تاگس اشپیگل (آلمان):
با توجه به اینکه پولشویی در حال ریشه دواندن در آلمان است، دولت بیش از گذشته بر خرید املاک و مستغلات نظارت دارد و از همین رو موفق شده با شناسایی بموقع تاکنون 77 خانه را تنها در برلین مصادره کند.

لس آنجلس تایمز (امریکا):
رشته اختلافات ترامپ و مقامات ایالت کالیفرنیا سر دراز دارد و رئیس جمهوری امریکا درصدد عملی کردن تهدیدهای خود علیه کالیفرنیا با کاهش مبالغ درخواستی این ایالت برای مبارزه با آتش‎سوزی جنگل‎هاست.

چاینا دیلی (چین):
در حالی که مدارس نظامی در چین در حال دور شدن از اهداف اولیه هستند، رئیس جمهوری این کشور دستور داد این دست از مدارس باید کار خود را روی آموزش مهارت‎های نظامی متمرکز کنند.

فرحناز دهقی
خبرنگار
در حالی که سایه سنگین احزاب و گروه‎های راست افراطی باعث نگرانی و هشدار ناظران و سیاستمداران اروپایی شده و خطر فروپاشی اتحادیه اروپا از همیشه پررنگ‎تر به نظر می‎رسد، امروز 400 میلیون نفر به پای صندوق‎های رأی می‎روند تا طی چهار روز رأی‎گیری سرنوشت مهم‎ترین انتخابات اتحادیه اروپا یعنی پارلمان این اتحادیه را مشخص کنند.
این رأی‎گیری در 28 کشور عضو اتحادیه اروپا به طور سراسری و همزمان برگزار می‎شود و طی سه روز مردم فرصت دارند در میان فهرست احزاب و افراد آرای خود را به صندوق بیندازند. به گزارش گاردین، برگزاری این انتخابات در بحبوحه خروج انگلیس از اتحادیه اروپا و رشد نفوذ و اثر گروه‎های راست افراطی در این قاره اهمیت دو چندانی به آن بخشیده است. اگرچه بریتانیایی‎ها پیش از این به برگزیت یا خروج از اتحادیه اروپا رأی داده بودند، اما به‌دلیل آنکه هنوز نتوانسته‎اند از این اتحادیه خارج شوند در رأی‎گیری شرکت خواهند کرد. بر همین اساس 50 میلیون بریتانیایی واجد شرایط رأی خود را به صندوق می‌اندازند تا 73 نماینده خود را وارد پارلمان اروپا کنند. تعداد نمایندگانی که هر کشور می‎تواند به اتحادیه اروپا بفرستد، رابطه مستقیمی با جمعیت آن کشور اروپایی دارد. پارلمان اروپا در مجموع 751 کرسی دارد که لوکزامبورگ، مالت و قبرس هر کدام با در اختیار داشتن 6 کرسی کمترین سهم را در آن دارند و آلمان با در اختیار داشتن 96 کرسی بیشترین سهم مشارکت را دارد. جلسه‌های این پارلمان در استراسبورگ و بروکسل برگزار می‌شوند و اعضای آن طی پنج سال لایحه‎های قوانینی را که از سوی کمیسیون اروپا ارائه شده‎اند، در صورت تأیید دولت‎های اتحادیه اروپا به تصویب می‎رسانند و برای اجرایی شدن در اختیار کشورهای عضو قرار می‎دهند. اگرچه تصمیمات این پارلمان مهم است اما از آنجایی که بشدت تحت نفوذ دولت‎های اروپایی است، بعید است که قانونی در این پارلمان وضع شود که خوشایند کشورهای اروپایی نیست. اگرچه آلمان و فرانسه بزرگ‌ترین کشورهای اتحادیه اروپا هستند، بیشترین نفوذ را در این پارلمان دارند اما حتی کوچک‌ترین کشور عضو این اتحادیه نیز می‌تواند در این صحنه نقشی را بر عهده داشته باشد. برای مثال ژان کلود یونکر سومین رئیس کمیسیون اروپا است که اهل لوکزامبورگ کوچک است.
به گزارش دیلی تلگراف، هم‎اکنون هشت گروه حزبی در پارلمان اروپا کرسی دارند. حزب راست میانه «مردم اروپا» با در اختیار داشتن 217 کرسی یعنی حدود 29 درصد از این پارلمان بیشترین سهم را در بر دارد. حزب چپ میانه «ائتلاف مترقی سوسیالیست‌ها و دموکرات‌ها» با 186 کرسی، حزب «ائتلاف لیبرال‌ها و دموکرات‌ها» با 68 کرسی، حزب راستگرای «استقلال پادشاهی متحد» و اجتماعی ملی فرانسه هم در مجموع با 78 کرسی از مهم‎ترین احزاب این پارلمان محسوب می‎شوند.
سایه تهدید راست‎گرایان افراطی
این دور از رقابت‎ها عرصه عرض اندام راست‎های افراطی و ملی‎گرایان است. آنها که به طور کلی با ایده اتحادیه اروپا مخالفند، در تلاش هستند راه به دل نهاد قانونگذاری آن پیدا کنند تا شاید از این طریق بتوانند حیات خود را استمرار ببخشند. به گزارش الجزیره، ملی‎گرایان و احزاب پوپولیستی راست‎گرا یکی از مهم‎ترین چالش‎های این انتخابات هستند. برخی از آنها تلاش کردند طی ماه‎های اخیر به مواضع متیو سالوینی وزیر کشور ایتالیا نزدیک شوند تا از این طریق پایه‎های خود را تقویت کنند. این احزاب که پیش از این با الهام گرفتن از برگزیت انگلیس در سودای خروج از اتحادیه اروپا بودند، این بار در فکر ایجاد یک ائتلاف اروپایی ملی‎گرایانه هستند تا ساختار این اتحادیه را از درون متحول کنند. رهبران و نمایندگان 11 حزب راست‎گرا در گردهمایی انتخاباتی سالوینی در اوایل هفته جاری در میلان جمع شدند تا با حضور مارین لوپن رهبر حزب راستی فرانسه و گریت ویلدرز رهبر حزب راست هلند قدرت خود را به رخ رقبای میانه‎رو و چپ‎گرا بکشند. این احزاب پس از انتخابات 2014 بین طبقه متوسط با محبوبیت بالایی روبه‎رو شدند. آنها اکنون در ایتالیا، اتریش، لهستان و مجارستان بر سر قدرت هستند و در کشوری مانند فرانسه نیز در کمین قبضه قدرت قرار گرفته‎اند. اگرچه این احزاب اختلاف‎هایی با یکدیگر دارند، اما درباره مسأله‎ای همچون «مهاجران» همگی بر یک طبل می‎کوبند. ملی‌گرایان، اتحادیه اروپا را مسئول موج ورود پناهجویان به اروپا در سال 2015 می‌دانند. اما فدرالیست‌ها می‌گویند، تنها همکاری می‌تواند مسأله مهاجرت را کنترل کند. نتایج نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که جناح راست افراطی ممکن است سهم خود را در پارلمان اروپا افزایش دهد اما احتمالاً به قدری نخواهد بود که به فروپاشی اتحادیه اروپا منجر شود. ضمن آنکه وضعیت احزاب راست افراطی که تا هفته پیش بسیار خوب قلمداد می‌شد، این هفته بعد از رسوایی «هانس کریستیان اشتراخه»، رهبر حزب «آزادی» اتریش که از یک خانم تاجر روس خواسته بود در انتخابات پارلمانی این کشور به نفع او کار کند، کمی متزلزل‌تر از قبل به نظر می‌رسد.
اما آنچه در این دور از رقابت‎ها برای ناظران در سراسر جهان جلب توجه می‎کند، این است که با رشد نفوذ گروه‎های راستگرا، احزاب چپ هم منفعلانه ننشسته‎اند و در تلاش هستند تا گستره حضور در میان مردم را وسعت ببخشند. میزان رشد نفوذ و محبوبیت جرمی کوربین رهبر حزب کارگر انگلیس، حزب پودموس اسپانیا و ژان لوک ملنچون فرانسه بخوبی بیانگر این تلاش‎ها هستند.

بــــرش

انتخابات 2019، چشم انداز هویت اتحادیه اروپا

بسیاری از سیاستمداران اروپا این دور از انتخابات پارلمان این قاره را سرنوشت ساز توصیف کرده‎اند. مانفرد ویبر، رئیس جناح دموکرات مسیحیان در پارلمان اروپا در آخرین نشست جمعی که پیش از انتخابات اروپا برگزار شد، گفت: «ما به تاریخ 26 ماه مه در برابر یک انتخاب سرنوشت ساز برای این قاره قرار داریم.» او گفت که اروپا اکنون در شرایط خوبی است و نباید در آینده تغییر کند. به گزارش دویچه وله، تغییر اتحادیه اروپا، مسأله‎ای است که راست‎گراها به آن دل بسته‎اند و میانه‎روها و چپ‎گراها نگران آن هستند. میانه‎روها خواهان شراکت جدید با آفریقا و تمرکز بیشتر بر سرمایه‌گذاری در کشورهای مبدأ مهاجرت هستند. اما برای سیاستمداران عوام‎گرای دست‎راستی فقط یک موضوع وجود دارد: انزوا، بستن مرزها و جلوگیری از ورود مهاجران به اروپا. طی سه روز آینده مردم این قاره مشخص خواهند کرد در این مسیر با کدام دسته همراهی بیشتری دارند.

ندا آکیش
خبرنگار
از ماه آوریل که در اندونزی، بزرگترین و پیچیده‌ترین انتخابات یک روزه جهان برگزار شده، مدام خبرهای ناگوار درباره این انتخابات به گوش می‌رسد. از روز سه‌شنبه که نتیجه رسمی و نهایی انتخابات اعلام شد، جاکارتا؛ پایتخت اندونزی به میدان جنگ میان حامیان نامزد شکست خورده و نیروهای امنیتی و پلیس تبدیل شد و دست کم 6 نفر در این درگیری‌ها کشته و بیش از 200 تن دیگر زخمی شدند. مرگ این 6 نفر در حالی رقم خورد که پیش از این نیز رسانه‌های جهان با شگفتی از مرگ 270 نفر از کادر برگزار‌کننده این انتخابات در جریان شمارش آرا خبر داده بودند.
به گزارش الجزیره، کمیسیون انتخابات اندونزی روز سه‌شنبه اعلام کرد جوکو ویدودو، رئیس‌جمهوری کنونی اندونزی با کسب ۵۵.۵ درصد از آرای انتخابات ۱۷ آوریل برای بار دوم پیروز شده است اما پرابوو سوبیانتو، رقیب اصلی ویدودو از پذیرش نتایج امتناع کرد و حامیانش سه‌شنبه شب در جاکارتا دست به اعتراض زده و با پلیس ضدشورش درگیر شدند. این درگیری‌ها به دیروز چهارشنبه هم کشیده و باعث شد سخنگوی پلیس جاکارتا اعلام کند، حدود 50 هزار پلیس و سرباز در جاکارتا مستقر شده‌اند تا با کسانی که سنگ، کوکتل مولوتف و وسایل آتش زا به سوی ساختمان‌ها، اماکن و پلیس پرتاب می‌کنند، برخورد شود. پلیس طی سه‌شنبه شب و چهارشنبه برای متفرق کردن معترضان از گاز اشک آور و آب پرفشار استفاده کرده است.
فرماندار جاکارتا هم دیروز اعلام کرد، در اعتراضات جاکارتا دست‌کم شش نفر کشته و بیش از ۲۰۰ نفر دیگر زخمی شدند. پلیس جاکارتا این آمار را قبول ندارد و گفته است، در اعتراضات پایتخت اندونزی تنها یک نفر کشته شده و پلیس ضدشورش برای پراکنده کردن معترضان از گلوله‌های پلاستیکی استفاده کرده است. فرماندار جاکارتا از معترضان خواست نظم عمومی را رعایت کنند تا تعداد کشته‌ها و زخمی‌ها افزایش پیدا نکند. او افزود: از پرسنل امنیتی هم تقاضا دارم خویشتنداری کنند تا از هرگونه درگیری ناخواسته با معترضان جلوگیری به عمل آید.
ناظران بی‌طرف و تحلیلگران بر این باور هستند که انتخابات اندونزی انتخاباتی آزاد و منصفانه بود اما پرابوو سوبیانتو، ژنرال‌ سابق نیروهای ویژه اندونزی و رقیب جدی ویدودو در انتخابات می‌گوید، «تقلب‌های گسترده و بی‌قانونی‌های زیادی» در جریان رأی‌گیری و شمارش آرا رخ داده است. او و تیم انتخاباتی اش در نظر دارند نتایج انتخابات را در دادگاه قانون اساسی اندونزی به چالش بکشند. اما تاکنون هیچ سندی برای ادعای وقوع تقلب گسترده‌ در انتخابات ارائه نشده است. بنا بر گزارش جاکارتا پست، به موجب قانون اساسی اندونزی، اگر پرابوو تا 72 ساعت آینده شکایت خود را به دادگاه قانون اساسی ببرد و سند کافی برای اثبات ادعای تقلب داشته باشد، دادگاه ظرف 14 روز به شکایتش رسیدگی می‌کند و هر حکمی که دادگاه صادر کند، قطعی است و قابل فرجام خواهی نیست.
پنل نظارتی انتخابات اندونزی در روزهای اخیر دو شکایت رسمی مبنی بر وقوع تقلب در انتخابات 17 آوریل را به خاطر ارائه نشدن مدارک کافی از سوی شاکیان رد کرده است.
بنابراین پروسه قانونی برای رسیدگی به ادعاهای پرابوو وجود دارد و بعید نیست این پروسه به جریان بیفتد اما آنچه مقامات اندونزی و ناظران را نگران کرده این است که تظاهرات‌
مردمی ادامه دار شود و حتی پس از آنکه دادگاه قانون اساسی به نفع یا علیه پرابوو رأی داد هم مردم به خانه‌هایشان برنگردند. تقریباً شبیه آنچه در فرانسه رخ داد و معترضانی که مطالبات اقتصادی داشتند حتی پس از تأمین شدن برخی از مطالباتشان حاضر نشدند به خانه‌هایشان برگردند.
در روز 17 آوریل برای نخستین بار در تاریخ اندونزی، انتخابات ریاست جمهوری، انتخابات پارلمانی(در قالب دو مجلس علیا و سفلی) و انتخابات استانی و منطقه‌ای همزمان برگزار شد و حدود 193 میلیون واجد شرایط رأی دادن، در بزرگترین و پیچیده‌ترین رأی‌گیری یک روزه جهان شرکت کردند. چند روز پس از آن، رسانه‌ها اخباری مبنی بر مرگ 9 نفر از کارمندان شمارش آرا به خاطر کار طاقت فرسای شمارش خبر دادند اما رفته رفته بر تعداد این تلفات افزوده شد و به رقم 270 نفر رسید.

مجادله سیاسی بر سر ادامه کار اشرف غنی

گروه جهان – اگر همه چیز در افغانستان خوب و طبق برنامه پیش می‌رفت دیروز چهارشنبه در کابل مراسم تحلیف رئیس جمهوری جدید این کشور برگزار می‌شد اما از آنجا که انتخابات ریاست جمهوری افغانستان به تأخیر افتاده و حدود 4 ماه دیگر برگزار می‌شود، دیروز دعوا بر سر این بود که محمد اشرف غنی، رئیس جمهوری فعلی باید ارگ را ترک کند و با انحلال دولت فعلی کار اداره کشور را به یک دولت موقت ملی بسپارد. به‌گزارش دویچه ووله، از آنجایی که انتخابات ریاست جمهوری افغانستان با تأخیر و در اواخر سپتامبر (4 ماه دیگر) برگزار می‌شود، در روزها و ماه‌های اخیر هر روز بر تعداد مخالفان اشرف غنی که می‌گفتند او باید به محض پایان کار رسمی دولتش یعنی 22 ماه مه(دیروز) از قدرت کناره‌گیری کند، افزوده می‌شد و دیروز نیز این درخواست‌ها به اوج رسید. مخالفان و منتقدان اشرف غنی نگران هستند که او با ماندن در قدرت در دوره انتقالی باز هم تاریخ انتخابات ریاست جمهوری سپتامبر را به تأخیر بیندازد تا با این ترفند بیشتر در ارگ بماند. اما اشرف غنی معتقد است کار غیر قانونی انجام نداده است. گواه او حکمی است که در ماه آوریل از سوی دیوان عالی افغانستان صادر شد. دیوان عالی افغانستان 21 آوریل بعد از مذاکراتی با اشرف غنی اعلام کرد، او و کابینه‌اش می‌توانند با استناد به ماده 61 قانون اساسی تا وقتی که رئیس جمهوری جدید انتخاب نشده و کارش را آغاز نکرده، کشور را اداره کنند. از همین رو اشرف غنی حاضر به کناره‌گیری از قدرت نیست.

افزایش حامیان استیضاح ترامپ در امریکا

رهبران دموکرات مجلس نمایندگان امریکا به دنبال خودداری یک مشاور حقوقی سابق کاخ سفید از حضور در مقابل کمیته قضایی این مجلس درباره گزارش تحقیقات رابرت مولر، خواهان استیضاح ترامپ شدند. به گزارش ایسنا به نقل از پایگاه هیل، آدام شف، رئیس کمیته اطلاعات مجلس نمایندگان امریکا گفت، زمینه برای آغاز تحقیقات مربوط به استیضاح ترامپ با تداوم مانع‌تراشی‌های وی تقویت می‌شود. این در حالی است که ترامپ مدعی است گزارش رابرت مولر او را از هر خطایی مبری اعلام کرده و نیازی به پاسخگویی به سؤالات بیشتر وجود ندارد.

در صفحه 3 ایران عصر مطالب گروه جهان را بخوانید:
■ یک گزارش خبری از وضعیت پناهجویان در جزایر نائورو و مأنوس که بعد از پیروزی ائتلاف راست در انتخابات پارلمانی استرالیا، به خودکشی و اعتصاب غذا روی آورده‎اند.
■ یک گزارش درباره مردی به اسم کدی پترسون که 43 ساله است و در امریکا زندگی می‎کند. او از سال 2002 به تنهایی و با کاشت درخت به مبارزه با نابودی جنگل‎ها در امریکا رفته و اکنون هزاران حامی دارد.

میشل بارنیه / نماینده اتحادیه اروپا در امور برگزیت
مترجم: وصال روحانی
اروپا در شرایط ویژه و خطیری قرار دارد و قاره سبز یا باید از نو متحد شود و به پاخیزد و با رسیدن به وحدت رویه‌ای فزون‌تر از قبل برای امروز و آینده خود از نو برنامه‌ریزی کند یا روبه‌سوی آینده‌ای تیره‌ تر برود. آینده‌ای که به سبب به هم ریختن «اتحادیه اروپا» و ماجرای برگزیت و تأسی شماری از اعضای این اتحادیه از بریتانیا هرگز به روشنی گذشته نشان نمی‌دهد و حتی آلمان همیشه قدرتمند را به سبب بروز کاستی‌ها و لغزش‌هایی در سیستم‌های اقتصادی‌اش ناکارآمدتر از همیشه می‌بیند. اروپا با بحث فقدان امنیت نیز مواجه است و چون پیامد آن انواع انفجارها و حرکات تروریستی و مرگ و میرها در سطح قاره بوده است، این بحث اینک به جمع کلیدی تمرین عناصر تشکیل دهنده شرایط کنونی و بعدی اروپا تبدیل شده است.
ولی اروپا بیش‌از آنکه با خطراتی از خارج مواجه باشد، با خطراتی از داخل روبه‌رو است. کافی است به‌ شرایط ناپایدار در کشورهایی مثل لیتوانی و قبرس نگاهی بیندازیم و اوضاع لرزان اقتصادی ایتالیا را که به‌طور متوسط هر 18 ماه یک‌بار تغییر کابینه می‌دهد از نظر بگذرانیم تا مشخص شود کار هر یک از مسئولان ارشد سیاسی و اقتصادی در اروپا برای رفع معایب موجود بسیار سخت‌ است. از این دست افراد باید به دونالد تاسک رئیس شورای اروپا و ژان کلود یونکر مسئول اول کمیسیون اروپا اشاره کرد. با اینکه اروپا بر پایه تصمیم‌های آنان قدم‌های بلندی به سمت جلو و در راستای حل مشکلاتش برداشته اما هنوز احساس عدم تفاهم و تفاوت در سیاستگذاری‌ها این قاره و نهادهای حکومتی آن را از ثبات لازم دور نگه داشته و کارها را سخت‌تر کرده است. اروپا لااقل به لحاظ دفاعی در سال‌هایی طولانی احساس ضعف و لغزش نمی‌کرد. این در زمان‌هایی بود که ناتو از قدرت تدافعی و توان نظامی کشورهای متعددی که عضو این پیمان نظامی بودند، بهره ‌می‌برد اما امروز در آن تشکل هم خلل‌هایی حادث شده است و ناتو تبدیل به نهادی شده که شکل‌های مختلف اختلاف سلیقه و عدم یکپارچگی از آن ساطع می‌شود.
سران این نهاد در دو سه سال اخیر با شخص دونالد ترامپ هم اصطکاک داشته و بارها رئیس‌جمهوری زیاده‌خواه امریکا را سد راه خویش و مردی دیده‌اند که باج‌خواهی‌های بین‌المللی‌اش را به ناتو هم بسط داده است. ناتو اینک به مدرن‌سازی ادوات خویش و تشکیل آرایشی مدرن‌تر و کارآمدتر از روزها و سال‌های نخست تشکیلش احتیاج دارد. اما سطحی‌نگری‌ها، کاهش بودجه و تفرقه‌های سیاسی بین هیأت‌های حاکم کشورهای عضو ناتو را از این مهم بازداشته است. وزیران دفاع کشورهای اروپایی در دیدارهای مکرر سال‌های اخیر خود بارها به مباحثی از این دست پرداخته‌اند اما روزهای تیره اروپا که در تظاهرات وسیع روزهای شنبه فرانسه و اوضاع کساد اقتصادی در انگلیس، ایتالیا، اسپانیا و فرانسه محسوس و ملموس است، بحث‌های نظامی را هم به یکی از اولویت‌های درجه چندم تبدیل کرده است.
آیا باید نا‌امید شد؟ سیاستگذاران اروپا معتقدند جایی برای نگرانی مفرط وجود ندارد و این قاره از نقطه سقوط دور است اما اگر هرچه زودتر مشکلات اقتصادی خود را حل نکند و به یک ثبات رفتاری نرسد، نگرانی فوق عینیت می‌یابد و قاره‌ای که همیشه سبز و پرپول و مرکز رفاه تلقی می‎شد، تسلیم قدرت‌های نوین در شرق آسیا و البته امریکا خواهد شد. مناطقی که از خلل‌ها و بحران‌های افراطی دور مانده‌اند و حتی انباشت طرح‌های اقتصادی بلندپروازانه و وجود یک رئیس‌جمهوری چند شخصیتی مثل دونالد ترامپ نیز بازی قدرت را به‌سوی رقبای آنها سوق نداده است.
منبع: Project Syndicate

جیمزکومی
مترجمان: مسعود میرزایی و بهجت عباسی
در اوایل دوران حرفه‌ای‌ام وقتی که جوان‌تر بودم، به اندازه کافی قدرت نداشتم تا آرامشم را حفظ کنم و یک نگاه سرد را با یک اشاره سر یا عبارت بی‌کلام جواب دهم. حالا حتی در سن 46 سالگی با آثار جراحتی که داشتم و در حالی که در چهارمین سال ریاست اف‌بی‌آی بودم و در فاصله چند اینچی از رئیس جمهوری نشسته بودم، مستقیم به ‌صورتش زُل زده بودم و همه ‌این چیزها از دلم می‌گذشت. صدایی از درونم می‌گفت: هیچ کاری نکن، جرأت حرکت نداری.»
ترامپ باعث خروج از این بن‌بست دشوار شد و به بشقابش نگاه کرد و سر موضوع دیگری پرید. واکنش سرد من، اگر نگویم به هیچ وجه، ظاهراً چندان او را به هم نریخت. ضیافت شام به اندازه کافی به خوشی ادامه یافت.
در ادامه‌ این دیدار- من از کلمه «گفت‌وگو» استفاده نمی‌کنم چون وقتی که یک نفر تقریباً بیشتر زمان را صحبت می‌کند، این اصطلاح کاربردی ندارد - بار دیگر تلاش کردم به رئیس جمهوری ترامپ کمک کنم تا ارزش جدایی بین اف‌بی‌آی و کاخ سفید را برای یک رئیس جمهوری درک کند. اما دیگر جایی برای حرف زدن در این باره نبود، حتی یک کلمه. در زمان باقیمانده تا پایان صرف شام، او فقط گاهی که مشغول غذا خوردن بود، چیزی نمی‌گفت و بقیه زمان را پشت سر هم صرف گفتن این موضوعات کرد که  تعداد حاضران در مراسم تحلیفش چند نفر بوده، اینکه تا چه حد موفق شده پوشش خبری آزاد در طول انتخابات را حفظ کند و کارزار انتخاباتی‌اش چقدر دشوار بوده است. او دیدگاه خود درباره تحقیقات مربوط به ‌ایمیل‌های کلینتون را در سه مرحله مطرح کرد که در کلامش هر بار اسم مرا برد. او گفت: «اول، کومی»، پنجم ژوئیه، وقتی که اعلام کردی پرونده قابل پیگردی درباره کلینتون وجود ندارد، او را «نجات دادی». البته افزود که من در این نتیجه‌گیری اشتباه کردم.
سپس گفت، «دوم، کومی»، وقتی که به کنگره اطلاع دادی دوباره تحقیقات را آغاز کرده‌اید، به وظیفه‌ات عمل کردی. در آنچه که «سوم، کومی» خواند، او گفت که من در نامه‌ نهایی به کنگره برای بار دوم پرونده را بستم و هیلاری را بار دیگر نجات دادم اما هیلاری «ناشیگری کرد.» لحن ترامپ طوری بود که انگار پلاتویی را برای یک نمایش تلویزیونی محبوبش حفظ می‌کرد.
او درباره تزیینات کاخ سفید حرف زد و چیزی با این مضمون گفت که «این تجمل است» و «من تجمل را می‌شناسم.» یادم هست از روی شانه‌هایش بار دیگر نگاهی انداختم به تندیس بینوا و طاقچه سنگی که روی سرش بود. به توضیح درباره موضوع دیگری پرداخت -که بارها در تلویزیون دیده بودم- درباره ‌اینکه یک خبرنگار معلول را دست انداخته بود. او گفت که رفتار نامناسبی با زنان نداشته است و با جزئیات هر یک را مرور کرد، همان طوری که در گفت‌وگوی قبلی هم این کار را کرده بود. او تأکید کرد که به هیچ وجه به زنی که در کنارش در هواپیما نشسته بود، تعرض نکرده است و این ایده که به بازیگر پورنوگرافی دست درازی کرده و به او پیشنهاد پول داده تا به اتاقش بیاید، مُهمل است.