دوچرخهسواری ایران در دورههای قبل مانده است
گنج خانلو: سهمیه المپیک، حکم جنگ با اژدها را دارد
مهری رنجبر/ رکابزنان ایران بعد از رقابتهای قهرمانی جهان جاده، حسرت پازدن در مسابقات پیست هم به دلشان ماند. مسابقهای که ایران یک سهمیه داشت اما شرط ماندن بین 50 نفر اول رنکینگ جهانی، شانس محمد گنج خانلو را از بین برد. گنج خانلو حالا شرایط برای تصاحب سهمیه المپیک 2024 را هم خیلی سختتر از قبل میداند؛ درست مثل جنگ با اژدها.
رکابزنی که قرار بود به نام ایران در قهرمانی جهان پا بزند اما او شرط uci را نداشت و به همین خاطر رقابت در مسابقه قهرمانی جهانی پیست را از دست داد؛ مسابقهای که گنجخانلو آن را برای پیشرفت دوچرخهسواری ایران مؤثر میداند. او به خبرنگار «ایران» میگوید: «مسابقه قهرمانی جهان جاده را به خاطر اینکه دعوتنامه لحظه آخری یعنی سه هفته مانده به شروع رقابتها آمد، از دست دادیم. در واقع استرالیا دعوتنامه را خیلی دیر فرستاد و فرصتی برای گرفتن ویزا نبود، اما حضور در مسابقه قهرمانی جهان پیست هم اعتباری برای ما و در پیشرفت کار ما تأثیرگذار بود اما نشد. به هر حال ما سالهاست در حسرت هستیم.» این رکابزن ملیپوش اعتراف میکند که شرایط دوچرخهسواران ایران برای تصاحب سهمیه و حضور در المپیک 2024 پاریس، سختتر از قبل است: «قطعاً ما مسیر سختی برای حضور در المپیک پاریس داریم. دوچرخهسواری ایران در قهرمانی جهان برای سهمیه المپیک نتیجه نمیگیرد، فرقی ندارد با تجهیزات و بیتجهیزات. البته ما باید امتیاز سهمیه را از آسیا بگیریم، چرا که از اروپا نمیتوانیم؛ نه ما بلکه همه آسیاییها. تنها قزاقها میتوانند از اروپا امتیاز بگیرند. چرا که آنها رکابزنان حرفهای دارند و بهدلیل ارتباط با دوچرخهسواران سطح بالا و حرفهای، سطحشان بالاتر از آسیایی هاست. تیمهای دوچرخهسواری قزاق معمولاً پنج رکابزن قزاق و 10 رکابزن از بقیه کشورها دارند و همین مسأله باعث پیشرفت آنها شده است.»
به نظر گنج خانلو، دوچرخهسواری ایران در دورههای قبل مانده است: «ما برای اینکه از قافله پیشرفت عقب نمانیم باید در مسابقات و رقابت با بقیه باشیم تا سطح فکری و تکنیکی ما بالاتر برود. اما نه تنها مسابقه نمیرویم که حتی دوچرخهسواران ایرانی خودشان تجهیزاتشان را تأمین میکنند و به همین دلیل دوچرخهسواری ایران در دورههای قبل مانده است. البته ما با این شرایط هم نتیجه میگیریم. اما اگر رکابزن بلژیکی که در تور آذربایجان حاضر بود، شرایط ما را داشت، اصلاً یک روز هم در دوچرخهسواری نمیماند، در مقابل اگر ما شرایط او را داشتیم شک نکنید قهرمان جهان میشدیم. این رکابزن در سال 120 روز مسابقه میدهد، اما ما چه؟»
او معتقد است فدراسیون باید برای سهمیه المپیک 2024 فکر اساسی کند: «اگر شرایط این طور باشد، فدراسیون باید فکر درست و درمان برای تیم ملی کند. در واقع باید برنامهریزی کند تا تیم ملی یا تیمهای باشگاهی در یکسری از مسابقات شرکت کنند تا هم پیشرفت کنند و هم نتیجه بگیرند و امتیاز سهمیه. نتیجه تیم در رقابتها به دنبالش امتیاز، درآمد و سهمیه دارد. تیم ملی ما برای سهمیه باید جزو 50 کشور اول رنکینگ جهانی باشد. برای محاسبه سهمیه امتیازات قهرمانی کشور، تور آذربایجان، تور ترکیه، قهرمانی آسیا جمع میشود و امتیازات بالای 8 نفر برتر هر کشور را برای سهمیه در نظر میگیرند. تصاحب سهمیه برای ما با شرایط سختی که دارد، مثل جنگ با اژدهاست. هر دوچرخهسوار ایرانی با این شرایط نتیجه بگیرد، شاهکار است. زمانی تیم دوچرخهسواری ما تیم 21 دنیا بود اما حالا وضعیت به حدی بد شده که فکر میکنم 65 دنیا باشیم. چرا که مسابقهای نمیرویم که امتیازی بگیریم.»
رکابزنی که قرار بود به نام ایران در قهرمانی جهان پا بزند اما او شرط uci را نداشت و به همین خاطر رقابت در مسابقه قهرمانی جهانی پیست را از دست داد؛ مسابقهای که گنجخانلو آن را برای پیشرفت دوچرخهسواری ایران مؤثر میداند. او به خبرنگار «ایران» میگوید: «مسابقه قهرمانی جهان جاده را به خاطر اینکه دعوتنامه لحظه آخری یعنی سه هفته مانده به شروع رقابتها آمد، از دست دادیم. در واقع استرالیا دعوتنامه را خیلی دیر فرستاد و فرصتی برای گرفتن ویزا نبود، اما حضور در مسابقه قهرمانی جهان پیست هم اعتباری برای ما و در پیشرفت کار ما تأثیرگذار بود اما نشد. به هر حال ما سالهاست در حسرت هستیم.» این رکابزن ملیپوش اعتراف میکند که شرایط دوچرخهسواران ایران برای تصاحب سهمیه و حضور در المپیک 2024 پاریس، سختتر از قبل است: «قطعاً ما مسیر سختی برای حضور در المپیک پاریس داریم. دوچرخهسواری ایران در قهرمانی جهان برای سهمیه المپیک نتیجه نمیگیرد، فرقی ندارد با تجهیزات و بیتجهیزات. البته ما باید امتیاز سهمیه را از آسیا بگیریم، چرا که از اروپا نمیتوانیم؛ نه ما بلکه همه آسیاییها. تنها قزاقها میتوانند از اروپا امتیاز بگیرند. چرا که آنها رکابزنان حرفهای دارند و بهدلیل ارتباط با دوچرخهسواران سطح بالا و حرفهای، سطحشان بالاتر از آسیایی هاست. تیمهای دوچرخهسواری قزاق معمولاً پنج رکابزن قزاق و 10 رکابزن از بقیه کشورها دارند و همین مسأله باعث پیشرفت آنها شده است.»
به نظر گنج خانلو، دوچرخهسواری ایران در دورههای قبل مانده است: «ما برای اینکه از قافله پیشرفت عقب نمانیم باید در مسابقات و رقابت با بقیه باشیم تا سطح فکری و تکنیکی ما بالاتر برود. اما نه تنها مسابقه نمیرویم که حتی دوچرخهسواران ایرانی خودشان تجهیزاتشان را تأمین میکنند و به همین دلیل دوچرخهسواری ایران در دورههای قبل مانده است. البته ما با این شرایط هم نتیجه میگیریم. اما اگر رکابزن بلژیکی که در تور آذربایجان حاضر بود، شرایط ما را داشت، اصلاً یک روز هم در دوچرخهسواری نمیماند، در مقابل اگر ما شرایط او را داشتیم شک نکنید قهرمان جهان میشدیم. این رکابزن در سال 120 روز مسابقه میدهد، اما ما چه؟»
او معتقد است فدراسیون باید برای سهمیه المپیک 2024 فکر اساسی کند: «اگر شرایط این طور باشد، فدراسیون باید فکر درست و درمان برای تیم ملی کند. در واقع باید برنامهریزی کند تا تیم ملی یا تیمهای باشگاهی در یکسری از مسابقات شرکت کنند تا هم پیشرفت کنند و هم نتیجه بگیرند و امتیاز سهمیه. نتیجه تیم در رقابتها به دنبالش امتیاز، درآمد و سهمیه دارد. تیم ملی ما برای سهمیه باید جزو 50 کشور اول رنکینگ جهانی باشد. برای محاسبه سهمیه امتیازات قهرمانی کشور، تور آذربایجان، تور ترکیه، قهرمانی آسیا جمع میشود و امتیازات بالای 8 نفر برتر هر کشور را برای سهمیه در نظر میگیرند. تصاحب سهمیه برای ما با شرایط سختی که دارد، مثل جنگ با اژدهاست. هر دوچرخهسوار ایرانی با این شرایط نتیجه بگیرد، شاهکار است. زمانی تیم دوچرخهسواری ما تیم 21 دنیا بود اما حالا وضعیت به حدی بد شده که فکر میکنم 65 دنیا باشیم. چرا که مسابقهای نمیرویم که امتیازی بگیریم.»
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/8027/21/629754/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه












































