هستیم و عظمت روان ما با همه تجربیات بزرگ و کوچک و دردها و شادی هایی که تجربه کرده است، با جسم ما دچار زوال و مرگ نمی شود ،بلکه عبور می کند، به جهانی دیگر شاید و شاید به روح یگانه هستی، به وسعت بی انتهایی جهانی پیوسته و استوار.
شادی دیگر مرد، زندگی با موجودات دیگر است؛ در درجه اول نوه کوچکش که او را برکتی می داند یادگار همسر و فرزندش است و برایش خنده و لذت را به ارمغان می آورد، همچنین ارتباط معنادار مرد با حیوانات نکته با اهمیت دیگر در سبک زندگی شفابخش او است؛ اسب های آرامی که آنها را نه با تازیانه که با مهر و همدلی پرورش می دهد و سگ های نگهبانی که گویی شوخ و شنگی روزانه اش را سبب می شوند و همه اینها در کنار آن طبیعت دربرگیرنده و آن بینشی که مرد از این سبک زندگی دریافت کرده است، سبب ساز این شده اند که رنج های پیوسته مرد، تبدیل به معنایی رهایی بخش شوند و او را در برابر زندگی در عین پذیرش و صلحی مداوم، پر قدرت و سرسخت نگه دارند.
منتقد
درد و غربت از روز نخست، از لحظه بیرون آمدن از رحم امن مادر آغاز می شود. انسان ها در مواجهه با ناملایمات دچار استیصال می شوند و در پی درمان خود می گردند. دردها اگر جسم را آزار دهند، درمان آدرس های سرراستی خواهد داشت. بدن،خود را بازسازی می کند و علم پزشکی به کمک بازسازی بدن می آید و زخم ها را محو و دردها را دستکم قابل تحمل می سازد، اما دردهای روح و آلام ذهن مانا و پیچیده ترند و درمانشان دشوارتر. برای همین انسان ممکن است در میان دردهای روح و روان گیج و گم شود؛ شکست بخورد و در گودالی بی پایان تا آخرین لحظه دست و پا بزند. از راه های متداول مواجهه با دردهای روان علم پیشرونده و آگاهیبخش روانشناسی است که موفق شده ساختار ذهن انسان و ناملایمات و نیازهای آن را توضیح دهد، همراه با این شیوه علمی اثربخش، رویکردهایی در عرفان های شرقی، معنویت و ارتباط برقرار کردن با امر استعلایی نیز تبدیل به شیوه های نسبتاً مرسوم درمانگری روح و رهایی نسبی از دردها و رنج های ذهنی شده اند،اما در کنار اینها یکی از راه های کهن و همواره مفید انسان در مواجهه با مصائب درونی، پناه بردن به طبیعت و کوچ به دل زندگی ناب و دور از شهر است؛ شیوه ای که انسان را به منشأ رابطه با هستی گسیل می دارد و برای او امکان شروعی تازه را میسر می سازد.
گستره سخاوتمند طبیعت که ایستا و ساکن، قدرت اصیل هستی را در دل خود پرورش داده، به انسان امکان می دهد که بزرگی و ناب بودن عالم را درک کند و در جایگاهی فراتر از روزمرگی، رنج ها و دردهای خود استقرار یابد. طبیعت در عین تکرار، خالی از ملال است، مدام با هر گردش و تکانهای تغییر می کند. ضمن اینکه همواره برجای ایستاده است و استوار میماند، در تحول و دگرگونی مداوم است. این دوگانه سکون و حرکت، ایستایی و تحول، کهن بودن و نو شدن، استواری و رهایی، همان کیمیایی است که طبیعت به مثابه معنای زندگی به انسان ِغلتیده در رنج و وهم عطا میکند. در مستند تحسین شده «تنفس» (Inhale) اثر «شان مولن»که سال 2017 ساخته شده است، با مردی آشنا می شویم که پس از مرگ ناگهانی همسرش، خود را با ارتباط با اسب ها و پرورش آنان رام می کند. در ظاهر او مشغول پرورش اسب ها است، ولی در باطن این اسب ها هستند که مرد را پرورش می دهند، اما در این میان او دختر 19 ساله خود را به علت سرطان از دست می دهد و درد بزرگ دیگری بر درد عظیم قبلی اضافه می شود، اما مرد در دامن طبیعت و در گذر از زندگی شهری، ارتباط خود را با جهان ناب و دور از مظاهر و نقوش خیالی، دنیای مدرن برمی سازد و در نتیجه آنچه می بیند مانایی روح و روان عزیزان از دست رفته و عظمت آن وحدت خدشه ناپذیر و ناگسستنی با کلیت هستی است.
مرد رنج وسیعی را تحمل می کند. او خود اذعان دارد که درد «جان» فراتر از درد تن است، اما همین درد است که روح را بزرگتر می کند، همچون همان دردی که فردریش نیچه معتقد بود اگر ما را نکشد، قویترمان میکند. مرد معتقد است ما همه در عبور هستیم و عظمت روان ما با همه تجربیات بزرگ و کوچک و دردها و شادی هایی که تجربه کرده است، با جسم ما دچار زوال و مرگ نمی شود ،بلکه عبور می کند، به جهانی دیگر شاید و شاید به روح یگانه هستی، به وسعت بی انتهایی جهانی پیوسته و استوار.
شادی دیگر مرد، زندگی با موجودات دیگر است؛ در درجه اول نوه کوچکش که او را برکتی می داند یادگار همسر و فرزندش است و برایش خنده و لذت را به ارمغان می آورد، همچنین ارتباط معنادار مرد با حیوانات نکته با اهمیت دیگر در سبک زندگی شفابخش او است؛ اسب های آرامی که آنها را نه با تازیانه که با مهر و همدلی پرورش می دهد و سگ های نگهبانی که گویی شوخ و شنگی روزانه اش را سبب می شوند و همه اینها در کنار آن طبیعت دربرگیرنده و آن بینشی که مرد از این سبک زندگی دریافت کرده است، سبب ساز این شده اند که رنج های پیوسته مرد، تبدیل به معنایی رهایی بخش شوند و او را در برابر زندگی در عین پذیرش و صلحی مداوم، پر قدرت و سرسخت نگه دارند.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/8026/24/629653/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه




























