آسفالت کشیدن روی پارک ملی سرخه‌حصار

زیست بوم_ خبر ساخت کارخانه آسفالت در منطقه سرخه‌حصار درست وسط آلودگی‌هایی که نفس میلیون‌ها تهران‌نشین را به شماره انداخته، تعجب همگان را برانگیخت. سرخه‌حصار در کنار خجیر دو ریه تنفسی کلانشهری هستند که دهه‌‌‌هاست به‌سختی نفس می‌کشد و هر زمستان تعدادی از شهروندانش را با سکته و سرطان راهی گورستان سرد بهشت‌زهرا می‌کند. شهرداری تهران در حالی ساخت کارخانه در پارک ملی سرخه‌حصار را در برنامه دارد که خود یکی از مهمترین دستگاه‌های مسئول برای کاهش آلودگی هوای کلانشهر تهران است! شهرداری تهران نه‌تنها اهمیت سرخه‌حصار در تعدیل هوای تهران را - که این روزها گاز متان تولیدی‌اش در صدر اخبار محیط‌ زیستی قرار دارد- نادیده گرفته است که قانونی که ساخت کارخانجات آلاینده را تا شعاع 120 کیلومتری پایتخت را هم ممنوع می‌کند،  نادیده می‌گیرد.
مخالفت شورای شهر
نخستین اعتراض به ساخت کارخانه سیمان توسط شهرداری تهران در دل یکی از مهمترین پارک‌های ملی پایتخت را شورای شهر تهران کلید زد. «مهدی پیرهادی»، رئیس کمیسیون سلامت محیط‌ زیست و خدمات شهری شورای اسلامی شهر در نامه‌ای به علیرضا زاکانی شهردار تهران خواستار دریافت تمام مجوزهای مربوطه از سوی سازمان حفاظت محیط‌ زیست شد. او آب پاکی را روی دست شهرداری می‌ریزد و می‌گوید: کارخانه آسفالت یک صنعت آلاینده است و به هیچ عنوان اجازه ساخت این کارخانه را در منطقه سرخه‌حصار در شرق تهران نمی‌دهیم.
پیرهادی از علی سلاجقه، رئیس سازمان محیط‌ زیست می‌خواهد شخصاً موضوع را پیگیری کند که با ساخت کارخانه آسفالت، مشکلی متوجه شهر تهران نشود.
«علیرضا رحمتی»، رئیس محیط‌ زیست شهرستان تهران هم از نامه‌نگاری با شهرداری تهران خبر می‌دهد؛ طی آن از شهردار خواسته تا مستندات را به محیط‌زیست تهران بدهند، چون بر اساس ماده ۱۱ قانون هوای پاک حتماً متولی ساخت یک صنعت باید از محیط زیست استعلام کند تا بر حسب قوانین و مقررات موضوع بررسی شود. او نیز در گفت‌و‌گو با ایرنا آب پاکی را روی دست شهرداری می‌ریزد و می‌گوید: «به‌هیچ‌وجه امکان استقرار کارخانه آسفالت در آن مکان وجود ندارد.»
خبر ساخت کارخانه آسفالت در دل یکی از مهمترین لکه‌های سبز پایتختی که از کمبود فضای سبز رنج می‌برد در حالی دلنگرانی را به جان شهر انداخته است که رحمتی می‌گوید: «تاکنون هیچ استعلام و مکاتبه‌ای از سوی شهرداری تهران با محیط‌ زیست شهر تهران نشده است.»
او به توان بارگذاری پایتخت اشاره می‌کند و می‌گوید: «تهران دیگر توان بارگذاری ندارد. اکنون ۱۱ هزار واحد صنعتی - تولیدی جدا از واحدهای خدماتی در شهر تهران وجود دارد، از طرفی هم حجم بالای آلودگی را به علت تردد منابع متحرک داریم از این رو دیگر اجازه بارگذاری بیشتر نمی‌دهیم.»
رحمتی بحث را به تصویب قانون ممنوعیت استقرار صنایع تا شعاع 120 کیلومتری توسط شورای وقت اقتصاد در سال 1346 می‌برد و می‌گوید: «به‌رغم تصویب این قانون اما بارگذاری همچنان ادامه دارد و گاهی هم هیأت وزیران با مصوباتی این شعاع را کم و زیاد می‌کند به حدی که دیگر بارگذاری در تهران به حد انفجار رسیده است.»
توجیه یک طرح مخرب
شهرداری دلیل ساخت کارخانه آسفالت را تأمین آسفالت برای شرق تهران می‌داند. رحمتی این دلیل را توجیه یک طرح مخرب برمی‌شمرد و می‌گوید: اتوبان امام علی ساخته شد اما کارخانه آسفالتی نبود، تمام آسفالت پروژه آزادراه پاکدشت نیز تأمین می‌شود، از این رو دیگر اجازه بارگذاری بیشتر را نمی‌دهیم در واقع قانون این اجازه را نمی‌دهد، بر اساس قانون فقط استقرار کارگاه‌های موقت برای اجرای پروژه‌های عمرانی مقدور است در غیر این‌صورت امکان استقرار صنایع در داخل محدوده شهر اصلاً امکان ندارد.» شهرداری تاکنون جواب مکاتبه محیط‌ زیست را نداده است. این سؤال افکارعمومی هم تاکنون بی‌پاسخ مانده که چطور در آلوده‌ترین روزهای پایتخت، شهرداری تهران تصمیم گرفته روی ریه تنفسی شهر یکی از آلاینده‌ترین کارخانه‌ها یعنی تولید سیمان را بدون هرگونه مجوز زیست محیطی بسازد؟!