فیلمی برای عاشقان سینما
محمد کریمی
منتقد
یکی از فیلمهایی که امسال در لیست نامزدهای نهایی اسکار قرار گرفته، اثر جدید استیون اسپیلبرگ است که بسیاری آن را تا حدود زیادی زندگینامه خود او میدانند. بسیاری از منتقدان سینما معتقدند که «خانواده فیبلمن» شاید بهترین اثر اسپیلبرگ نباشد، اما شخصیترین و پرشورترین اثر اوست و هدیهای است شگفتانگیز و احساسی به سینما و هنر که به مخاطب یادآوری میکند چقدر فیلمها در زندگی ما مهم هستند. اسپیلبرگ با ساخت این فیلم، به موج فیلمسازانی پیوسته که بهدنبال روایت داستانهای زندگینامهای در مورد دوران کودکیای هستند که آنها را به هنرمندان و انسانهای امروزی تبدیل کرده است. آخرین فیلم او، «خانواده فیبلمن» رابطه پیچیده بین یک هنرمند در حال رشد، والدین دوستداشتنی اما جدا شدهاش و اتفاقات زندگی و فیلمهایی را روایت میکند که او را به تبدیل شدن به یکی از محبوبترین داستاننویسان تمام دوران سوق داد. فیلم را باید اثری زنده و جدی پیرامون دوران بزرگ شدن دانست؛ دوران بلوغی که اغلب مثل مجموعهای از داستانهای شبیه به خود است و همین است که میبینیم چگونه هر لحظه، کوچک و بزرگ، استیون را تبدیل به مردی میکنند که رفتهرفته کامل میشوند. تکتک عناصر «خانواده فیبلمن» عالی هستند، از فیلمبرداری زیبای یانوش کامینسکی گرفته تا آخرین موسیقی جان ویلیامز برای اسپیلبرگ (آهنگسازی که سال آینده رسماً از سینما کنارهگیری میکند) تا بازیگران که بهعنوان ارکان اصلی فیلم، با اجراهای فوقالعاده خود فیلم را زیباتر کردهاند. از میشل ویلیامز و پل دانو تا ست روگن و دیگر بازیگران مکمل. با این حال، نباید از این واقعیت چشمپوشی کرد که این اجراها با داستانی همراه هستند که ناقص به نظر میرسد و به نظر داستان به جای فیلمی که بتوانیم با آن سفری کامل داشته باشیم، بهصورت تکه تکه روایت میشود. داستان فیلم بسیار ساده و روان شروع میشود؛ سامی فابلمن جوان پس از اینکه والدینش او را برای دیدن «بزرگترین نمایش روی زمین» میبرند عاشق فیلم و سینما میشود. سامی با یک دوربین کوچک، شروع به ساختن فیلمهای خودش در خانه میکند و این باعث خوشحالی مادر همیشه حامی او میشود. «خانواده فیبلمن» گاهی آنقدر شخصی است که به نظر میرسد سعی دارد بسیاری از جنبههای زندگی اسپیلبرگ را متعادل کرده و به نمایش بگذارد. با این حال، روشی که فیلم موفق میشود با آن انسجام و سرمایهگذاری در تمام قسمتهای این داستان دوران بلوغ را حفظ کند، قابل توجه است و با یک ذوق جالب از سوی اسپیلبرگ روایت میشود و در نهایت، خوشبختانه استعداد اسپیلبرگ در برانگیختن تماشاگران برای پرده سوم بازمیگردد و همه چیز به پایانی خندهدار و خوشایند ختم میشود که حتی خستهترین مخاطب را هم به لبخند زدن دعوت میکند. بنابراین، جدیدترین اثر اسپیلبرگ یک تجربه فراموش نشدنی برای هر کسی است که عاشق فیلم است و با استفاده از تجربیات گذشته برای اطلاع از زمان حال و تأثیرگذاری بر آینده، رؤیای داستان گفتن را در سر دارد.
خانواده فیبلمن/ کارگردان: استیون اسپیلبرگ/ بازیگران: میشل ویلیامز، پل دینو، ست روگن، گبریل لابل، جاد هیرش/ محصول: 2022
منتقد
یکی از فیلمهایی که امسال در لیست نامزدهای نهایی اسکار قرار گرفته، اثر جدید استیون اسپیلبرگ است که بسیاری آن را تا حدود زیادی زندگینامه خود او میدانند. بسیاری از منتقدان سینما معتقدند که «خانواده فیبلمن» شاید بهترین اثر اسپیلبرگ نباشد، اما شخصیترین و پرشورترین اثر اوست و هدیهای است شگفتانگیز و احساسی به سینما و هنر که به مخاطب یادآوری میکند چقدر فیلمها در زندگی ما مهم هستند. اسپیلبرگ با ساخت این فیلم، به موج فیلمسازانی پیوسته که بهدنبال روایت داستانهای زندگینامهای در مورد دوران کودکیای هستند که آنها را به هنرمندان و انسانهای امروزی تبدیل کرده است. آخرین فیلم او، «خانواده فیبلمن» رابطه پیچیده بین یک هنرمند در حال رشد، والدین دوستداشتنی اما جدا شدهاش و اتفاقات زندگی و فیلمهایی را روایت میکند که او را به تبدیل شدن به یکی از محبوبترین داستاننویسان تمام دوران سوق داد. فیلم را باید اثری زنده و جدی پیرامون دوران بزرگ شدن دانست؛ دوران بلوغی که اغلب مثل مجموعهای از داستانهای شبیه به خود است و همین است که میبینیم چگونه هر لحظه، کوچک و بزرگ، استیون را تبدیل به مردی میکنند که رفتهرفته کامل میشوند. تکتک عناصر «خانواده فیبلمن» عالی هستند، از فیلمبرداری زیبای یانوش کامینسکی گرفته تا آخرین موسیقی جان ویلیامز برای اسپیلبرگ (آهنگسازی که سال آینده رسماً از سینما کنارهگیری میکند) تا بازیگران که بهعنوان ارکان اصلی فیلم، با اجراهای فوقالعاده خود فیلم را زیباتر کردهاند. از میشل ویلیامز و پل دانو تا ست روگن و دیگر بازیگران مکمل. با این حال، نباید از این واقعیت چشمپوشی کرد که این اجراها با داستانی همراه هستند که ناقص به نظر میرسد و به نظر داستان به جای فیلمی که بتوانیم با آن سفری کامل داشته باشیم، بهصورت تکه تکه روایت میشود. داستان فیلم بسیار ساده و روان شروع میشود؛ سامی فابلمن جوان پس از اینکه والدینش او را برای دیدن «بزرگترین نمایش روی زمین» میبرند عاشق فیلم و سینما میشود. سامی با یک دوربین کوچک، شروع به ساختن فیلمهای خودش در خانه میکند و این باعث خوشحالی مادر همیشه حامی او میشود. «خانواده فیبلمن» گاهی آنقدر شخصی است که به نظر میرسد سعی دارد بسیاری از جنبههای زندگی اسپیلبرگ را متعادل کرده و به نمایش بگذارد. با این حال، روشی که فیلم موفق میشود با آن انسجام و سرمایهگذاری در تمام قسمتهای این داستان دوران بلوغ را حفظ کند، قابل توجه است و با یک ذوق جالب از سوی اسپیلبرگ روایت میشود و در نهایت، خوشبختانه استعداد اسپیلبرگ در برانگیختن تماشاگران برای پرده سوم بازمیگردد و همه چیز به پایانی خندهدار و خوشایند ختم میشود که حتی خستهترین مخاطب را هم به لبخند زدن دعوت میکند. بنابراین، جدیدترین اثر اسپیلبرگ یک تجربه فراموش نشدنی برای هر کسی است که عاشق فیلم است و با استفاده از تجربیات گذشته برای اطلاع از زمان حال و تأثیرگذاری بر آینده، رؤیای داستان گفتن را در سر دارد.
خانواده فیبلمن/ کارگردان: استیون اسپیلبرگ/ بازیگران: میشل ویلیامز، پل دینو، ست روگن، گبریل لابل، جاد هیرش/ محصول: 2022
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/8095/24/639156/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه








































