طلیعه‌ای برای آینده‌سازان سینمای ایران

مهسا رضوی
کارگردان فیلم کوتاه «آهو»
طرح اولیه  فیلم «آهو» را  سه سال پیش بر اساس تجربه‌های شخصی و همچنین مشاهده‌ام از زندگی زنان مهاجر و دانشجوهای خارجی در تورنتو نوشتم؛ آنهایی که سعی می‌کنند به رغم تمام مشکلات،‌ زندگی‌شان را در کشوری تازه از نو بسازند. بِدباگ یا ساس که آفت بعضی از آپارتمان‌های قدیمی - و اکثراً مهاجرنشین - تورنتو است، به سرعت تکثیر می‌شود و به سختی و با سمپاشی‌های مکرر و همکاری همه اهالی ساختمان از بین می‌رود. اینجا بود که ایده «آهو» شکل گرفت؛ دختر دانشجوی مهاجری که علاوه بر مشکلات شخصی مثل بی پولی، حساسیت شدید به ساس، بی خوابی و پایان‌نامه‌ای که باید تا آخر ماه تمام شود، باید اهالی ساختمان رو به زوال را به سمپاشی و پاک کردنش از ساس و نمودهای  انسانی‌اش وادارد، و انگار حل هر مشکل در گرو دیگری است. این تلاش، آهو را ناخواسته درگیر زندگی زن همسایه و شریک آزارگرش می‌کند. در واقع فیلمنامه اصلی داستان زندگی این دو زن همسایه بود که موازی هم پیش می‌رفت اما برای نسخه فیلم کوتاه داستان را روی شخصیت آهو متمرکز کردم.
از نوشتن فیلمنامه و تأمین سرمایه تا فیلمبرداری «آهو» حدود سه سال و نیم طول کشید. بر اساس تجربه شخصی من فیلمسازی مستقل در کانادا؛ به این معنی که مانند فیلم «آهو» فیلمساز شخصاً مسئول تهیه سرمایه و پیدا کردن عوامل و مسائل اجرایی فیلم باشد مشکلات خودش را دارد و این مشکلات در روزگار کرونا خیلی بیشتر شده است. مقررات کار کردن از نظر تعداد عوامل، مکان و زمان و مدت  فیلمبرداری و هزینه‌ها  تغییر کرده و این مسائل روی تولید «آهو» هم تأثیر زیادی گذاشت. چندین بار زمان فیلمبرداری را عقب انداختیم و هر بار باید بعضی از عوامل و لوکیشن‌ها را جایگزین می کردیم. بر اساس مقررات اتحادیه بازیگران تمرینات باید به صورت مجازی انجام می‌شد و زمان مجاز برای گرفتن نماهای بیرونی در فضاهای عمومی بسیار محدود شده بود. خیلی خوشحالم که فیلم «آهو» در جشنواره فجر نمایش داده می‌شود. بسیاری از فیلم‌های خوب سینمای ایران در این جشنواره دیده و تحسین شد. به همین دلیل متعلق به تک تک فیلمسازان ایرانی است و چه خوب می‌شود که این جشنواره ملی همه را دربر بگیرد. در نهایت، آینده سینمای ایران از دل همین فیلم‌های کوتاه شکل می‌گیرد و به همین دلیل فیلم کوتاه جایگاهی مهم در جشنواره فجر دارد.