خاطرات 453 روز حضور در کاخ سفید
اتاقی که در آنجا اتفاق افتاد
جان بولتون / مشاورامنیت ملی سابق ترامپ / مترجمان: مسعود میرزایی و بهجت عباسی
شروط ترامپ برای جانشین نیکی هیلی
حضور در نیویورک به من یادآوری میکرد که چرا سفیران امریکا در سازمان ملل نباید از جایگاه اداری همسطح با اعضای کابینه برخوردار باشند (حداقل رویکرد سنتی جمهوریخواهان این طور بود)، یا اگر پست تشریفاتی عضویت در کابینه را دریافت کردند، رئیس جمهوری باید به آنها تأکید کند که بدون هیچ شک و تردیدی فقط یک نفر در دولت سمت وزیر خارجه را برعهده دارد. نیکی هیلی سفیر امریکا در سازمان ملل متحد، هرگز این نکته را درک نکرده بود و همه شنیده هایم درباره او، از جمله به طورمستقیم از شخص رئیس جمهوری حکایت از این داشت که او و تیلرسون، اولین وزیر خارجه ترامپ، از ته دل ازهم متنفر بودهاند (شاید هم چنین نفرتی از ته دل نبود). یکی از شواهد اولیه درباره اینکه هیلی واقعاً در این زمینه مشکل دارد، به سوء مدیریت او درباره مسأله تحریمهای روسیه مربوط میشد که بعد از حمله امریکا به سوریه (به اصطلاح به تلافی استفاده از تسلیحات شیمیایی) در ماه آوریل نمود پیدا کرد. شواهد مشابهی از رفتار مشکل دار هیلی بار دیگر در ماه ژوئن در رابطه با خروج امریکا از شورای «نامشروع» حقوق بشر سازمان ملل متحد بروز کرد. ترامپ پس از توصیههای مشاورانش با خروج از این شورا موافقت و در جلسه اتاق بیضی با حضور من، هیلی و پمپئو بر ضرورت انجام این کار تأکید کرد. در این جلسه ترامپ بعد از اعلام موافقت با چنین طرحی از هیلی پرسید: «اوضاع چگونه پیش میرود؟» و هیلی با پیش کشیدن مذاکرات تجاری با چین - که اصلاً در حیطه مسئولیت او نبود - به او پاسخ داد. ترامپ سپس همچون همیشه و بهصورت طولانی درباره مسائل تجاری که از جمله مسائل مورد علاقه وی بود سخنرانی کرد (از جمله این که دوباره گفت اتحادیه اروپا درست مانند چین است فقط اندکی کوچکتر است). هیلی در ادامه جلسه از ترامپ درباره سفری که قرار بود به هند و برای دیدار با «دالای لاما» رهبر بودائیان تبت انجام دهد، کسب تکلیف کرد. هدف از این سفر معلوم نبود، جز این که فرصتی را برای هیلی جهت گرفتن عکس یادگاری با دالای لاما ایجاد میکرد؛ فرصتی که همیشه برای سیاستمداران جاه طلب خوب است. اما زمین مینی که هیلی با مطرح کردن بحث مسائل تجاری چین وارد آن شد، نشان میداد که از قابلیتهای سیاسی چندانی برخوردار نیست: همین که ترامپ فهمید چین ممکن است چه نظری به سفر هیلی به هند و دیدارش با دالای لاما داشته باشد، این سفر اساساً منتفی شد. این اتفاق به پمپئو ثابت کرد که ترامپ تا چه اندازه به هیلی اختیار و قدرت داده که میتواند این گونه از وظایف اصلی اش دور شود و در مسئولیتهای وزیر خارجه دخالت کند. پمپئو معتقد بود که به همین دلایل باید جلوی اقدامات هیلی گرفته میشد. در هر صورت، ما 19 ژوئن از شورای حقوق بشر سازمان ملل خارج شدیم. جایگزین کردن مقامهای ارشدی که دولت را ترک میکردند نیز بسیار دشوار بود بویژه این که به پایان دومین سال ریاست جمهوری ترامپ نزدیک میشدیم. انتخاب جانشین هیلی یکی از این ماراتنهای دشوار بود. هیلی بعد از رایزنیهای جداگانه با ترامپ، ایوانکا و کوشنر درباره یک موضوع «کاملاً شخصی»، در تاریخ 9 اکتبر به کلی (نه من و نه پمپئو) گفت که قصد دارد استعفا دهد. البته استعفای او چند بار تمدید شد تا این که او در نهایت 31 دسامبر استعفا داد. با این استعفا، برای بسیاری از افراد دیگر جای شک و شبههای باقی نماند که رقابت درون حزبی جمهوریخواهان برای انتخابات بعدی ریاست جمهوری از هم اکنون آغاز شده است. هیلی در اظهاراتی تعجب برانگیز در حالی که کنار رئیس جمهوری در اتاق بیضی نشسته بود موضوع رقابت در انتخابات 2020 را رد کرد و به این ترتیب توانست به همه یادآوری کند که او برای (کمک به دولت) همیشه در دسترس خواهد بود. هیلی گفت: «نه، من در انتخابات 2020 رقابت نمیکنم... قول میدهم کاری که انجام خواهم داد تبلیغ برای این یکی (رئیس جمهوری فعلی) است.» بسیاری از افراد هم نظرشان بر این بود که او تلاش میکند در انتخابات بعدی به جای مایک پنس نامزد پست معاون رئیس جمهوری شود. این دیدگاه مورد تأیید کوشنر و ایوانکا بود و صرفاً یک حدس و گمان بیپایه و اساس نبود. یکی از شروط ترامپ این بود که جانشین هیلی حتماً زن باشد. «دینا پاول»، نخستین نامزد مطرح و پر امید برای تصدی پست سفیر امریکا در سازمان ملل پیشتر در شورای امنیت ملی کار کرده بود و خانواده ترامپ هم ترجیح میدادند او جانشین هیلی شود. بنابراین در ابتدا به نظر میرسید که انتخاب او برای این سمت قطعی شده باشد، ولی مخالفتهای زیادی علیه خانم پاول شکل گرفت و طولی نکشید که جست و جو برای نامزدهای دیگری آغاز شد. من و پمپئو از همان ابتدا موافق این امر بودیم که سفیر امریکا در سازمان ملل نباید در کابینه سمتی داشته باشد اما ابتدا باید ترامپ را در این زمینه قانع میکردیم. ترامپ معتقد بود داشتن «پست کابینه» به سفیر امریکا در سازمان ملل «برای انجام وظایفش کمک خواهد کرد»؛ من و پمپئو دیگر حرفی برای گفتن نداشتیم. به نظر من اگر کسی برای انجام مسئولیتهایش بهعنوان سفیر به چنین کمکی نیاز داشته باشد، باید بهدنبال کار دیگری برود. به غیر از موضوع پست کابینه، من و پمپئو برای چند هفته درباره گزینههای جایگزین هیلی گفتوگو و با برخی از این گزینهها هم برای ارزیابی میزان تمایلشان برای تصدی این کرسی رایزنی کردیم. وقتی بررسیها تمام شد هر دوی ما به این نتیجه رسیدیم که «کلی کرافت» سفیر امریکا در کانادا معقولترین انتخاب برای جانشینی هیلی است. کرافت علاوه بر این که قابلیتهای لازم را برای تصدی این شغل داشت در همین دولت هم بهعنوان سفیر خدمت میکرد و صلاحیت او کاملاً تأیید شده و مجوزهای امنیتی مناسب نیز به او اعطا شده بود و از اینرو کاملاً آمادگی داشت که مسئولیت جدید خود را سریعاً شروع کند. در همین اثنا، کاخ سفید در وضعیتی قرار گرفته بود که گویی همه سرگرم توطئه چینی هستند، زیرا هر کسی به این فکر میکرد که چه کسی باید جانشین هیلی شود. بسیاری به من میگفتند که هرگز نباید درباره یک موضوع به کسی اعتماد کنم، هرچند که هیچ وقت برای شخص من در این زمینه مشکلی پیش نیامد. شاید هم آنها درست میگفتند.
شروط ترامپ برای جانشین نیکی هیلی
حضور در نیویورک به من یادآوری میکرد که چرا سفیران امریکا در سازمان ملل نباید از جایگاه اداری همسطح با اعضای کابینه برخوردار باشند (حداقل رویکرد سنتی جمهوریخواهان این طور بود)، یا اگر پست تشریفاتی عضویت در کابینه را دریافت کردند، رئیس جمهوری باید به آنها تأکید کند که بدون هیچ شک و تردیدی فقط یک نفر در دولت سمت وزیر خارجه را برعهده دارد. نیکی هیلی سفیر امریکا در سازمان ملل متحد، هرگز این نکته را درک نکرده بود و همه شنیده هایم درباره او، از جمله به طورمستقیم از شخص رئیس جمهوری حکایت از این داشت که او و تیلرسون، اولین وزیر خارجه ترامپ، از ته دل ازهم متنفر بودهاند (شاید هم چنین نفرتی از ته دل نبود). یکی از شواهد اولیه درباره اینکه هیلی واقعاً در این زمینه مشکل دارد، به سوء مدیریت او درباره مسأله تحریمهای روسیه مربوط میشد که بعد از حمله امریکا به سوریه (به اصطلاح به تلافی استفاده از تسلیحات شیمیایی) در ماه آوریل نمود پیدا کرد. شواهد مشابهی از رفتار مشکل دار هیلی بار دیگر در ماه ژوئن در رابطه با خروج امریکا از شورای «نامشروع» حقوق بشر سازمان ملل متحد بروز کرد. ترامپ پس از توصیههای مشاورانش با خروج از این شورا موافقت و در جلسه اتاق بیضی با حضور من، هیلی و پمپئو بر ضرورت انجام این کار تأکید کرد. در این جلسه ترامپ بعد از اعلام موافقت با چنین طرحی از هیلی پرسید: «اوضاع چگونه پیش میرود؟» و هیلی با پیش کشیدن مذاکرات تجاری با چین - که اصلاً در حیطه مسئولیت او نبود - به او پاسخ داد. ترامپ سپس همچون همیشه و بهصورت طولانی درباره مسائل تجاری که از جمله مسائل مورد علاقه وی بود سخنرانی کرد (از جمله این که دوباره گفت اتحادیه اروپا درست مانند چین است فقط اندکی کوچکتر است). هیلی در ادامه جلسه از ترامپ درباره سفری که قرار بود به هند و برای دیدار با «دالای لاما» رهبر بودائیان تبت انجام دهد، کسب تکلیف کرد. هدف از این سفر معلوم نبود، جز این که فرصتی را برای هیلی جهت گرفتن عکس یادگاری با دالای لاما ایجاد میکرد؛ فرصتی که همیشه برای سیاستمداران جاه طلب خوب است. اما زمین مینی که هیلی با مطرح کردن بحث مسائل تجاری چین وارد آن شد، نشان میداد که از قابلیتهای سیاسی چندانی برخوردار نیست: همین که ترامپ فهمید چین ممکن است چه نظری به سفر هیلی به هند و دیدارش با دالای لاما داشته باشد، این سفر اساساً منتفی شد. این اتفاق به پمپئو ثابت کرد که ترامپ تا چه اندازه به هیلی اختیار و قدرت داده که میتواند این گونه از وظایف اصلی اش دور شود و در مسئولیتهای وزیر خارجه دخالت کند. پمپئو معتقد بود که به همین دلایل باید جلوی اقدامات هیلی گرفته میشد. در هر صورت، ما 19 ژوئن از شورای حقوق بشر سازمان ملل خارج شدیم. جایگزین کردن مقامهای ارشدی که دولت را ترک میکردند نیز بسیار دشوار بود بویژه این که به پایان دومین سال ریاست جمهوری ترامپ نزدیک میشدیم. انتخاب جانشین هیلی یکی از این ماراتنهای دشوار بود. هیلی بعد از رایزنیهای جداگانه با ترامپ، ایوانکا و کوشنر درباره یک موضوع «کاملاً شخصی»، در تاریخ 9 اکتبر به کلی (نه من و نه پمپئو) گفت که قصد دارد استعفا دهد. البته استعفای او چند بار تمدید شد تا این که او در نهایت 31 دسامبر استعفا داد. با این استعفا، برای بسیاری از افراد دیگر جای شک و شبههای باقی نماند که رقابت درون حزبی جمهوریخواهان برای انتخابات بعدی ریاست جمهوری از هم اکنون آغاز شده است. هیلی در اظهاراتی تعجب برانگیز در حالی که کنار رئیس جمهوری در اتاق بیضی نشسته بود موضوع رقابت در انتخابات 2020 را رد کرد و به این ترتیب توانست به همه یادآوری کند که او برای (کمک به دولت) همیشه در دسترس خواهد بود. هیلی گفت: «نه، من در انتخابات 2020 رقابت نمیکنم... قول میدهم کاری که انجام خواهم داد تبلیغ برای این یکی (رئیس جمهوری فعلی) است.» بسیاری از افراد هم نظرشان بر این بود که او تلاش میکند در انتخابات بعدی به جای مایک پنس نامزد پست معاون رئیس جمهوری شود. این دیدگاه مورد تأیید کوشنر و ایوانکا بود و صرفاً یک حدس و گمان بیپایه و اساس نبود. یکی از شروط ترامپ این بود که جانشین هیلی حتماً زن باشد. «دینا پاول»، نخستین نامزد مطرح و پر امید برای تصدی پست سفیر امریکا در سازمان ملل پیشتر در شورای امنیت ملی کار کرده بود و خانواده ترامپ هم ترجیح میدادند او جانشین هیلی شود. بنابراین در ابتدا به نظر میرسید که انتخاب او برای این سمت قطعی شده باشد، ولی مخالفتهای زیادی علیه خانم پاول شکل گرفت و طولی نکشید که جست و جو برای نامزدهای دیگری آغاز شد. من و پمپئو از همان ابتدا موافق این امر بودیم که سفیر امریکا در سازمان ملل نباید در کابینه سمتی داشته باشد اما ابتدا باید ترامپ را در این زمینه قانع میکردیم. ترامپ معتقد بود داشتن «پست کابینه» به سفیر امریکا در سازمان ملل «برای انجام وظایفش کمک خواهد کرد»؛ من و پمپئو دیگر حرفی برای گفتن نداشتیم. به نظر من اگر کسی برای انجام مسئولیتهایش بهعنوان سفیر به چنین کمکی نیاز داشته باشد، باید بهدنبال کار دیگری برود. به غیر از موضوع پست کابینه، من و پمپئو برای چند هفته درباره گزینههای جایگزین هیلی گفتوگو و با برخی از این گزینهها هم برای ارزیابی میزان تمایلشان برای تصدی این کرسی رایزنی کردیم. وقتی بررسیها تمام شد هر دوی ما به این نتیجه رسیدیم که «کلی کرافت» سفیر امریکا در کانادا معقولترین انتخاب برای جانشینی هیلی است. کرافت علاوه بر این که قابلیتهای لازم را برای تصدی این شغل داشت در همین دولت هم بهعنوان سفیر خدمت میکرد و صلاحیت او کاملاً تأیید شده و مجوزهای امنیتی مناسب نیز به او اعطا شده بود و از اینرو کاملاً آمادگی داشت که مسئولیت جدید خود را سریعاً شروع کند. در همین اثنا، کاخ سفید در وضعیتی قرار گرفته بود که گویی همه سرگرم توطئه چینی هستند، زیرا هر کسی به این فکر میکرد که چه کسی باید جانشین هیلی شود. بسیاری به من میگفتند که هرگز نباید درباره یک موضوع به کسی اعتماد کنم، هرچند که هیچ وقت برای شخص من در این زمینه مشکلی پیش نیامد. شاید هم آنها درست میگفتند.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7556/4/568103/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه
































