«کسیلیان» 25 میلیون تن منابع خاکی را میبلعد
حنیف رضا گلزار
کنشگر محیط زیست و منابع طبیعی
حجم اولیه درنظر گرفته شده برای سد «کسیلیان» از همان ابتدا 140 میلیون مترمکعب بود که حجم مفیدش 120 میلیون متر مکعب است. لازمه احداث این سد نیز نابودی 300 هکتار از جنگلهای بکر و درجه یک هیرکانی است که اتفاقاً یکی از رویشگاههای گونه روبه انقراض شمشاد هیرکانی نیز محسوب میشود. در حقیقت با احداث این سد حدود 307 هکتار جنگل بکر و ارزشمند در مخزن این سد غرق میشود. این آمار الان توسط مسئولان 200 هکتار اعلام میشود. در حقیقت اعتراض فعالان باعث شد تا آنها محدوده پروژه را کمتر کنند.
همچنین با توجه به ویژگیهای زمین شناسی منطقه (لغزشی و رانشی)، پیشبینی میشود که حدود 200-300 هکتار دیگر از این جنگلها، بهدلیل لغزش و ریزش بعد از آبگیری سد، از بین برود. طبق برآورد کمیته فنی اداره کل منابع طبیعی استان مازندران، 500 هکتار از جنگلهای ارزشمند منطقه قربانی سد کسیلیان خواهد شد. البته برآورد کارشناسان مستقل، میزان تخریب را تا 800 هکتار نیز گزارش کردند. اما این حجم گسترده از تخریب گونههای گیاهی و درختی تنها بخشی از تخریب است که به چشم ما دیده میشود، چرا که منابع خاک بهعنوان یکی از اجزا و و ارکان محیط زیست و منابع طبیعی بهواسطه ساخت این سد آسیب دیده و از بین خواهد رفت. طبق برآورد انجام شده، با احداث این سد، در خوشبینانهترین شرایط، ، 16 میلیون تن و در بدبینانهترین وضعیت تا 25 میلیون تن از منابع خاک حاصلخیز منطقه از بین خواهد رفت. تخریبهایی که هیچ کدام در ارزیابی زیست محیطی دیده نشده است!
همچنین بر اساس قوانین سازمان داخلی منابع طبیعی و آبخیزداری کشور، واگذاری عرصهای که دارای طرح جنگلداری است برای هر کار و هرگونه تغییر کاربری اعم از ساخت سد ممنوع است؛ بر همین اساس نیز مکانیابی احداث سد کسیلیان با قوانین موجود مغایرت دارد. از سویی دیگر وزارت نیرو از همان ابتدا هدف غایی از احداث این سد را تأمین آب شرب شهرهایی نظیر سوادکوه، شیرکوه، قائم شهر، جویبار و... دانسته و سالها نیز بر آن پافشاری کرده است. مجموع ساکنان این شهرها چیزی حدود 400- 450 هزارنفر است؛ حال اگر ما سرانه مصرف آب این افراد را در طول شبانه روز، 200 لیتر در نظر بگیریم، بین 45-50 میلیون متر مکعب آب شرب نیاز است. سؤال اینجاست که اگر هدف از احداث این سد، تأمین آب شرب است، چرا این میزان نیاز آبی از سدهای البرز یا لفور، برنجستانک و سنبل رود تأمین نمیشود؟ چرا این سدها نمیتوانند آب شرب این شهرها را تأمین کنند؟ همچنین آیا تضمینی وجود دارد که سد کسیلیان با چنین حجم گسترده تخریب، ساخته شده و چند صباحی بعد همین سد نیز در تأمین آب شرب منطقه موفق عمل نکند؟! از دیگر سو، با مخالفتهای مردم و سازمانهای مردم نهاد مستقل، هربار ارتفاع این سد کاهش یافته و طبق آخرین اخبار منتشر شده، وزارت نیرو حتی حاضر شده است 100 میلیون متر مکعب از سد را فاکتور گرفته و سدی با گنجایش 20 میلیون مترمکعب را صرفاً با هدف تأمین آب شرب احداث کند. سؤال این است که چرا وزارت نیرو که به 20 میلیون متر مکعب آب شرب نیاز داشت، طراحی آن را بر مبنای 120 میلیون مترمکعب قرار داد؟ اگر وزارت نیرو به توجیه اقتصادی و فنی خود پایبند است، چرا این حجم را کاهش داده است؟
تمامی این موارد نشان میدهد که مطالعات اولیه وزارت نیرو، مبنای علمی نداشته و هدفی جز دریافت منابع مالی و بودجه را دنبال نمیکند! هر چند که خوشبختانه مخالفت سازمانهای مردمنهاد و آگاهیرسان به جوامع محلی و اعلام مخالفت بهموقع، باعث شد تا سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور و سازمان حفاظت محیط زیست نیز در یک جمعبندی مشترک، با احداث سد «کسیلیان» مخالفت کرده و این طرح را تا اطلاع ثانوی از دستور کار سازمان محیط زیست خارج کند.
کنشگر محیط زیست و منابع طبیعی
حجم اولیه درنظر گرفته شده برای سد «کسیلیان» از همان ابتدا 140 میلیون مترمکعب بود که حجم مفیدش 120 میلیون متر مکعب است. لازمه احداث این سد نیز نابودی 300 هکتار از جنگلهای بکر و درجه یک هیرکانی است که اتفاقاً یکی از رویشگاههای گونه روبه انقراض شمشاد هیرکانی نیز محسوب میشود. در حقیقت با احداث این سد حدود 307 هکتار جنگل بکر و ارزشمند در مخزن این سد غرق میشود. این آمار الان توسط مسئولان 200 هکتار اعلام میشود. در حقیقت اعتراض فعالان باعث شد تا آنها محدوده پروژه را کمتر کنند.
همچنین با توجه به ویژگیهای زمین شناسی منطقه (لغزشی و رانشی)، پیشبینی میشود که حدود 200-300 هکتار دیگر از این جنگلها، بهدلیل لغزش و ریزش بعد از آبگیری سد، از بین برود. طبق برآورد کمیته فنی اداره کل منابع طبیعی استان مازندران، 500 هکتار از جنگلهای ارزشمند منطقه قربانی سد کسیلیان خواهد شد. البته برآورد کارشناسان مستقل، میزان تخریب را تا 800 هکتار نیز گزارش کردند. اما این حجم گسترده از تخریب گونههای گیاهی و درختی تنها بخشی از تخریب است که به چشم ما دیده میشود، چرا که منابع خاک بهعنوان یکی از اجزا و و ارکان محیط زیست و منابع طبیعی بهواسطه ساخت این سد آسیب دیده و از بین خواهد رفت. طبق برآورد انجام شده، با احداث این سد، در خوشبینانهترین شرایط، ، 16 میلیون تن و در بدبینانهترین وضعیت تا 25 میلیون تن از منابع خاک حاصلخیز منطقه از بین خواهد رفت. تخریبهایی که هیچ کدام در ارزیابی زیست محیطی دیده نشده است!
همچنین بر اساس قوانین سازمان داخلی منابع طبیعی و آبخیزداری کشور، واگذاری عرصهای که دارای طرح جنگلداری است برای هر کار و هرگونه تغییر کاربری اعم از ساخت سد ممنوع است؛ بر همین اساس نیز مکانیابی احداث سد کسیلیان با قوانین موجود مغایرت دارد. از سویی دیگر وزارت نیرو از همان ابتدا هدف غایی از احداث این سد را تأمین آب شرب شهرهایی نظیر سوادکوه، شیرکوه، قائم شهر، جویبار و... دانسته و سالها نیز بر آن پافشاری کرده است. مجموع ساکنان این شهرها چیزی حدود 400- 450 هزارنفر است؛ حال اگر ما سرانه مصرف آب این افراد را در طول شبانه روز، 200 لیتر در نظر بگیریم، بین 45-50 میلیون متر مکعب آب شرب نیاز است. سؤال اینجاست که اگر هدف از احداث این سد، تأمین آب شرب است، چرا این میزان نیاز آبی از سدهای البرز یا لفور، برنجستانک و سنبل رود تأمین نمیشود؟ چرا این سدها نمیتوانند آب شرب این شهرها را تأمین کنند؟ همچنین آیا تضمینی وجود دارد که سد کسیلیان با چنین حجم گسترده تخریب، ساخته شده و چند صباحی بعد همین سد نیز در تأمین آب شرب منطقه موفق عمل نکند؟! از دیگر سو، با مخالفتهای مردم و سازمانهای مردم نهاد مستقل، هربار ارتفاع این سد کاهش یافته و طبق آخرین اخبار منتشر شده، وزارت نیرو حتی حاضر شده است 100 میلیون متر مکعب از سد را فاکتور گرفته و سدی با گنجایش 20 میلیون مترمکعب را صرفاً با هدف تأمین آب شرب احداث کند. سؤال این است که چرا وزارت نیرو که به 20 میلیون متر مکعب آب شرب نیاز داشت، طراحی آن را بر مبنای 120 میلیون مترمکعب قرار داد؟ اگر وزارت نیرو به توجیه اقتصادی و فنی خود پایبند است، چرا این حجم را کاهش داده است؟
تمامی این موارد نشان میدهد که مطالعات اولیه وزارت نیرو، مبنای علمی نداشته و هدفی جز دریافت منابع مالی و بودجه را دنبال نمیکند! هر چند که خوشبختانه مخالفت سازمانهای مردمنهاد و آگاهیرسان به جوامع محلی و اعلام مخالفت بهموقع، باعث شد تا سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور و سازمان حفاظت محیط زیست نیز در یک جمعبندی مشترک، با احداث سد «کسیلیان» مخالفت کرده و این طرح را تا اطلاع ثانوی از دستور کار سازمان محیط زیست خارج کند.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/8001/17/626276/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه




























