دختری که در زندان زاده شد
محمد بلوری- قسمت نهم/آفتاب زلال صبحگاهی در میانه اسفندماه به رنگ عسل بهاری میدرخشید و در باغچه حیات زندان زنان شکوفههای چند درخت زردآلو به شوق باد بهاری در شکفتن بودن، چند کپه کوچک برف که روی درخت پیر کاج الماسگون در نمایش آفتاب میدرخشیدند کمکم آب میشدند و چکهچکه فرو میچکیدند.
مهتاب در سلول نوزادش را در آغوش گرفته بود و با گهواره زانوهایش دخترک را میخواباند از پشت میلههای سلول، نگاه حسرتبارش را به باغچه بیدار بهاری دوخته بود و خاطرات شیرین گذشتهاش را بهخاطر میآورد.
از روزی که به دیدنش رفته بودم تا برای خوانندگان بخش حوادث ماجرای زندگیاش را یادداشت کنم و وقتی در روزنامه نوشتیم که این زن جوان محکوم به حبس ابد، تصمیم دارد، دختر نوزادش را به خانوادهای بهعنوان فرزندخوانده بسپارد خوانندگان بسیاری درخواست کرده بودند این کودک را تحویل بگیرند و خانوادههایی هم اشتیاق آن را داشتند که ماجرای زندگی مهتاب را بخوانند.
اولین پرسشام از مهتاب این بود که چگونه با همسرش آشنا شده و با هم ازدواج کردهاند؟
مهتاب در حسرت روزگار شیرین از دست رفتهاش، در نگاهش رؤیای غمانگیزی سایه انداخته و گفت:
- تا پایان دوره دبیرستان تحت سرپرستی بخش خدمات شهرداری بودم و با شروع تحصیلات دانشگاهی که رشته ادبیات را انتخاب کرده بودم، قرار شد کاری پیدا کنم و روی پای خودم بایستم.
آیا هرگز به یاد دوران کودکیات بودی که با آن پسرک پرورشگاهی دل به پروانه رنگینبال بسته بودین تا با پرواز در شهر روی شانه والدینتان شما را به آنها برساند؟
مهتاب آهی کشید و اشک در چشمان غمزدهاش جوشید. با بغضی که در گلویش گره خورده بود گفت:
- آن روز که مهرداد با فرار از پرورشگاه پروانهاش را در شلوغی خیابانی در شهر به شوق یافتن پدر یا مادرش پرواز داده بود وقتی مرد رهگذری سنجاقی به کمر پروانه فرو برد و آن را برای تکمیل کلکسیون پروانهاش شکار کرد، انگار همه رؤیای شیرین کودکیمان با نیش سنجاقکی از بین رفت. از آن پس بود که نفرتی از شهر و آدمهایش به دل کوچکمان نشست ولی امید یافتن مادران گمشدهمان چون رؤیای پر اندوه با مرگ پروانهمان از سینههایمان بیرون نرفت و از آن پس روسری آبیام را که بوی مادرم را داشت، در بسترخوابم به سینهام میفشردم و در خیال کودکانهام با مادر درد دلها داشتم به یاد دارم شبهایی که با خواب مادر از گریه بیدار میشدم. مادر پرورشگاهی به بالینم میآمد، روسری آبی را از زیر لحاف به زیر چانهام میکشاند تا با بوی سحرانگیز مادر با خیال آرام بخواب بروم.
گاهی که در حیاط پرورشگاه با مهرداد سرگرم بازی میشدیم میپرسیدم:
-دیگه دنبال یک پروانه زرنگ نمیگردی که در خیابان پروازش بدی؟
مهرداد هم لب ور میچید و میگفت:
- دیگه نمیخوام به شهر فرار کنم. اما غصه نخور مهتاب، جور دیگهای دنبال مادرمون میگردیم.
پرسیدم، چهجوری؟
اما جوابی نمیداد.
از مهتاب پرسیدم: مهرداد چی شد؟ آیا از هم جدا شدید؟
در جوابم آهی کشید و گفت: مدتی بعد یک روز شنبه که خانوادهها برای انتخاب بچهها بهعنوان فرزند خوانده به پرورشگاه آمده بودند خانمی دستش را گرفت و برای همیشه با خودش برد. از آن پس شبها مدام بهانهاش را میگرفتم و مادر پرورشگاهی به بالینم میآمد تا با وعده دیدار با مهرداد، گریه و بغض گلویم آرام بگیرد و با این وعده شیرین خوابم میبرد...
- از دوران دانشگاهیات تعریف کن.
- تا یکی دو سالی از یک بانوی سالخورده بیمار مراقبت میکردم و به تحصیلات دانشگاهیام هم ادامه میدادم. با یکی از دختران همکلاسیام، آپارتمانی هم اجاره کرده بودیم و زندگی آرام و بیدغدغهای داشتیم.
آیا به فکر این بودی که مهرداد را پیدا کنی و از حال و روزش باخبرشوی؟
- چرا همیشه بهفکرش بودم اما نمیدانستم در این شهر شلوغ چطوری جستوجویش کنم و از حال و روز این مونس دوران پرورشگاه اطلاع پیدا کنم. تا اینکه هم اتاقیام راه خوبی برای جستوجو نشانم داد.
یکروز به من گفت: باید به همان پرورشگاهی مراجعه کنی که با هم در آن نگهداری میشدید. از یادآوری مهرداد همیشه به شوق میآمدم و دلم میخواست پیدایش کنم و از حال و روزش باخبر شوم. یک روز پس از درس دانشگاهی با هم به پرورشگاه رفتیم. وقتی از دروازه وارد باغ کوچک پرورشگاه شدم، با هجوم خاطرات گذشته و دیدن کودکانی که سرگرم بازی یا گوشهنشینی در خلوت خود بودند از یادآوری آن روزهای کودکی بغضم گرفت و اشک در چشمانم جوشید. دوست و همکلاسیام مهری بازویم را گرفت و هوشیارم کرد:
در چه فکری هستی مهتاب؟ بریم به دفتر بایگانی تا تعطیل نشده. وارد دفتر شدم با دیدن پیرمرد بایگان قلبم فشرد و دوباره بغضی گلویم را گرفت.
ادامه دارد
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7556/12/568133/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه
































