ایندیپندنت (بریتانیا):
ساکنان مسیحی غزه هرچند تحت فشارها و حملات مداوم رژیم صهیونیستی هستند اما از کودکان و رؤیاهای آنان غافل نیستند و به مناسبت ایام کریسمس با پوشیدن لباس‎ بابانوئل روی ویرانه‎های خانه‎هایی که در حملات رژیم صهیونیستی ویران شده‌اند، به کودکان هدیه می‎دهند.

گلف نیوز (امارات):
هند بودجه سرشماری سال آینده خود را تصویب کرد که بر مبنای آن دولت ۱.۲ میلیارد دلار هزینه می‎کند. اما با توجه به قانون شهروندی اخیر این کشور که به نظر می‎رسد مسلمانان را هدف گرفته، نگرانی‎های زیادی درباره این سرشماری وجود دارد.

نیویورک تایمز (امریکا):
پنتاگون اعلام کرده قصد دارد در جهت جابه‎جایی نیروهای خود حدود200 هزار نیروی نظامی‎اش را از غرب آفریقا خارج کند. این در حالی است که پنتاگون اخیراً بودجه‎ای 110 میلیون دلاری صرف ساخت یک پایگاه پهپادی در نیجر کرده بود.

بنفشه غلامی/ پارلمان عراق 2 ماه و 3هفته و 2 روز پس از آغاز ناآرامی‎های این کشور، به وعده خود عمل کرد و اصلی‎ترین خواسته معترضان را که ایجاد اصلاحات در قانون انتخاباتی بود برآورده ساخت. اغلب احزاب با وجود اینکه قدرت آنها با این اصلاحات کاهش می‎یابد، به آن تن دادند. معترضان نیز که اکنون دیگر ایجاد اصلاحات در قانون انتخابات تنها خواسته آنها نیست، سه‎شنبه شب بعد از تصویب این اصلاحات به جشن و پایکوبی پرداختند.
اول اکتبر (9 مهر) معترضان عراقی بعد از فراخوان‎هایی که از سوی برخی فعالان مدنی در شبکه‎های اجتماعی منتشر شد، در استان‎های مرکزی و جنوبی این کشور به خیابان‎ها رفتند و خواهان پایان فساد 16 ساله در عراق شدند. فسادی که آنها معتقدند، ریشه اصلی آن احزابی هستند که از زمان سقوط صدام پا گرفتند و سپهر سیاسی عراق را شکل دادند و با توسل به قانون انتخابات که به احزاب اجازه می‎دهد به شکل لیستی در انتخابات شرکت کنند، افرادی را که شایستگی لازم را نداشتند، وارد تصمیم‎گیری‎های دولتی کردند. تداوم اعتراض عراقی‎ها که «عادل عبدالمهدی» را وادار به کناره‎گیری از پست نخست‎وزیری کرد، باعث بروز شکاف‎های عمیقی بین مردم عراق شد. این شکاف‎ها خیلی سریع تبدیل به دشمنی بخشی از مردم با بخشی دیگر شد و جامعه به سمت خشونت رفت. اوج این خشونت 2 هفته پیش در میدان الوثبه بغداد رخ داد که طی آن یک نوجوان عراقی که گفته شد به سمت برخی از معترضان شلیک کرده بوده، به طرز فجیعی کشته و پیکر برهنه او از تیر چراغ برق آویزان شد.
اصلی‎ترین بندهای اصلاحی
کشیده شدن جریان اعتراض‎ها به خشونت و تداوم تظاهرات مردمی، باعث شد پارلمان عراق که در نشست 28 اکتبر (3 آبان) قول بازنگری در بخش‎هایی از قانون اساسی طی 4 ماه را داده‎ بود، به تصمیم‎گیری درباره قانون انتخابات که خواسته ابتدایی معترضان دراعتراض‎های نزدیک به 3 ماه اخیر بود، تسریع بخشیده و در نهایت آن را سه‎شنبه شب 24 دسامبر (3 دی) به تصویب رسانند. به گزارش سایت شبکه خبری «یورونیوز»، قانون انتخابات جدید عراق شامل 50 ماده قانونی است. بزرگترین وجه تمایز آن با قانون قبلی انتخابات، حضور نامزدها در انتخابات به‌صورت انفرادی است، نه فهرستی. تاکنون مردم مجبور بودند در انتخابات به فهرست‎های احزاب رأی دهند. این باعث می‎شد، برخی افراد که مردم تمایلی به حضور آنها در مراجع تصمیم‎گیری همچون پارلمان نداشتند، به واسطه بودن در لیست یک حزب به پارلمان راه ‎یابند. ضمن آنکه قانون جدید به نامزدهای مستقل که خواهان حضور در هیچ حزبی نیستند، امکان رقابت با دیگران و راهیابی به پارلمان را می‎دهد.
مطابق ماده‎ای دیگر از قانون انتخابات جدید عراق، با از بین رفتن لیست‎های حزبی، نامزدهای انتخابات مجبور خواهند بود، یک حوزه انتخابی مشخص برای خود انتخاب کنند. به این ترتیب ساکنان هر حوزه انتخاباتی می‎دانند که با رأی آنها چه کسی نمایندگی آنها را در پارلمان خواهد داشت. پیش از این حزب بود که مشخص می‎کرد از بین فهرست پیروز حزب چه کسی به چه حوزه انتخاباتی برود. به جز این طبق قانون جدید انتخابات شمار حوزه‎های انتخابی بر اساس شمار ساکنان آن مشخص می‎شود و شهرستان‎هایی که جمعیت آنها زیر 100 هزار نفر است، باید با نزدیک‎ترین شهرستان ادغام شوند.
سه‎شنبه شب شلوغ پارلمان عراق
نشست پارلمان عراق برای تصویب قانون جدید انتخابات و تعیین فراکسیون اکثریت برای اعلام نخست‌وزیری که جایگزین «عادل عبدالمهدی» شود، از ساعت 13 سه‎شنبه به وقت محلی آغاز شد و تا شامگاه ادامه یافت. به گزارش ایرنا، در این نشست پر هیاهو، نمایندگان کرد که در نشست پنجشنبه گذشته همچون نمایندگان اهل سنت با مواد 15 و 16 قانون انتخابات جدید که در مورد تعداد حوزه‌ها، سهمیه استان‌ها و نماینده‌ها بود، مخالفت کرده‎ بودند، همچنان به مخالفت خود ادامه دادند و برای ممانعت از تصویب قانون جدید انتخابات، جلسه را ترک کردند تا نشست پارلمان از اکثریت افتاده و همچون نشست هفته قبل به سرانجامی نرسد. اما با وجود خروج آنها از نشست، جلسه از اکثریت نیفتاد و رأی‎گیری درباره قانون انتخابات آغاز شد و این قانون به تصویب اکثریت رسید.
معرفی کاندیدای نخست‎وزیری
در نشست سه‎شنبه شب پارلمان همچنین ائتلاف «البناء» (سازندگی) به‌عنوان فراکسیون اکثریت پارلمانی معرفی شد. این ائتلاف متشکل از ائتلاف‎های الفتح، دولت قانون، اتحاد قوا و العطا به رهبری هادی العامری، نوری المالکی، محمد الحلبوسی و فالح فیاض است. در پی تعیین فراکسیون اکثریت، ائتلاف «البناء» اقدام به معرفی کاندیدای خود برای نخست‎وزیری کرد. این ائتلاف اعلام کرد، با توجه به مخالفت‎ها با نامزدی «قصی السهیل»، وزیر کنونی آموزش عالی عراق، «اسعد العیدانی»، استاندار پیشین بصره را به‌عنوان نامزد جدید نخست‎وزیری معرفی می‎کنند. گزارش‌ها حاکی است که «برهم صالح» رئیس جمهوری با «اسعد العیدانی» نشست برگزار کرده و پیرامون نامزدی اش برای پست نخست‌وزیری صحبت کرده است.
در عین حال فراکسیون «سائرون» (به رهبری مقتدی صدر) با عقب نشینی از خواسته قبلی خود مبنی بر مشروط کردن نظر مردم به انتخاب نامزد نخست‌وزیری خواهان آن شد، رئیس جمهوری چهره مورد توافق همگانی را برای پست نخست‌وزیری برگزیند.

حسن هانی‎زاده
تغییر قانون انتخابات عراق بخشی از مطالبات مردمی این کشور در اعتراض‎های اخیر بود. اما پیچیدگی اوضاع اجتماعی و سیاسی عراق طوری است که به‌نظر نمی‎رسد با اصلاح یک قانون به بحران خاتمه دهد. بخشی از این پیچیدگی به خواسته‎های عمومی برمی‎گردد. اعتراض مردم عراق با درخواست برای اصلاحات قانون انتخابات شروع شد. اما اکنون این خواسته‎ها افزایش یافته ‎است. ضمن آنکه هرچند خواسته‎های مردم مشروع است، اما مداخله‎گرانی هستند که به این خواسته‎های مشروع، رنگ و رویی دیگر داده و نظام عراق را هدف گرفته‎اند. این عوامل که در رأس آنها امریکا، عربستان و امارات هستند، بواسطه عوامل خود در عراق که بین آنها برخی شیعیان وابسته هم دیده می‎شوند، قصد ندارند تا زمانی که موفق به روی کار آوردن دولتی سکولار و وابسته به غرب نشوند، دست از مداخله‌جویی بردارند. البته بجز این عوامل خارجی برخی عوامل داخلی هم هستند که قصد دارند از خواسته‎های مشروع مردم به نفع خود بهره‎برداری کنند که یکی از اصلی‎ترین آنها حزب بعث است. از همین رو ممکن است مردم کوتاه مدت با اصلاح قانون انتخابات راضی شده و کمی از فشارهای خود بر دولت و حکومت بکاهند و به خانه بروند، اما با مداخله‎هایی که وجود دارد، انتظار نمی‎رود عراق در دراز مدت به آرامش برسد.

احسان هوشمند
رقابت بین احزاب عراقی برخاسته از یک طیف همواره در شکل‎های مختلف وجود داشته است. زمانی این رقابت بین احزاب سنی عراق بود، زمانی بین احزاب کردی و اکنون نیز بین احزاب شیعه است؛ با این تفاوت که پای این رقابت به منتقدان ایران کشیده شده و در این مسیر ایران باید دست به بررسی جدی بزند و ریشه‎های این انتقادها را واکاوی کند. به هر صورت مردم عراق از رقابت‎های درونی احزاب خسته شده‎اند و درخواست آنان برای تغییر قانون انتخابات و روی کار آمدن افراد مستقل به همین دلیل است. اما این تغییرات موجب نگرانی کردها شده‎ است. دلیل اصلی آن نیز دو ماده قانونی جدید است که جمعیت حوزه‎های انتخاباتی را هدف می‎گیرد. برآوردهای جدید نشان می‎دهد جمعیت کردها در عراق از 17 درصد به 13 درصد رسیده است. این مسأله می‎تواند تناسب جمعیتی آنها در مناطق مورد مناقشه‎ای همچون کرکوک را عوض کند. این امر باعث شده کردها که از زمان برگزاری رفراندوم استقلال به حاشیه رفته و نفوذ منطقه‎ای و کشوری خود را از دست داده‎اند، احساس کنند با قانون جدید انتخابات که حق را به جمعیت‎های اکثریت می‎دهد، بیشتر از قبل به حاشیه رانده شوند و پارلمان به‌عنوان نهادی که تعیین‌کننده قوه مجریه و مقننه است، به دست کسانی بیفتد که حقوق کردها در اولویت آنها نیست.

سیدامیر موسوی
اصلاح قانون انتخابات عراق گام اول ایجاد تفاهم سیاسی در این کشور است. با برداشته شدن این گام اکنون عراق باید در انتظار طی شدن مرحله انتقالی باشد که طی آن انتخابات زودهنگام برگزار شده و قانون اساسی عراق از نو نوشته می‎شود. اما نباید از این نکته غافل بود که عراق در این مرحله انتقالی با چالش‎هایی جدی مواجه است که هر یک همانند بمب ساعتی هستند و می‎توانند در عین فرصت بودن، تبدیل به تهدید شوند. اگر گروه‎های سیاسی عراق وفاق ملی که اکنون به وجود آمده را حفظ کنند، مانع رسیدن دشمنان عراق به اهداف خود می‎شوند. در رأس این دشمنان نیز امریکا، عربستان و اسرائیل هستند. مسأله مهم دیگری که در گذر مرحله انتقالی با آن مواجه است، تغییر نظام سیاسی کشور عراق از پارلمانی به ریاستی است. باید دید هنگامی که این تغییر ایجاد شود، چه کسی رئیس‎جمهوری عراق خواهد شد و مداخله‎های خارجی در این زمینه به چه صورت خواهد بود. انتخاب رئیس‎جمهوری عراق و اینکه فردی مستقل باشد یا فردی نزدیک به سیاست‎های امریکا نه فقط برای خود این کشور که برای تمامی کشورهای منطقه اهمیت زیادی دارد. از شواهد نیز چنین برمی‎آید که امریکا از هم اکنون در حال تلاش برای این مسأله است. مبارزه با چنین چیزی نیز فقط همت خودعراقی‎ها را می‎طلبد.

ندا آکیش / در شرایطی که این روزها در محافل بین‌المللی با نگرانی درباره ماهیت «هدیه کریسمس» رهبر کره شمالی به امریکا صحبت می‌شود و ارتش کره جنوبی برای رویارویی با هر احتمالی از سوی همسایه شمالی اعلام آمادگی کرده، دونالد ترامپ، رئیس جمهوری امریکا با خونسردی همه چیز را به شوخی می‌گیرد و در پاسخ به خبرنگاران درباره این هدیه می‌گوید: «شاید یک هدیه زیبا باشد.»
به‌گزارش سی‌ان‌ان، ترامپ روز سه‌شنبه به وقت محلی در پاسخ به خبرنگاری که از او پرسید، اگر پیونگ یانگ در تعطیلات سال نو یک موشک بالستیک قاره پیما آزمایش کند و هدیه کریسمسی را که وعده داده است به امریکا بدهد، چه می‌کنید؟ با خونسردی جواب داد: «شاید [واقعا] یک هدیه باشد که او برای من می‌فرستد، یک گلدان زیبا به جای آزمایش موشکی. ممکن است من یک گلدان بگیرم. ممکن است من یک هدیه زیبا از او [کیم جونگ اون] بگیرم. شما از کجا می‌دانید. شما هرگز نمی‌دانید.»
ترامپ در ادامه کمی جدی‌تر می‌شود و می‌گوید: ما خواهیم فهمید آن سورپرایز چیست و با موفقیت با آن برخورد خواهیم کرد. همه برای من سورپرایزهایی دارند اما اول بگذارید ببینیم چه اتفاقی می‌افتد بعد با آن بخوبی برخورد خواهیم کرد.
به عقیده تحلیلگران، این لحن ترامپ که می‌کوشد خود را خونسرد نشان دهد شاید واقعی نباشد. بعید نیست او که زمانی با رهبر کره شمالی «نامه‌های دوستانه» رد و بدل می‌کرد و در ماه ژوئن در کنار او قدم در خاک کره شمالی گذاشت، بخواهد اینگونه وانمود کند که هنوز امیدی به رفع بن‌بست در مذاکرات واشنگتن – پیونگ یانگ است اما در واقعیت نگرانی‌های جدی درباره هدیه کریسمس کیم داشته باشد.
گواه این ادعا هم چهارهواپیمای جاسوسی امریکاست که این روزها بر فراز شبه جزیره کره به پرواز درآمده‌اند و شرکت «ایرکرافت اسپاتس»، متخصص در ردیابی ترافیک هوایی پرواز این هواپیماها را رصد و رسانه‌ای کرده است.
کره جنوبی، متحد منطقه‌ای واشنگتن هم دیروز چهارشنبه اعلام کرد، اگرچه نشانه چندانی از بروز فعالیت‌های نظامی غیرعادی از سوی کره شمالی همزمان با کریسمس دیده نمی‌شود اما این ارتش خود را برای بروز بدترین سناریو آماده کرده است.
در این راستا، امریکا و کره‌جنوبی رادارهای ویژه‌ای را در منطقه فعال کرده و یک ناوشکن مجهز به موشک‌های رهگیر آگیس را در نزدیکی سواحل شبه جزیره کره مستقر کرده‌اند و به گفته یک منبع آگاه، از نزدیک اقدامات کره شمالی را رصد می‌کنند.

طالبان افغانستان سه‌شنبه شب در مسیر ولایت فراه به هرات به کاروان صلح هلمند حمله کرد و 25 نفر از اعضای این کاروان را ربود. در بهار امسال هم طالبان 21عضو این گروه صلح را ربوده بود. به‌گزارش بی‌بی‌سی، بسم‌الله وطندوست، یکی از اعضای گروه صلح هلمند خبر ربوده شدن این 25نفر را تأیید کرد و از قطع شدن ارتباط با افراد ربوده شده خبرداد اما تا لحظه تنظیم این خبر طالبان هیچ اظهارنظری در این باره نکرده بود.

‌ خبـــرگـــزاری فـرانسه: ترکیـــه اعلام کرد، آنکارا و مسکو در حال رایزنی برای برقراری یک آتش بس جدید در ادلب سوریه هستند.
‌ گاردین:  در حال حاضر دست‌کم ۳۰۰۰ مزدور سودانی در صفوف ارتش شرق لیبی می‌جنگند.
‌ مستقبل وب: سعد حریری گفت، در دولتی که حسان دیاب قصد تشکیل آن را دارد، مشارکت نمی‌کند و  به آن رأی اعتماد نمی‌دهد.

رهبر کاتولیک‌های جهان دیروز چهارشنبه در هفتمین پیام کریسمس خود معروف به «خطاب به واتیکان و سراسر جهان»، خواستار تضمین امنیت خاورمیانه بویژه سوریه از سوی جامعه جهانی شد. به‌گزارش خبرگزاری فرانسه، او همچنین خواستار پایان دادن به بحران در لبنان، کشور«همزیستی هماهنگ» شد. پاپ فرانسیس همچنین از ناآرامی‌های اخیر در حوزه امریکای لاتین ابراز تأسف و اظهار امیدواری کرد آرامش دوباره به این منطقه بازگردد. رهبر کاتولیک‌های جهان اقدام‌های گروه‌های افراطی در قاره آفریقا بویژه در بورکینافاسو، مالی، نیجریه و نیجر را محکوم کرد. پاپ فرانسیس شامگاه سه‌شنبه هم در مراسم عشای ربانی شب میلاد مسیح گفته بود: خداوند همه ما را دوست دارد حتی بدترین ما را.

حمله افراد مسلح به یک پایگاه نظامی دراستان«سوم» بورکینافاسو بیش از 120 کشته برجا گذاشت. در میان کشته شده‌ها 35 غیرنظامی که اکثرشان زن بودند، دیده می‌شود. به‌گزارش خبرگزاری رویترز، دراثراین حمله همچنین 87 نفر از شبه‌نظامیان و نیروهای امنیتی محلی کشته شدند. ارتش بورکینافاسو اعلام کرد، نیروهای نظامی این کشور پس از هفت ساعت درگیری توانستند حمله شورشیان را دفع کرده و مقادیر قابل توجهی اسلحه و موتورسیکلت از آنان مصادره کنند. رئیس جمهوری بورکینافاسو درپی این حمله دو روز عزای عمومی اعلام کرد. ماه گذشته نیز گروهی از شورشیان در بورکینافاسو به یک کاروان معدنچیان که عازم معدنی متعلق به کانادا بودند، حمله کرده و نزدیک به 40 نفر را کشتند.

ولادیمیر پوتین، رئیس جمهوری روسیه با طرح اتهام تبانی لهستان با هیتلر، جنگ لفظی با مقامات این کشور را از سر گرفت. پوتین گفت لهستان در ابتدای جنگ دوم جهانی ضمن اتخاذ رویکردی «یهودی‌ستیزانه»، با هیتلر همدستی و تبانی کرده است. به گزارش یورونیوز، رئیس جمهوری روسیه به اسناد آرشیوی ارتش سرخ که پس از سال ۱۹۴۵ در اروپا جمع‌آوری شده، استناد کرد و یادآور شد این مدارک بایگانی شده بخوبی نشان می‌دهد که چند کشور از جمله لهستان با «دیکتاتور نازی» همدستی کرده‌اند. روسیه و لهستان پیش‌تر نیز بر سر وقایع تاریخی جنگ لفظی داشتند و در این راستا، لهستان مسئولان روسیه را به ارائه تصویری نادرست از وقایع تاریخی متهم می‌کند.

‌آنیلا صفدر و بیل فریلیک
مترجم: وصال روحانی
سال 2019 که واپسین ساعات آن را سپری می‌کنیم، سالی بود که فریاد «به‌خانه برگرد» خطاب به مهاجران در سطح جهان رساتر شد. این فریادی بود که شامل مسلمانان آواره شده سوریه‌ای، مسلمانان روهینگیایی رانده شده از میانمار و هزاران هزار افغان می‌شد که در جای‌جای خاورمیانه ساکن شده‌اند تا از افراط‌گری‌های طالبان مصون بمانند. با این حال کارشناسان به پناهندگان که ممکن است گول تبلیغات جاری را بخورند و به کشور خود رجعت کنند، هشدار داده‌اند که تفاوتی بزرگ در سیستم‌های زندگی آنان نسبت به زمان گریز‌شان به وجود نیامده و «در» هنوز روی همان پاشنه می‌چرخد.
دولت ترکیه که 3.7 میلیون آواره سوریه‌ای در خاک این کشور سکنی گزیده‌اند، بارها از آنان خواسته‌است ترکیه را ترک گویند و به نقاط امنی که در شمال شرق این کشور تعیین و اعلام شده، کوچ کنند ولی سوری‌ها با توجه به استمرار نا‌امنی در بخش‌هایی عمده از این کشور از این کار احتراز کرده‌اند. در ماه جولای مقام‌های میانمار به یکی از بزرگ‌ترین مجامع اسکان مهاجران در بنگلادش که آن را «بازار کاکس» نامیده‌اند، سرزدند و به‌مسلمانان روهینگیایی که برای رهایی از خشونت سربازان میانماری به این مجمع پناه آورده‌اند، اطمینان دادند که در صورت بازگشت به کشور زادگاهشان متضرر نخواهند شد ولی بسیاری از روهینگیایی‌ها مایل به رجعت نیستند زیرا در کشور ثانوی خویش خانه و کاشانه‌ای ایمن‌تر را به راه انداخته‌اند و نمی‌ارزد که آن را به رایگان رها کنند.
آن دسته از مهاجران افغان که گذرشان به اروپا افتاده است. در قبال درخواست‌های بی‌شمار برای رجعت به کشور خود متذکر شده‌اند که شاید فقط مرگ در آنجا در کمین‌شان باشد و اگر در نظر بگیریم که آمار‌گیری سازمان ملل نشان می‌دهد در 10 ماه اول سال 2019 بیش از 8200 شهروند غیر مسلح در افغانستان طی درگیری‌های غیر ضروری و فقط به سبب برخی تندروی‌ها جان باختند، دفاعیه مهاجران افغان از خود منطقی نشان می‌دهد. در همین حال در لیبی، شرایط این‌کشور چند پاره شده برای پذیرش و اسکان مهاجران هر روز بدتر و ضعیف‌تر از گذشته می‌شود و گزارش‌های زیادی درباره تعدی و شکنجه و حتی قتل مهاجران در کمپ‌های این کشور منتشر شده است. شماری از مهاجران، پشیمان شده و قصد خروج از لیبی را داشته‌اند اما توسط گاردهای مرزی این کشور به شکل بدی تأدیب و سرکوب شده‌اند. در سال رو به اتمام میلادی، نزدیک به 1300 مهاجر و آواره از کشورهای مختلف در حال تلاش برای عبور متفاوت جان باختند تا برای پنجمین سال متوالی حداقل هزار فقره مرگ برای این قبیل مهاجران پاک باخته روی آب‌های نا‌ایمن مدیترانه شکل بگیرد ولی از هر مکانی خطرناک‌تر- لیبی است که چه در زمان ورود به آن و چه هنگام پشیمانی و بازگشت، شلیک‌های مرگ آسا گاردهای مرزی امانی به شما نخواهد داد. در شمال اروپا که ابتدا به شکلی بی‌مهار و محاسبه نشده درهای خود را به روی مهاجران آسیایی گشود، خطر اخراج این افراد شدت گرفته زیرا دولت‌ها مقابل این اعتراض منطقی اتباع این کشورها قرار گرفته‌اند که چرا «بهشت آرام‌ما» را به آواره‌های نامطمئن سپرده‌اید. در همین روند شمار مرگ و میرها در بین پناهجویان آسیایی مستقر شده در اروپا در سال 2019 منش در صد رشد داشته و هیچ توضیح دقیقی هم در این خصوص ارائه نشده است.
در نگاهی به امریکای جنوبی باید متذکر شد امسال صدها نفر هنگام فرار از ونزوئلا جان خود را از دست‌دادند و قدری دورتر در دریای کاراییب و هنگام تردد پناهجویان 660 مرد و زن و کودک اسیر حوادث و غرق شدن، حتی در امریکا که مراقبت‌های مرزی شدیدتر است و هر سال هزاران پناهجو لب مرز از ورود به این کشور منع می‌شوند. چند فقره مرگ دلخراش در سال 2019 گزارش شده است. مجموعه این رویدادها ناظران و البته پناهجویان را متقاعد کرده که در درجه اول از سفر به قصد پناهندگی پرهیز کنند زیرا کشور ثانویه لزوماً مکان امن‌تری نسبت به مبدأ حرکت آنها نیست و ثانیاً اگر در جایی مستقر شدند، فریاد «مهاجر، برگرد» را جدی نگیرند. زیرا ناقوس مرگ هنوز در کشور آنها پرطنین است.
*‌منبع: AL Jazeera.com

گروه جهان / صبح یک روز آفتابی در شهر هرات افغانستان خدیجه، زن 23 ساله افغان با بوسه خداحافظی بر گونه نوزاد سه ماهه اش، زیر لب زمزمه کرد: «خدایا لطفاً این رنج تموم بشه» و سپس خود را آتش زد. خدا دعایش را اجابت نکرد و او چشمانش را در بیمارستان هرات در حالی باز کرد که تمام بدنش دچار سوختگی درجه 3 شده بود. خدیجه می‌گوید: «زنان [افغان] هرگز هیچ حق انتخابی ندارند. اگر حق انتخاب داشتم با این مرد ازدواج نمی‌کردم. ما همه در این کشور زندانی شده‌ایم.» او تنها زنی نیست که در افغانستان به خاطر خشونت خانگی و کتک خوردن از دست شوهر یا پدر یا برادر دست به خودکشی می‌زند. بنابر آمار و ارقام دولت افغانستان، 80 درصد از تمام خودکشی‌هایی که در این کشور اتفاق می‌افتد مربوط به زنان است و عامل اصلی این خودکشی‌ها هم خشونت خانگی و فقر است. بنابر نظرسنجی سال 2008 سازمان بین‌المللی حقوق بشر، حدود 90 درصد از زنان افغان خشونت خانگی را تجربه کرده‌اند. علاوه بر این، علی‌رغم تلاش‌های خیریه‌های بین‌المللی و دولت افغانستان از سال 2001 تاکنون برای تحصیل دختران افغان، تخمین زده می‌شود که دوسوم دختران افغان در مدارس حاضر نمی‌شوند. 87 درصد زنان افغان بی‌سواد هستند و 70 تا 80 درصد آنها مجبور می‌شوند به زور و در سن کم یعنی زیر 16سال ازدواج کنند.
روز سه‌شنبه هم یک نهاد تحقیقاتی در زمینه حقوق زنان و اطفال نتایج تازه‌ترین نظرسنجی خود را منتشر کرد که در آن آمده بود، 63 درصد دختران افغان بین سنین 13 تا 15 سالگی ترک تحصیل می‌کنند و برای 64 درصد از این دختران، مردان خانواده تصمیم گرفته و آنها را از تحصیل محروم می‌کنند. تنها 36 درصد این دختران با تصمیم و میل خود، مدرسه را ترک می‌کنند.
حدود یک ماه پیش نیز یک مؤسسه حمایت از کودکان نظرسنجی انجام داد که در نتایج آن آمده بود، دوسوم کودکان افغانستان به‌دلیل امکان انفجار، آدم ربایی و درگیری‌های مسلحانه از رفتن به بیرون از خانه بخصوص مدرسه می‌ترسند. نتایج این نظرسنجی نشان می‌داد که ‌این ترس در بین دخترها بیشتر از پسرهاست. مجموع این مسائل باعث می‌شود که افغانستان یکی از بدترین کشورها برای زنان باشد. جمیله ناصری، زن 31 ساله افغان که شغلش وکالت است و در یک سازمان غیردولتی مستقر در آلمان کار می‌کند و از زنان و دختران در کشورهای جنگ زده سراسر جهان دفاع می‌کند، درباره وضعیت زنان افغان می‌گوید: گفتنش آزارم می‌دهد اما شرایط برای زنان افغان هر روز بدتر می‌شود. او که در جریان پرونده خودسوزی خدیجه نیز هست، مشکلات زنان افغان را با عبارت «جنگ علیه زنان» توصیف می‌کند.