یادداشت / نگاهی به نمایشگاه سیار موزه ملک در بیمارستانها
تماشا در شفاخانه
رضا دبیرینژاد
کارشناس موزهداری
آنچه همیشه از بیمارستان تصور داریم تصور ناخوشایندی است چراکه همیشه با درد یا همراه دردمندی به بیمارستان میرویم. بیمارستان برابر میشود با نگرانی و درد، از همین رو احساسی که بیمارستان به ما میدهد احساسی دور از آرامش است. هرقدر بیمارستانها بکوشند که رنگ را با درها و لباس فرم کارکنانشان به آنجا بکشانند اما باز احساس ناشی از بیمارستان، سرد و خاکستری است. از سوی دیگر موزهها سرشار از نقش و خیال و رنگ هستند و در میان این نقشها و خیالها، قصهها و خاطراتی موج میزند. اینگونه است که موزه و بیمارستان در فاصلهای دور از هم قرار میگیرند. وقتی این دو با هم پیوند میخورند پیوندی شکل میگیرد که نتیجهاش دگرگونی فضاها و کارکردهای عادت شده است. برگزاری نمایشگاههای سیار موزه ملک در برخی بیمارستانهای تهران فرصتی بود برای ایجاد چنین فضایی. وقتی که برای برگزاری چنین برنامهای به بیمارستانهای مختلف درخواست داده شد کمتر پاسخ مثبتی داده شد و عمدتاً تمایل به انجام همکاری نداشتند و تنها هفت بیمارستان حاضر شدند گام در چنین تجربهای بگذارند. این طرح از آغاز دودسته مخاطبین را هدف خود قرار داده بود؛ دسته نخست بیمارانی که باید در بیمارستان بمانند و دسته دوم همراهان بیماران یا ملاقاتکنندگان که باید ساعتی را در بیمارستان سپری کنند. این نمایشگاهها در تلاش بود که دو موضوع را در معرض دید مخاطبان هدف خود قرار دهد. نمایش زیبایی میتواند در خودش لذت و امید را داشته باشد و هر دو چیزی است که دچار شدگان بیمارستان دچار کمبود آن شدهاند و حالا نمایشگاههایی از موزهای به بیمارستانها رفتهاند تا این دو را به دچار شدگان ارزانی کنند. وقتی این نمایشگاهها برده شد برخی بیمارستانها تصوری ازآنچه اتفاق میافتد نداشتند و با دیده شک مواجه شدند. نخستین استقبال از نیروهای غیرمتخصص بیمارستانها انجام شد. آنها که با سختی روبهرو هستند و حالا در میانه سختیها با جهانی متنوع روبهرو شده بودند که برایشان جذاب شده بود. در یکی از بیمارستانها شبانگاهان که بیمارستان کمی خلوت و آرام میشد بیماران سرطانی به گشت و تماشا در میان تابلوها میآمدند. حالا فرصتی ایجاد شده است که هر کس بهتناسبِ شرایط و علایق خود مواجهه و بهرهای از آن دارد. اینگونه است که رفتن موزه به بیمارستان میتواند زمینهای برای پیوند با احوالات جامعه و پاسخ به نیازهای اقشار مختلف باشد. دیگر موزه منتظر نمیماند تا مردم به سراغش بیایند و روایتی تخصصی از آن بخوانند بلکه موزه است که به سراغ جامعه میرود و تلاش میکند تا فرصتی برای خوب شدن حال جامعه فراهم سازد. شاید این، یکی از راههای اجتماعی شدن موزه باشد.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/6299/24/388767/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.








































