دگرخوان

یادداشت: « کاسبان تحریم چه کسانی هستند؟»؛ حسین راغفر
در اثر این تحریم‌ها، کشورهایی مثل امارات و قطر به کشورهای واسطه برای انتقال کالاهای موردنیاز تبدیل شدند. این تحریم‌ها در واقع موجب رونق و شکوفایی اقتصادی چنین کشورهایی بود. در واقع ما شاهد آن بودیم که تحریم‌ها، اماکن بعضاً توسعه‌نیافته مثل دوبی را متحول کردند و سود سرشاری نصیب دولت‌های آنها کردند. همچنین در این 36سال تعداد بسیاری از ایرانی‌ها به مناطقی مثل دوبی رفتند و مراکز واردات و صادرات ایجاد کردند تا از این طریق بتوانند با واسطه به ایران کالا منتقل کنند. آنان در این فرآیندها سودهای افسانه‌ای و هنگفتی به جیب زدند. چنین افرادی با انحصارهایی که ریشه آنها در داخل کشور بوده است از فضای تحریم‌ها بیشترین بهره‌برداری را داشتند و طبیعی است که درحال حاضر با رفع تحریم‌ها و حضور بنگاه‌های خارجی در کشور بیشترین آسیب را خواهند دید، لذا آنها در این شرایط اتهامات مختلفی را در جهت حضور بنگاه‌های خارجی وارد کنند. این افراد فریاد سر می‌دهند که ضرورتی برای ورود بنگاه‌های خارجی به کشور وجود ندارد. این درحالی است که می‌توان نمایندگی‌ بنگاه‌های خارجی را در کشور داشته باشیم و از این طریق قادر خواهیم بود به کشور کالا وارد کنیم. چه بسا در بسیاری از موارد، این کالاها در داخل کشور تولید خواهند شد که خود می‌تواند منجر به اشتغالزایی در داخل شود. این کالاها حتی می‌تواند برای صادرات به کشورهای مجاور مورد استفاده قرار گیرد.

گفتو گو / مرعشی: دولت نیازمند جسارت است
دولت حرکت‌های مثبتی در حوزه سیاست داخلی را آغاز کرده است. البته هنوز ورود قاطع و جدی به این حوزه نداشته اما تغییر برخی رویکردها در ماه‌های اخیر جای امیدواری دارد و می‌تواند این گمانه را تقویت کند که دولت از حوزه سیاست خارجی قدری فارغ شده و حالا بیشتر به سیاست داخلی توجه می‌کند. من فکر می‌کنم خود آقای روحانی در قامت رئیس‌جمهوری کاملا می‌داند کجا ایستاده و چه نیازهایی با چه اولویت‌هایی در سیاست داخلی وجود دارد. همین‌طور معتقدم می‌داند که چه آسیب‌‌هایی می‌تواند از این حوزه به کشور و دولت تحمیل شود. اما بر این باور هستم که دولت برای پرداختن به سیاست داخلی نیازمند جسارت بیشتری است. یعنی شناخت هست اما جسارت هنوز به اندازه کافی به وجود نیامده. ما از خیلی چیزهای پرونده و مذاکرات هسته‌ای باید درس بگیریم و آن را در داخل بازتولید کنیم که یکی از آنها هم همین جسارت برای ورود به بحث‌های سنگینی است که می‌دانیم دیر یا زود باید تکلیف آنها را مشخص کنیم. ما گریزی از این نداریم که به این فرآیند خودی و غیرخودی کردن نیروها با رویکرد سیاسی پایان دهیم و با فرایندی حقوقی و واقع‌بینانه رقابت خود را پی بگیریم.

گفت‌و‌گو / باهنر: در فراکسیون رهروان قسم نخوردم
موضوع هسته‌ای باید از رقابت‌ جریان‌های سیاسی بیرون برود. در امریکا برخی می‌گویند اختلاف‌ها بر سر تفاهمنامه، صوری یا جنگ زرگری است، اما ما معتقد هستیم بین دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان اختلاف واقعی وجود دارد، ولی در کشور ما این اختلاف نیست و نباید هم باشد. من از قبل هم گفته‌ام ایران هر قراردادی امضا کند یک تفاهم دسته‌جمعی است... انتخابات یک‌قطبی که اصلاً معنا ندارد. بیش از چهار قطب هم همین‌طور البته من احتمال سه قطبی را بیشتر از همه می‌دانم... اصلاح‌طلبان که همیشه بوده‌اند. دوره‌های قبل هم بودند. دوره قبل کمی دل‌مرده بودند یا حال‌وحوصله‌اش را نداشتند. یا کمی هم هنجارشکنی کردند و از آن هم تبری نجستند و دلیل‌هایی مانند اینها... رد صلاحیت شدند و با فتنه ٨٨ مواضع‌شان را مشخص نکردند. می‌خواهید همه را به ردیف مشخص کنم؟ ولی این دوره هستند. تئوریسین‌های آنها هم گفته‌اند که ما در انتخابات باید با نظام کار کنیم. انتخابات رقابت احزاب درون نظام است... اگر دوستان اصلاح‌طلب بیایند و در چارچوب‌های کشور وارد بازی شوند، ما حتماً از حضور یک رقیب قدر جدی استقبال و حمایت می‌کنیم... محور وحدت ما جامعتین است. جامعتین جلسات متعددی با ما، با پایداری و با آقای لاریجانی گذاشته است... ما آقای ناطق را همواره دعوت کرده‌ایم... ما دعوت نمی‌کنیم که بیایند با ما کار کنند؛ ما دعوت می‌کنیم که ایشان فعال سیاسی شوند. پاسخی که ایشان همواره به ما می‌دهند این است که من احساس تکلیف نمی‌کنم که بیایم و این مشکل ماست... درباره آقای مهندس موسوی، من نمی‌خواهم از تعبیر‌های خاص استفاده کنم. من با مهندس موسوی از زمان دولت دومشان مشکل داشتم. اگر هم دستتان به ایشان رسید، این را بگویید و سؤال کنید... سنم رفته بالا، می‌خواهم بروم دنبال زندگی و بازنشستگی.