مزایای دیوید لینچ بودن


بهاءالدین مرشدی
داستان‌نویس

​​​​​​​اگر بخواهیم خیلی خلاصه درباره دیوید لینچ حرف بزنیم باید بگوییم دیوید لینچ، دیوید لینچ است. این تنها تعریفی است که می‌توانم از او به دست بدهم. مزایای لینچ بودن زیاد است، نخستین‌اش این‌که شما هیچ توقعی از او ندارید. او قرار نیست مثل همه باشد. او فقط و فقط شبیه به خودش است؛ خودی که بعید است از کسی انتظار داشته باشید. غیر از هنری که در لینچ هست او قرار است آدمی باشد که عجیب بودن را انتخاب کرده است. حالا این عجیب بودن به او چه امکانی می‌دهد؟ این امکان اوست که مثلاً در همه‌گیری کرونا هر روز از پشت پنجره به بیرون نگاه کند و آب و هوای ال ای را برای شما گزارش کند. هر روز و هر روز. این تنها و تنها نبوغ می‌تواند باشد و نه چیز دیگری. شاید پیش خودتان بگویید چطور چنین حرکتی نبوغ‌آمیز است؟ بعید است بتوانم پاسخ قانع‌کننده‌ای به شما بدهم اما می‌توانم به شما اطمینان بدهم که این حرکت او نبوغ‌آمیز است. درست وقتی که شما می‌خواهید یک آدم حرفه‌ای مثل لینچ را ببینید او ترجیح می‌دهد قواعد را بشکند و در نقش گزارشگر آب و هوا ظاهر شود یا در کارگاهش ویدیوهایی که از یک نفر انتظار ندارید، بسازد.
اما به گمان من باید یک چیز را در مورد او در نظر گرفت. او یک سوررئالیست است. این چه ویژگی‌ای برای او ایجاد می‌کند؟ این امکان برای او فراهم می‌شود که چیزهای غیرممکن را به شما بقبولاند و شما آنها را باور کنید. این‌طور است که او اصلاً عجیب به نظر نمی‌آید. او یک سوررئالیست است که دارد زندگی معمولی خودش را انجام می‌دهد. او صبحانه می‌خورد و به قول خودش قهوه روزانه‌اش را می‌نوشد و کارهای روزمره‌اش را دنبال می‌کند. او از دید سوررئالیسم یک آدم عادی است اما از دید یک آدم عادی او یک سوررئالیست است با شگفتی‌های فراوان. او کسی است که از هیچ چیز غیرواقعی برای نشان دادن ترسی ندارد. او می‌تواند هر کاری که انسان نمی‌تواند انجام بدهد انجام بدهد. شاید فکر می‌کنید دارم درباره فیلم‌های او حرف می‌زنم اما اشتباه نکنید، من درباره زندگی روزمره او صحبت می‌کنم. روش‌های عجیب دیوید لینچ بودن در زندگی روزمره؛ روش‌هایی که می‌شود با آن یک زندگی متفاوت اما عادی را تجربه کرد. می‌خواهم به سراغ یکی از آثار لینچ بروم. سریالی با نام «تویین پیکس»، سریالی که نخستین فصل آن در سال 1990 ساخته شده است. تا اینجا او هیچ چیز عجیبی ندارد اما او یک اثر عجیب خلق کرده؛ در یک شهر خیالی به نام تویین پیکس در ایالت واشنگتن که در آن قتلی رخ داده است و باید راز این مردن برای شما آشکار شود اما همه ماجراها و آدم‌ها آن آدم‌ها و ماجراهایی نیست که شما می‌شناسید و در سریال‌ها به آن خو کرده‌اید. او دومین فصل را در 1991 ساخت و باید 25 سال می‌گذشت تا فصل سوم در سال 2017 با همان بازیگرها و ادامه همان اتفاق‌ها ساخته شود. وارد شدن به جهانی دیگر و همه ذهن آشفته‌ای که یک کارگردان می‌تواند داشته باشد و همین او را متمایز می‌کند. او در فصل سوم از این سریال، عجیب‌تر از فصل‌های پیشین است. او راحت‌تر ریسک می‌کند و انگار تجربه‌های 25 ساله را در این فصل به کار می‌گیرد. او می‌تواند یک قسمت شما را پای تلویزیون بنشاند و به شما هیچ داستانی ندهد و فقط انتزاع ببینید. او می‌تواند، برایش هم اهمیتی ندارد که این محصول چقدر در گیشه می‌تواند موفق باشد. شما می‌توانید یکی از کارگردان‌های کم‌اقبال از سمت تماشاگر باشید اما همزمان یکی از مهم‌ترین کارگردان‌های سینمای جهان باشید.


آدرس مطلب http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/8030/24/630216/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه ها