عضو وفادار به رئیس خانواده بودن

جیمزکومی
مترجمان: مسعود میرزایی و بهجت عباسی
به ترامپ پاسخ دادم موافقم که او می‌تواند هر زمان که بخواهد رئیس اف‌ بی‌آی را اخراج کند اما من می‌خواهم بمانم و به وظیفه‌ای که دوست داشتم و فکر می‌کردم که خوب از پس آن برمی‌آیم، عمل کنم. به او گفتم که انتظار نداشتم دوباره به دولت (کابینه جدید) برگردم اما بسیار از شغلم راضی هستم و می‌خواهم تا پایان دوره‌ام آن را حفظ کنم. احساس کردم که چیز دیگری از من می‌خواهد، بنابراین اضافه کردم که می‌تواند از یک جهت به‌عنوان فردی «معتمد» روی من حساب کند اما این همان واژه‌ای نیست که برخی سیاستمداران گاهی برای اصطلاح رأی «اعتماد» برای یک حزب استفاده می‌کنند. به او گفتم می‌تواند به من اعتماد کند که همیشه راستش را بگویم.
به او گفتم حقه‌بازی نمی‌کنم و اطلاعات را درز نمی‌دهم. اما از نظر سیاسی سوگیری هم ندارم و بنابراین نمی‌تواند به مفهوم سنتی سیاست بازی روی من حساب کند و توضیح دادم که ‌این بیشترین نفع را برای رئیس جمهوری دارد. پای اف بی‌آی و وزارت دادگستری به جنجال برانگیزترین تحقیقات در کشور کشیده می‌شود؛ تحقیقاتی که اغلب به اعضای ارشد دولت مربوط می‌شود، درست همان طوری که در تحقیقات کارل راو و اسکوتر لیبی در دولت بوش شاهد بودیم. اف بی‌آی می‌تواند این وظیفه را به شکل قابل قبولی انجام دهد زیرا ابزار رئیس جمهوری تلقی نمی‌شود و نیست. بدون چنین اعتبار و واقعیتی در اف بی‌آی و وزارت دادگستری، یک رئیس جمهوری نمی‌تواند مسأله تحقیقات در دولتش را حل کند مگر اینکه نوعی دادستان ویژه را منصوب کند.
ظاهراً از این حرف‌ها خوشش نیامد. بعد از مدت کوتاهی با نگاهی جدی گفت: من به وفاداری نیاز دارم و انتظار وفاداری دارم.
در سکوتی که گذشت من حرکتی نکردم، حرفی نزدم یا به هیچ عنوان تغییری در حالت صورتم ایجاد نکردم. رئیس جمهوری ایالات متحده اکنون از رئیس اف بی‌آی انتظار وفاداری داشت. این چیزی بیشتر از واقعیت بود. افرادی که تمایل دارند از ترامپ دفاع کنند باید به ‌این نکته توجه داشته باشند که چه اتفاقی می‌افتاد اگر رئیس جمهوری اوباما در جریان تحقیقات درباره مقام‌های ارشد دولتش از رئیس اف بی‌آی برای شرکت در یک ضیافت دو نفره دعوت می‌کرد، بعد با او درباره امنیت شغلی‌اش حرف می‌زد و سپس می‌گفت از او انتظار وفاداری دارد. بی‌تردید افرادی در شبکه خبری فاکس نیوز حضور می‌یافتند و خواستار استیضاح فوری باراک اوباما می‌شدند. البته ‌این هرگز چیزی نبود که بتوان تصور کرد اوباما یا جورج بوش انجام دهند. از نظر من این خواسته شبیه خواسته‌های «سامی گاوه»‌ی مافیا در مراسم معارفه کوزا نوسترا بود و ترامپ در آن نقش رئیس خانواده را داشت و از من می‌خواست که «عضو کامل» و وفاداری باشم. این کار را نکردم و هرگز هم نخواهم کرد. مصمم بودم که کوچک‌ترین اشاره‌ای به موافقتم با رئیس جمهوری درباره خواسته‌هایش نکنم. بنابراین فقط با سکوت واکنش نشان دادم. نگاهی به هم انداختیم که به‌نظر می‌رسید تا ابد طول کشید اما در واقع فقط دو یا چند ثانیه بود. بار دیگر به کیسه سفید رنگ و نرم زیر چشمان آبی و بدون حالت او خیره شدم. یادم هست در آن لحظه فکر می‌کردم که رئیس جمهوری نقش اف بی‌آی را در زندگی ‌امریکایی‌ها نمی‌فهمید یا به میراثی که افراد مختلف در چهار دهه گذشته در اف‌بی‌آی بنا کرده بودند، اهمیتی نمی‌داد. به هیچ وجه.