یادی از فریدون مرادی شهیدی از دیار لرستان

فرمانده متواضع


نسرین خادمی
روزنامه نگار و ویراستار

در همه جوامع بشری افرادی هستند متفاوت با اکثریت جامعه که در دفاع از ارزش‌های انسانی، دینی و ملی از نثار جان خویش پروایی ندارند. در تاریخ معاصر، شهیدان جنگ تحمیلی عراق علیه ایران از زمره این افرادند. شهید فریدون مرادی از مشهورترین شهدای جنگ از خطه لرستان هم از این گروه است و نام او همچنان در یاد و خاطره مردم این دیار باقی و درخشان است.
نامش فریدون بود، روستا زاده و از تباری بزرگ. سال 1331 در میان دشت‌ها و کوه‌های سر به فلک کشیده زاگرس در روستایی به نام «میان دشتان» در منطقه «گریت» بخش پاپی حوالی خرم آباد چشم بر جهان گشود و زیر نظر پدری ایلیاتی، سختگیر و جدی و مادری متین، صبور و آرام  و در خانواده ای  پرجمعیت (10 برادر و 3 خواهر)  پرورش یافت. خانواده فریدون به روستایی نزدیک راه آهن کوچ می‌‌کند و او برای آموختن و اندوختن دانش هر روز مسافتی 6 کیلومتری را همراه با بچه‌های روستا و خواهرها و برادرانش می‌‌پیماید. او با گذر از تونل‌های سیاه و تاریک با گام‌های پی در پی با دستانی باز به مانند پرنده‌ها روی ریل راه آهن حرکت می‌‌کرد؛ زیر تیغ آفتاب و گاه رگبار باران، تگرگ و برف سختکوشی و استقامت را مشق و تمرین می‌‌کرد. آنجا بود که آموخت اجتماعی و با همه همدل و مهربان باشد.
فریدون بعد از پایان دوره دبستان  به خرم آباد می‌‌رود و سال اول و دوم دبیرستان را سپری می‌‌کند و سپس به دعوت برادرش برای ادامه تحصیل روانه اندیمشک می‌‌شود؛ اندیمشک شهری که در دوران جنگ بدون اغراق پذیرای صدها که نه بلکه هزاران مبارز و رزمنده  و پایگاه  انبار مهمات علیه دشمن می‌‌شود. شهری که عراق در یک روز و همزمان با 54 هواپیما بر سر مردم بی گناه آن بمب ریخت و بسیاری زخمی، دچار نقص عضو و شهید شدند. او قبل از انقلاب در دوران دبیرستان به ورزش روی می‌‌آورد و در رشته کشتی وزن 68 کیلو در اهوازمقام دوم را کسب و مدال نقره را از آن خود می‌‌کند. علاوه بر کشتی، سوار کاری، کوهنوردی و تیراندازی را هم تجربه می‌‌کند. گاه به شکار می‌‌رفت و حاصل شکارش را میان روستاییان و نیازمندان تقسیم می‌‌کرد.
سال‌های آخر دبیرستان به اقتضای دوران وارد حیطه سیاست علیه رژیم وقت می‌‌شود و برای پخش اعلامیه به ایستگاه‌های راه آهن و روستاها می‌‌رود. در نهایت دوران دبیرستان را در اندیمشک به پایان می‌‌رساند و موفق به گرفتن مدرک دیپلم می‌‌شود، اما از رفتن به سربازی سر باز می‌‌زند و بعدها به اصفهان می‌‌رود و در یک شرکت استخدام می‌‌شود، اما به دلیل نداشتن کارت پایان خدمت اخراج می‌‌شود.
فریدون سال 59 از بدو تأسیس بسیج، عضو آن می‌‌شود و هر آنچه برای خدمت به مردم دارد در طبق اخلاص می‌‌گذارد و بعد از حمله عراق به ایران بدون اطلاع خانواده‌اش به خوزستان می‌‌رود و در جنگ‌های پارتیزانی شرکت می‌‌کند. او بارها در جنگ‌های منظم  هم دوش به دوش سربازان در خط مقدم رشادت و شجاعت خود را به همرزمان و فرماندهان نشان می‌‌دهد. فریدون مرادی همرزم دکتر چمران بود و در گردان‌های او شرکت می‌‌کرد.اوایل دهه 60 به ایستگاه راه آهن سپید دشت می‌‌رود و در جهاد سازندگی استخدام و مشغول فعالیت می‌‌شود و جدای از مسئولیت اش گاه و بی گاه به یاری همسایه‌ها، دوستان، بستگان و حتی آنانی را که نمی شناخت می‌‌شتابد.
سال 61 با یک معلم متدین ازدواج می‌‌کند. جشن عروسی شان در نهایت سادگی و با کمترین هزینه برگزار می‌‌شود. او ساده زیست بود و بی آلایش. سال 62 و 64 صاحب دو فرزند می‌‌شود به نام یحیی که اکنون مهندس صنایع است و سلمان که در رشته مهندسی هوافضا تحصیل کرده است. فرزندان مانند پدر به زندگی ساده و بی آلایش‌شان ادامه می‌‌دهند. آنان دریافته‌اند که پدرشان برای برقراری عدل و عدالت به شهادت رسیده است، نه ثروت اندوزی و شهرت.
فریدون مرادی از سپید دشت به خرم آباد منتقل و در قسمت معاونت لجستیک جهاد استان مشغول به کار می‌‌شود و بعدها به عنوان فرمانده ستاد پشتیبانی مهندسی منصوب می‌‌شود. او هیچ گاه مسئولیتش را به رخ نمی کشید و همواره به خدمت مشغول بود و از مطرح شدن بیزار. در ساختن حمام، ایجاد راه و تسطیح جاده‌های روستایی کوشا بود و دوش به دوش کشاورزان آشنا و غیر آشنا در کاشت و برداشت بی هیچ چشمداشت و منتی بسیار کمک می‌‌کرد. فریدون در توزیع و ترویج کتابخوانی بین روستاییان نیز تلاش بسیار کرد. او سال 1364 به خانه خدا مشرف و به حاج فریدون ملقب شد. حاج فریدون، چه قبل و چه بعد از زیارت خانه خدا مؤمن بود و مردم‌دار و یار و یاور مظلومان. به میهن اش عشق می ورزید و بارها برای دفاع از کشورش به جبهه رفت و  پشت جبهه هم از سر زدن به خانواده همرزمانش که  خط مقدم جبهه بودند در حل مشکلات آنان دریغ نمی‌کرد. فرمانده بود و در ایجاد خاکریز، ساختن سنگر و تسطیحِ گذرگاه های سخت برای جنگ با دشمن در تلاش بود .علاوه براو شماری از بستگانش از جمله دو پسرعمویش به نام رضا مرادی؛ دردانه پدر، مادر و هشت خواهر، در منطقه زبیدات (سال1368) در روزهای پایان سربازی اش براثر برخورد با مین به شهادت رسید و همه بستگان و دوستدارانش را در غمی سنگین فرو برد.پسرعموی دیگرش به نام مصطفی مرادی که رشادت و شجاعت اش در نبرد با دشمن زبانزد خاص و عام بود سال1365 در منطقه دارخوین به شهادت رسید.
 در واقع باید گفت، حاج فریدون مرادی جدای از تعارفات همیشگی،  فردی متواضع، بی ریا، بی آلایش، ساده‌پوش و ساده‌زیست بود، کمتر کسی از او دلخور می‌‌شد و در صورت دلخوری دل طرف مقابل راسریع به دست می‌‌آورد. بخشنده بود و بخشی از حقوقش را صرف نیازمندان و بخشی هم به جبهه کمک می‌‌کرد. او هرگز عقایدش را بر دیگران تحمیل نکرد.
حاج فریدون مرادی بارها و بارها در جبهه حضور یافت و در عملیاتی مانند فتح المبین، ثامن الائمه، کربلای یک و... شرکت کرد. براساس اظهارات همرزمان و همسنگرانش بعد از عملیات بیت‌‌المقدس 4 و در پی آزادسازی بخشی از ارتفاعات «شاخ شمیران» در منطقه بندیخان، شبانه روز کمک رسان رزمندگان بود و سرانجام عصر پنجشنبه 29/2/67 تقریباً در پایان جنگ هشت ساله برای انتقال یک دستگاه بولدوزر که بر اثر اصابت خمپاره آسیب می‌‌بیند،  همراه راننده بولدوزر و یکی از همرزمانش راهی خاک دشمن می‌‌شود. او حیف می‌‌داند که اموال مردم ایران غنیمت دشمن شود. حاج فریدون فرمانده بود و نیاز و ضرورتی نبود که در محل حاضر شود، اما با ایثار و ازخودگذشتگی هنگام برگرداندن بولدوزر بر اثر اصابت ترکش خمپاره بر قلبش به شهادت می‌‌رسد؛ بسیاری در تشییع پیکرش شرکت کردند و زنان لرستانی بنا بر آیین شان رخ  خراشیدند و موی از سر بر کندند و  بیت مشهور فردوسی در سوگ سیاوش  تداعی می شد؛ فرنگیس چو بشنید رخ را بِخَست/میان را به زنار خونین ببست.  نام  و یاد حاج فریدون مرادی و یاران همرزمش گرامی.

آدرس مطلب http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/8030/15/630152/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه ها